L'Amour l'Après-Midi (1972)

DVD samen met een andere Rohmer film (L' Ami de mon Ami) nu vrij goedkoop (GBP 6,99) bij Play te verkrijgen.

Wordt ge-remaked door Chris Rock...

Kan het erger?

Vast wel...

Wat minder boeiende Rohmer. Zouzou (ik zou hier dan ook liever Zozo van gemaakt hebben) is een miscast, naar mijn idee, je krijgt niet echt een gevoel dat je die perse zou willen hebben, integendeel...

En ook het thema is wel behoorlijk overdone. Morele verhalen, die bevallen me dan toch wel een stuk minder de "Comedies et Proverbes" die veel luchtiger van toon zijn.

Dit thema is wel ouwbollig. Jammer, maar dat is nog altijd een 3*. Wellicht dat herziening eens een echte waardering naar boven kan brengen.

De laatste van de zes morele verhalen van Rohmer is ook weer een goede. Alles draait om het verhaal bij Rohmer, de cinematografie is simpel en weinig bijzonder. Maar als het verhaal sterk is en de dilemma's waar Frederic mee tobt zo sterk zijn gebracht is er toch meer dan genoeg te genieten.

Zeer goede film over huwelijk, relaties en het moraal daar omtrent. Eenvoudige tot erg concrete dialogen. Knappe acteerprestaties. Geboeid gekeken tot het einde.

hangt er maar vanaf hoe je het bekijkt. Zouzou lijkt een labiel wezen waar je veel problemen mee kan krijgen, maar is toch net dat soort vrouw waar je tegen beter weten in voor valt.
Ik wil maar zeggen: smaken kunnen verschillen, maar naar mijn smaak is dit een meer dan aantrekkelijke vrouw. Sensueel, mysterieus, onvoorspelbaar en natuurlijk ook nog eens supermooi.
Ja, dat Frédéric zijn zaakjes zo voor mekaar kon houden, lijkt me zeer onwaarschijnlijk. Uiteindelijk heeft het feit dat ze haar plan zelf heeft aangekondigd hem waarschijnlijk meer afgeschrikt dan zijn trouw aan zijn vrouw.
Sommige scènes waren bijna stuntelig gespeeld. Alsof het om toneelschool ging('vrouw zit aan bureau, werkt iets af, wendt zich dan tot haar man en zegt:' …iets in die sfeer). Toch werkt het eigenlijk eerder charmant dan storend. Wat ouderwets misschien, maar het thema met de vragen en dilemma's zijn natuurlijk nog steeds actueel.
Aardige film.

Misschien niet het sterkste deel van de Morele Vertellingen maar een mooie afsluiter. Ik moet zeggen dat ik in het begin wat moeite had met Zouzou in de rol van Chloe, maar eigenlijk was ze geknipt voor de rol. Chloe is immers vergane glorie, een jaar of 10 terug een schoonheid maar inmiddels enigszins verwelkt, met doorrookte stem en flinke wallen.

Ze is de tegenpool van de geordende Frederic, en daardoor ook begeerlijk. Maar Frederic stond de hele speelduur nogal halfhartig tegenover vreemdgaan- hij wilde het niet eens maar de mogelijkheid/ vrijheid om het te kunnen doen had hij wel nodig. Er werd in de dialogen een hoop waars verkondigd over relaties en het huwelijk, ik vond het in ieder geval wel interessante discussies. Omdat Frederic niet eens wilde vreemdgaan was er dan ook maar weinig nodig hem op zijn schreden te laten terugkeren. Het moment met de trui dat hem deed denken aan een moment met zijn kinderen was genoeg om te vluchten, en uiteindelijk blijkt Rohmer een pleitbezorger te zijn van de huwelijkse trouw- en dat middenin de seksuele revolutie.

Visueel minder oogstrelend dan zijn zomerse films zoals Le Genou de Claire, maar die beelden van Parijs in de 60s en 70s zijn altijd leuk om te zien, vrouwen in minirok, mannen in coltruien en straten vol 2CV´s.

Ja. Een tijdreis, terug in de tijd.

Opgenomen op locatie rondom Gare Saint-Lazare. Het café met de ontmoetingen stond op de hoek bij Boulevard Haussmann, Boulevard Malesherbes en Rue de la Pépinière. Bij sommige scenes is op de achtergrond de Église Saint Augustin zichtbaar.

Heerlijke discussies, over meervoudige relaties bijvoorbeeld, een flegmatieke Bernard Verley en een film die weer een tijdje blijft hangen. Uitstekend camerawerk van Néstor Almendros overigens. 4*

Weer één van de betere Rohmer's. Op zich wel - maar dat zijn de meeste van zijn films - een herkenbaar gegeven van een soort van dualiteit van een personage ten aanzien van het andere geslacht, een relatie, een vriendschap. Gedachten en gevoelens worden geuit via een voice-over en dat met een licht moreel filosofisch tintje.

Hoewel ik de film wat vond inzakken na de toenadering tussen Frédéric en Chloé vond ik vooral de aanloop erg sterk. Niet dat er zoveel gebeurt, maar je observeert een tandeloze jager die zijn prooien observeert, maar weigert te klauwen. Wel een leuke scène toen Rohmer er heel even het tegenovergestelde instak.

Fijne setting ook van het Parijs in de jaren 60 met al zijn passanten en zoals Frédéric het mooi verwoordt met passanten die toevallig verschijnen en die je wellicht nooit meer terugziet. Rohmer brengt de twijfel en terughoudendheid van Fréderic goed tot uiting (scène met de spiegel en de trui).