Sonno Profondo (2013)

Giallo is back... Uit Argentinië nog wel. Vette trailer! Ziet er aardig authentiek uit en de fantastische muziek maakt me wild

Hmm interessant.

Veel te lange trailer en een afschuwelijke voice over maar ziet er verder best oké uit.

Fantastisch. Zelden zo'n accurate ode aan / throwback naar de Giallo gezien. Inclusief duf tempo en warrig plot, wat een veelvoorkomend ''probleem'' was in dit specifieke (sub)genre. Ik zie het echter als enorme plus. Draagt enorm bij aan de authentieke sfeer en charme van dit soort films. Ook hier maakt het de film. Wordt volledig gedragen door de soundtrack, slechts 3 zinnen tekst en verder (wanneer gewenst) kleine beetjes achtergrondgeluid. Je kunt het bijna zien als een muzikale tribute. Verder de bekende elementen: POV shots, leren handschoenen en té rood bloed. Onetti nailed it!

Klinkt goed jeroentjuhhhhh. Toch leuk dat er de laatste paar jaren een kleine opleving aan Giallo (achtige) films lijkt te zijn. Deze gaat er binnenkort eens aan geloven.

Inderdaad erg leuk, was lang uit beeld. Blijft wel veelal bij teruggrijpen naar de oude stijl, in plaats van een modernisering. Moet Tulpa (2012) nog zien, maar die lijkt me wat dat betreft niet verkeerd.

Meestal lijkt het ook nauwelijks de moeite waard door het ontbreken van budget. Kwam deze tegen via kickstarter, maar word er niet warm van Yellow - trailer. Zelfde geldt voor Bloodbath in the House of Knives (2010) , maar die kon ik nog wel hebben.

Als giallo-fan keek ik zeer uit naar deze hommage aan de giallo-film, maar wat een deceptie. Hoewel veel giallo's uiteindelijk meer 'style over substance' films zijn, is hier wel sprake van wel héél erg weinig 'substance': amper plot, slechts een aaneenschakeling van wat giallo-beïnvloede beelden maar voor de rest - net als die andere recente giallo-hommage Amer - een doodsaai en richtingloos misbaksel. De soundtrack probeert duidelijk de meer experimentele Morricone scores van begin jaren '70 te imiteren, maar dan zonder de inventiviteit en effectiviteit van Morricones muziek. Uiteindelijk pruttelt de film maar wat voort (gelukkig slechts 67 minuten lang, maar dat is al te lang), met richtingloze beelden en al even richtingloze muziek, plus een dosis arty-farty interessantdoenerij (zoals veel te lange, schokkerige shots van alleen vloertegels).

Vond 'em een tikkeltje tegenvallen. Best knap hoe secuur deze throwback is: het had echt zo een film uit de jaren '70 kunnen zijn. Onetti zelf zal ook vast een fervent liefhebber zijn; het valt zowat aan elk framepje, elk geluidje af te lezen dan wel af te horen.

Maar verder verzuipt de film soms wel echt in zijn amateurisme. Dan oog ik niet zozeer op de sleazy jaren 70 look, maar af en toe kon ik me niet van de indruk ontdoen naar een brak geschoten home-video te zitten koekeloeren. Ook het oeverloos vastleggen van bloemetjes, stoeptegeltjes en ander soort allotria wist niet echt een 'wauw' gevoel op te roepen. Had dan liever wat meer slachtwerk gezien.

Leuk om eens gezien te hebben, maar films als Amer doen dit toch veel beter, mijns inziens. De kazigheid was me iets té prominent aanwezig. 2,5*.

Erg toffe throwback naar, en ode aan, de Gaillo. Het heeft lang geduurd, maar eindelijk heb ik deze dan toch eens kunnen bekijken, via Horrify.nl

Jammer dat dit filmpje amateuristisch wordt genoemd. Als je nagaat dat het Onetti's debuut is en voor een (vermoedelijke) $4,000 in elkaar is gedraaid, kijk ik daar compleet anders tegenaan dan een zogenaamde A-film. Film barst haast van de sfeer, passie en creativiteit!