The Last Performance (1929)

Opvallend dat deze nog maar 1 stem heeft gekregen. Dit is nochtans eentje met Conrad Veidt bekend van oa Cabinet of Dr Caligari, The Hands of Orlac en The Man Who Laughs. Ok deze film is niet zo sterk maar is wel een van de latere uit de silent era. Voor de beeldschone Mary Philbin bekend van oa The Phantom of the Opera (met Lon Chaney als tegenspeler) alsook The Man Who Laughs ( met Veidt als tegenspeler) zou het een van haar laatste films worden. Nadien trok ze zich ondanks haar nog jonge leeftijd zich geheel terug uit Hollywood en het publieke leven. Maar ze zou lang niet de enige silent star zijn die de overstap naar de geluidsfilm kon of wilde maken.

De film wordt hier eigenlijk geheel gedragen door Veidt als goochelaar. Met zijn hypnotiserende ogen en subtiele soms dreigende of intimiderende gelaatsuitdrukkingen speelt hij zijn sterke eigenschappen uit. Het verhaal is simpel, een goochelaar die verliefd is op zijn veel jongere assistente Julie maar ze wordt verliefd op een van haar mannelijke collega's (Mark). De goochelaar doet zijn best om zijn jaloezie te verbergen maar weet op slinkse wijze de rivaliteit tussen Mark en zijn andere mannelijke assistent Buffo te misbruiken. Dit levert uiteindelijk een spannende finale op.

Een vroege Universal horrorfilm die veel meer melodrama is dan horror. Het was niet heel veel meer dan een liefdesdriehoek met een magische act, als middelpunt. Toch is het wel een leuke film, al weet ik ook niet precies waarom? De film is erg keurig opgedeeld in drie bedrijven, de introductie van de personages en Erik de Grote die waarheid over zijn liefde ontdekt, de goocheltruc met "zeven zwaarden door een doos" voorspelbaar wat daarmee gebeurd, en de laatste act tijdens een proces, waarbij de getuigenis een beknopt hoogtepunt is. Maar was die climax een hoogtepunt of juist een teleurstelling? De film draait geheel op Conrad Veidt, die een moorddadige oudere man speelt. Actrice Mary Philbin speelt dit object van verlangen. Zij speelde een jaar eerder ook al samen met Veidt in The Man Who Laughs (1928) Nu is Mary Philbin, een lieftallige dame maar niet een al te kundig actrice. Haar personage Julie is ook niet heel bijzonder goed uitgewerkt; ze speelt dat ze zeventien jaar is maar was duidelijk ouder (sowieso best een dubieuze leeftijd) en een affaire beginnen met een collega en je vervolgens afvragen waarom je ex-verloofde een beetje van streek is? Enfin dit soort zaken vielen gewoon meer op! Tja en van de andere bijrollen kan niemand ook maar Veidt enigszins tegenspel geven. Een en ander kan ook hebben gelegen aan het feit dat, de nog enige beschikbare versie, een zeer vervaagde Deense versie is die niet echt geweldig was om naar te kijken.