The Babadook (2014)

Voor liefhebbers van deze film is het misschien aardig om negen minuten te spenderen aan Kents korte film Monster (2005). Duidelijk een voorloper van The Babadook.

Deze film hoort wat mij betreft in het rijtje van midsummar thuis. Nu is die film te slecht voor woorden en deze is gaat nog enigszins. Het is een langzaam en sloom geheel die nooit echt spannend word. De effecten zijn gekocht bij de Aldi in de aanbieding. Als de zweterige man in de rij naar de kassa een kind had gekregen met het onzekere meisje met te dikke lippen en een nep kont ,dan was dit hun kind geweest. NIET DOEN deze tijd krijg je niet meer terug.

Na het lezen van die laatste recensie gooi ik er nog even een half puntje bij. Meesterwerk.

Prima effectieve horrorfilm die extra waarde heeft omdat er zoals wel vaker bij de beter horror een onderliggend drama in zit en de film psychologisch sterk is. In essentie een film over moederschap en rouwverwerking. Een film die fijn met perspectief speelt. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden. Maar het is een prima film.

uiteindelijk vond ik hem best goed al is het meer een thriller dan een horrorfilm...

prima acteerwerk en een mooie sfeer

zeker niet een standaard film

Dit soort korte films doen precies wat je ervan verwacht. Er is iets "engs" en de verklaring ervoor zit of in iemands hoofd of is natuurlijk echt? Er komt ook een boek in voor en dat is wat afgezaagd. De film gaat gelukkig lekker vlot, misschien schakelen de scenes soms zelfs wat te snel. Qua sfeer is het soms zeker goed uitgewerkt, maar het aantal echt imponernde momenten is op de vingers van één hand te tellen. Het zijn de kinderen en het pshychologisch drama die The Babadook dan net aan de goede kant van de streep brengen.

Sterke psychologische thriller met erg goed acteerwerk van de moeder en ook het kind - dat de eerste helft van de film enorm op mijn zenuwen werkte, maar later toch mijn sympathie wist op te wekken. Enkel de scenes waarin de Babadook zichtbaar wordt, zijn minder maar misschien is hij wel met opzet onrealistisch neergezet aangezien hij enkel in het hoofd van de moeder bestaat?

In één adem gekeken,behalve het gedeelte met het hondje.

De moeder speelde naar mijn mening een hele sterke rol.Heel geloofwaardig.

In het begin twijfelde ik nog,maar ik kan niets anders zeggen dat het een hele goede film was.

Ook eindelijk gezien dan.


Het is een goed teken wanneer ik mijn rookpauze skip om niets van een film te willen missen. Dit is een gewaagde combinatie van rauw (rouw) sociaal drama en vooral klassieke (spook)horror met wat likjes humor. Goed, je ziet bv. wel aankomen dat het jochie dat meisje uit haar 'treehouse' gaat duwen en de effecten zijn vast niet al te duur geweest en maken op mij minder indruk dan wat moeder af en toe naar het jochie spuwt, maar het kan de pret niet drukken.

Tegen het einde vond ik het net iets aan het inzakken toen er ineens weer een nieuwe draai kwam, en nog een, en nog een... en het uiteindelijk in zekere zin manier allemaal op z'n pootjes terechtkwam (het hondje dan weer niet...), en daar was ik wel blij om, want ze hadden Mister Babadook ook kunnen laten winnen.

Ik ben dan niet totaal weggeblazen, maar wel zeer aangenaam verrast door dit eigenzinnige Australische (en Canadese, kennelijk, maar het speelt toch in Australië) werkje. Uitstekend geacteerd door Essie Davis en Noah Wiseman, maar ook Barbara West als de buurvrouw wil ik graag even vermelden.


Een nette 8.
_______________________________________________________________________________________________________________
Klein foutje: in het boek doet het monster "ba ba ba dook dook dook", wanneer hij opduikt hoor je één "ba" minder. Call me a kniesoor.

Een maat raadde me deze film aan, maar hij lag al twee jaar figuurlijk stof te vergaren op de stapel. Met de horror challenge kwam het er eindelijk van. Een sterke film die het vooral van zijn mysterie en grimmigheid moet hebben. Een psychologisch drama dat wat ontaardt met wat horrorelementen van een duivels wezen dat via een boek werd opgeroepen.

Moeder en zoon raken stilaan in een isolement. De jongen is niet de makkelijkste en heeft ernstige gedragsproblemen. Dat leidt ertoe dat de moeder meer en meer wordt uitgeput en haar netwerk dag na dag ziet wegvallen. Het feit dat de film ook daar op focust zorgt veel meer diepgang en verbondenheid met het gezinnetje.

Interessante analyse overigens van Vidi well die wordt gedeeld door verschillende users. Ik volg deze piste ook en het verklaart ook heel wat. Het enige minpuntje vond ik het einde. Niet de kelder, maar het happy end met het gelukkige gezinnetje. De Babadook mag dan wel een psychologische fata morgana zijn, dat lost de gedragsproblemen van het kind nog niet op, laat staan de moeilijke relaties met de omgeving.

Cijfer blijft na herziening staan. The Babadook was destijds een aanzienlijk stuk spannender dan nu, maar gelukkig vindt regisseuse Jennifer Kent compensatie in de gezonde combinatie tussen drama en horror. De eerste helft geeft op die manier voorkeur aan de inhoud en gebruikt slechts sporadisch spanning, ondanks een aantal onheilspellende sequenties. De tweede helft daarentegen geeft een wat duidelijkere voorkeur naar de griezelkant, maar zonder daarbij het einddoel te vergeten. Essie Davis en Noah Wiseman doen het goed, waardoor The Babadook uiteindelijk te veel spanning en/of emotieopwekkende dramatiek mist om een echt hoog cijfer te rechtvaardigen. In ieder geval wekt een film als deze nieuwsgierigheid naar het volgende project van Kent.

Spannende film in een naargeestige setting met een getraumatiseerde moeder en haar zoon. Ik had m al ns eerder gezien, maar wilde hem graag nog een keer kijken. Het verhaal rondom het boek is origineel, net even anders. Ik zat heel de tijd aan de buis gekluisterd.

Een film als deze hoort voor mij onder de toppers van de psychologische horror. The Babadook zelf is ook geloofwaardig vertoond. Best een eng wezen eigenlijk.

En dan het open einde... Geweldig!

Een aanrader.