Whiplash (2014)

Hoe zie je dat als de climax? Qua verhaalstructuur zie ik dat als de crisis. De climax lijkt me de solo op het eind.

tenenkrullende 'feel bad good movie' vol clichés.

Dit is net mijn punt. Het zou inderdaad een crisis moeten zijn maar het voelt voor mij aan als een climax. Waarom ? Het gevecht van Neiman is beslecht. Hij verliest. Hij heeft alles opgeofferd om de top te bereiken maar door noodlot (map vergeten, auto ongeval) zijn status verliest. Geënt op meester-leerling frame waarin de leerling de meester wil overtreffen. Wat daarna (na hij dus uit de academie moet) volgt is nog weinig dramatisch boeiend,. Het had perfect kunnen eindigen daar. Met als epiloog het ontslag van Fletcher als wraak en rechtvaardigheid. Daarom de climax, het verhaal was af. Wat volgt is (dramatisch) overbodig Het ontslag van Fletcher (nu een beetje weggemoffeld) had de crisis kunnen zijn om dan ipv de schorsing van Neiman. Het einde kan ik overigens niet als een climax zien vermits er drie opties worden gegeven hoe de verhouding meester leerling wordt beslecht (zie mijn eerste commentaar van 3 jaar geleden) . Dit is hoe ik het verhaal heb beleefd.

Toch wel een halfje eraf, nog steeds een goede film hoor. Het is alleen niet de geweldige ervaring wat ik er ooit vroeger in zag.

Deze blijft toch wel heel goed. Inmiddels minimaal 3x gezien en de speelduur is precies goed. Je wil doorkijken en zien waar het naar toe gaat. Dat gecombineerd met het geweldige spel van J.K. Simmons en de fantastische (niet doorsnee) jazz muziek maakt het geheel gemakkelijk te bekijken. Hoe ze elkaar de tent uitvechten gedurende de hele film houdt je gekluisterd aan het scherm. Halve ster erbij.

Vreselijke film. Zo ga je toch niet met iemand om. Zowel bij de leraar (die kop alleen al) als bij de leerling gaat alles er even verbeten aan toe. Cynisme viert hoogtij en nergens is er ook maar een sprankje verzachtende humor te beleven. De muziek ligt me ook al niet. Nee, dan toch vele malen liever 'Babylon'.

Een mooie film,maar had er toch iets meer van verwacht,wel goed acteurs

Schreeuw tegen me zoals J.K. Simmons deed, want ik heb potverdorie TIEN JAAR gewacht om dit te kijken.

Chazelle heeft me verrast met La La Land. Die film blies me weg en is nog steeds een persoonlijke favoriet van me, zelfs na een paar herzieningen. Toch heb ik op de een of andere manier nooit de tijd genomen om Whiplash te zien. Ik denk dat ik er nog niet klaar voor was om dit meesterwerk te zien.

Ik heb niets met drummen. Ik heb echt een hekel aan plotselinge harde geluiden, dus ik vond het natuurlijk strontvervelend toen mijn man me vertelde dat hij amateurdrummer was als tiener. Ik heb dat drumstel snel in de kast geyeet, om het nooit meer te openen. Maar combineer die vreselijke lawaaimaker met wat opzwepende jazz... Verdomme, dat is magie.

Er zit zoveel talent in deze film. Ik was gefascineerd door de momenten dat ik op mijn tenen tikte en betoverd was van de muziek. Samen met de geweldige prestaties van J.K. Simmons en Miles Teller zorgde het voor een onvergetelijke ervaring. Ik was de hele tijd geïnvesteerd in de personages en hun ontwikkelingen. Het is leuk om de karaktereigenschappen en bogen te ontleden, wetende dat je nog lang na de aftiteling aan ze zult denken.

Ik zat ook aan het scherm gekluisterd tijdens de eindscène. Dat is een geweldig voorbeeld van meesters aan het werk.

4,5*

Toen je je bericht met deze zinsnede begon, vulde ik in mijn hoofd al aan: "...en ik verbreek ter plekke onze relatie." (Zou ík in ieder geval meteen hebben gedaan.)

Ik had al een aantal recensies gelezen en die waren ontzettend lovend. Ikzelf vond hem niet zo speciaal en het einde niet bevredigend…

Blijft toch een heerlijke film

De grootste troef van de film blijft uiteraard het duo Miles Teller - J.K. Simmons. De scène waar Andrew voor het eerst kennismaakt met de band van Fletcher blijft legendarisch wat mij betreft. De manier waarop Fletcher zoveel angst inboezemt bij de bandleden blijft goud waard en zeker wanneer hij Andrew compleet vernedert. Ik kreeg er zelf bij momenten schrik van.

Ook de knappe regie van Damien Chazelle helpt hier een flink stuk, want door de snelle montage wanneer er gespeeld wordt, wordt je als kijker ook helemaal meegesleurd in de geest van Andrew. Zeker bij het laatste optreden is de montage subliem, waardoor het toch een magische beleving wordt.

De manier waarop Fletcher Andrew tot het uiterste drijft, is misschien een beetje dik aangezet, maar storen doet het geenszins. In de sport komen vaak berichten naar buiten over trainers die dergelijke grenzen overschrijden, maar het zou me niet verbazen mocht dit ook in de muziekindustrie gebeuren. In ieder geval weet Chazelle een fascinerend geheel te maken over dit thema.

Wat mij betreft een echte klassieker en de score mag blijven staan.

4*

Ik had altijd in m'n hoofd dat dit Damien Chazelle's debuutfilm was, maar blijkbaar maakte hij zijn eerste langspeelfilm in 2009 al. Niet dat dit er enigszins toe doet, want voor een jonge filmmaker zo vroeg in z'n carrière, is dit een waanzinnig sterk staaltje cinema, met een rotsvaste visie en dito uitvoering. Whiplash duurt maar zo'n goede 100 minuten, en meteen vanaf de eerste scène wordt de gaspedaal ingeduwd en nauwelijks nog achterom gekeken. Want hoewel het een 'zware' zit is qua onderwerp en thema's, is de film in de uitvoering tegelijkertijd ook zo vlot en op een ziekelijke manier 'vermakelijk'? Het ligt in ieder geval geen seconde stil, en de psychologische oorlog tussen Fletcher en Andrew sleurt je van scène tot scène steeds meer de film in. Hoewel de filmische verdiensten natuurlijk op het conto van Chazelle staan, is het toch J.K. Simmons die met de film gaat lopen. Wat een acteerprestatie, waanzinnig gewoon. Elke scène met hem zit je met ingehouden adem te kijken. Een van de iconische villain rollen van de 21ste eeuw. Het sterkste is dat je op sommige momenten bijna gelooft dat hij een punt heeft, met zijn hele ''There are no two words more harmful in the English Language than good job''-mentaliteit, en zijn geloof in het feit dat échte grootsheid enkel voortkomt uit constante, onmenselijke druk en uitdaging. Bijna, want natuurlijk is hij - nog losstaande van die visie - simpelweg een slecht persoon. Maar het feit dat hij in zijn eigen 'theorie' gelooft, maakt het personage nog zoveel interessanter, én verontrustender. Op elke kunstschool loopt er denk ik wel een variant van zo'n figuur rond, zij het - hopelijk - in minder overdreven vorm.

Miles Teller is ook prima, hoewel zijn 'turn' wat snel gaat, en daardoor de scènes met de vriendin of de familie ook niet helemaal uit de verf komen. Daar had de film iets meer uitdieping kunnen gebruiken. Ook het auto-ongeluk en zijn bebloede entrée vond ik er over gaan. Die breakdown had wat subtieler gekund.

De film eindigt wel echt briljant, trouwens. Die hele laatste tien minuten zijn ongelooflijk goed. De blikken tussen Fletcher en Andrew. De muziek, de intensiteit. Die glimlach op Fletcher's gezicht waar de film mee afsluit. Erg indrukwekkend, en meteen ook de thematische synthese waar de hele film om draait.

Dikke 4*.

Ik sta paf, murw geslagen. Om meerdere redenen. Ten eerste, had ik tot dit jaar nooit van deze film gehoord. Ten tweede blijkt hij in de top 150 hier op MovieMeter te staan. Ten derde, een film over een leerling-muzikant en zijn tirannieke leraar (mogelijks gaan er hier sommige niet akkoord gaan met die benaming, die van mening zijn dat om succes te oogsten je Gordon Ramsay gewijs hard MOET optreden, wat mij betreft dan stuk voor stuk nood aan doorgedreven therapie). Ten vierde, hoe bevreemdend deze film overkomt. En ten vijfde, hoe hoog hij überhaupt scoort. Eén vraag: WHY??

Dat er spanning in de film zit... ja. Dat er drama in zit... veel. Dat het door die dingen beklijft... jazeker. Maar verder, komaan. Doe normaal. Hufter zoekt hufter of zoiets? Niemand van het hele korps die ook maar enigszins er tegenin gaat? En kom niet af met "allemaal schrik voor hun plaatsje". Want op die ene uithaal naar de trombonespeler louter alleen al omdat hij molliger was dan doorsnee (hij bleek niet eens diegene te zijn die letterlijk voor de valse noot zorgde, maar was de figuurlijke belichaming) na kregen ENKEL de drummers er flink van langs. Zit het in zo'n orkesten dan vol huftertjes of zo? Not at all, die vind je veeleer in de NFL-teams en in andere macho-subculturen, niet al te snel onder de geeks der hout- en koperblazers, de mannen en vrouwen met snaarinstrumenten en de enkele toetsenist, bijgestaan door het slaginstrument, hierin de hoofdrol spelend.

Is het dan slecht geacteerd? Nee, hoegenaamd niet. Minder goed gefilmd? Nee, evenzeer niet. Maar een verhaal en scenario mag toch ook ergens wat geloofwaardigheid in zich dragen en vooral... een beetje redelijkheid bieden? Toch? Dus ja, ik weet niet zo goed wat hiervan te denken. Vind 'm niet eens slecht, maar toch wel zeer bezwaarlijk een klepper te noemen. Er vloeien bloed, zweet en tranen, en zelfs ondersteboven gereden worden door een truck weerhield onze held er niet van om door te zetten, ook al moest hij dan nog enkele blokken lopend afleggen op enkele minuutjes tijd (ook totaal geen realistisch moment qua tijdspanne daar), blijkbaar spreekt dat enorm aan. 'k Zie in vele andere films mensen vallen over pietluttigheden aan realisme en daar een film voor afkraken, in deze wordt dan blijkbaar enorm veel door de vingers gekeken. Een beetje maat houden mag wel. Nee, de manier van uitwerken lag mij echt wel niet, en dus kan ik mijn verontwaardiging dan ook niet onder stoelen of banken steken. Vind het dan ook wat apart dat dit soort prenten dan net hoge toppen scheren. En enerzijds leuk dat dit kan met een film rond een jazz band, maar toch... drama om de drama. Ik volg hierin dan ook enorm de opmerkingen van ZenZin, Boenga, tommykonijn en BBarbie.

Ik begrijp de hoge gemiddeldes ergens wel, want het is een intense en boeiend ervaring, Simmons is geloofwaardig en overtuigend in wat hij doet en er zitten goede shots tussen die de spanning sterk opbouwen, maar ik vind het verhaal en de boodschap best naar. Je lijkt als kijker te worden geacht toch een beetje begrip te hebben voor het dillemma van Fletcher om de wereld niet te onthouden van een nieuwe Charlie Parker, maar ik geloof er helemaal niets van dat je met stoelen moet gooien en iemand tot handbloedens toe moet laten trommelen om er het beste uit te halen. Een harde en pittige leerschool is één, maar mensen vernederen met zwaar grensoverschrijdend gedrag is nergens goed voor. Het zijn ook zaken die in de echte wereld gebeuren (DWDD, turnen) en waarbij je goed moet nadenken welke boodschap je wilt overbrengen. Ik trok de scènes slecht waarin Neiman zichtbaar eraan kapot ging terwijl hij een of ander snel drumpatroon trachtte bij te benen, lelijk en ongeloofwaardig. Overigens was de muziek gaaf en het is mooi gedaan om dat orkest te zien spelen. Dus knap gedaan allemaal, maar geen goede moraal.

Precies, dat dus. Al heeft het ergens wel iets, een vorm van psychologische thriller met dit thema. En dan hoort het natuurlijk zo hard. Alleen kon ik voor gewoon geen enkele figuur in deze film sympathie voelen. Is de kijker geërgerd achterlaten dan de hoge waardering waard? Mogelijks, maar daarin zullen we allen wel verschillen, zeker?

Opnieuw bekeken,maar nu met het volle verstand

Wat een goede film!

Als je de top wilt bereiken,waar dan ook,denk ik ,dat het zo wel gaat,misschien wel in iets mindere maten

en als je in iemand gelooft heeft ie er niks aan om steeds over de bol te aaien,want dan denken ze dat ze er zijn.

Ik had 'm al eerder "gezien" maar toch niet zo beleeft als nu.

Ik ben van 3.5 naar 4.5 sterren gegaan.

Titel en reputatie was mij bekend, maar de film trok mij nooit om hem te kijken, nu toch een kans gegeven op Netflix.

Normaal kan ik JK Simmons heel goed hebben, maar wat een tirannieke, sadistische zak speelt hij hierin als muziekleraar. Hele nare, neerwaardse vibe. Tuurlijk is de Oscar verdiend en is de boodschap in de film duidelijk, maar ik had er geen fijn gevoel bij. Toen de aftiteling kwam bleef ik ook met een onbevredigend gevoel achter. Nee, niet mijn film.