The Canal (2014)

Na een hoopgevende start valt het geheel in elkaar. De saaiheid wint het van de pogingen tot sfeeropbouw en setting. Hoofdzakelijk, vooral voor het genre, een gemis aan spanning en schrikmomenten en persoonlijk ook wat gore.

Naar het einde toe leeft het gebeuren terug wat op maar dan was voor mij de goesting al ver over.

1,5*

Wel een zeer sterke Ierse psychologische horrorfilm. Of ja, welke kant wil het eigenlijk opgaan?

Vanaf het moment dat je de achterkant van de dvdhoes leest kan je al een beetje raden hoe het eindigt, maar daar kom ik later nog op terug... Alles lijkt erg standaard te zijn, en zoals al vaker is vermeld, zijn de verwijzingen en vergelijkingen naar Sinister wel opvallend aanwezig. Om te beginnen is de sfeer lekker luguber en grimmig, en weet ook zo te blijven dat het geen rommelig, te ver gezocht werkje word. Dit alles word ook aangedikt door iets wat ik erg geliefd vind in horror-films; korrelige zwartwit-elementen, en dan ook met name oude mysterieuze opnames. Het is misschien wel al honderd keer eerder gedaan; een huis waar honderd jaar eerder een moord is gepleegd. Het grappige in deze film is dat de regisseur daar een beetje de spot mee aan het drijven is. Wat je als kijker verwacht, gebeurd ook enigszins, maar toch... er schijnt toch weer wat meer aan de hand te zijn. Een duidelijke twist wil de regiseur ook niet weggeven. Alsof hij de kijker een beetje op een dwaalspoor wil brengen, van welke richting de film nou precies uit wilt gaan uit twee, best wel uitgemolken concepten. Aan de ene kant lijkt het een psychofilm te worden met de toebehorende hallucinaties, de regisseur verklapt ook al best veel de eerste helft. Maar toch is de twist weer helemaal anders, en stort zich toch weer terug op de "vloek"

Het acteerwerk vond ik ook zeer keurig gedaan. De Nederlandse actrices speelde ook goed, en ik merkte niks van de Hollandse accenten. De locaties zijn lekker donker en grimmig en de griezelige momenten worden lekker getimed en uitgebreid. Soms kreeg ik ook een beetje het gevoel van de oudere Aziatische horrorfilms terug. Ik kan ook, uit eigen kijkervaring geloven dat vele momenten doodeng zijn.
Prima horrorfilm!

4,0*

Het kan een toeval zijn, maar deze film leek toch wel zeer sterk op 'The Babadook', die trouwens een stuk beter uitgewerkt was.

Er wordt nog wel meer leentjebuur gespeeld bij andere films. Zo komen 'Sinister', 'The Ring', 'The Shining' en 'The Grudge' ook graag even om de hoek piepen.

2,5*

In deze rolprent van Ivan Kavanagh strijden meerdere genres met elkaar maar alleen als de film de vreemde psychotische waanbeelden opzocht werkte het goed. Mooie beelden die redelijk beklemmend en soms ook wel (licht) eng zijn! Over het algemeen heeft de film dus een ​​interessante stijl. De film begint hoopvol, zeker omdat David een filmarchivaris was en we akelige filmbeelden uit de tijd van de stille film te zien krijgen. Die aanwezigheid leverde tevens de vergelijking met ‘Sinister’ op. Helaas werd er in het tweede gedeelte een thriller-element door de film geweven die meer weg had van een detective-serie. Deze zijn nogal saai en halen menigmaal eerder opgebouwde spanning uit de film. Het blijft daardoor een beetje wisselvallig. Al is er naar het einde toe nog wel een gore-scene als een soort van beloning. De Brit Rupert Evans zet een geweldige rol neer en dat is maar goed ook want de overige castleden hebben allen geen noemenswaardige bij-rollen. Al is er wel een Nederlands tintje in de vorm van Hannah Hoekstra (ze deed het prima maar kreeg zij de rol omdat ze er mee instemde om een stomende seksscène te spelen?) en Anneke Blok. (niet bijster goed) Het is geen vreselijke film maar het is ook geen geweldige film. Het is zo ongeveer de beste gulden middenweg die je tussen horror en thriller kan krijgen.

Niet slecht, maar verre van goed. Dit goedkoop gemaakte ierse horrorwerkje, voorzien van een erg wisselvallige cast, heeft zo zijn creepy momenten, maar het wil al met al niet echt eng of ook maar interessant worden. Rupert Evans is prima in de hoofdrol, maar iedereen om hem heen is bijzonder matig, met name de nederlandse vertegenwoordiging. Ik ben bang dat hier weinig van blijft hangen.

Saai en totaal geen spanning, je moet ervan houden, niet mijn ding.

Een man ontdekt filmopnamen van een moord die ooit in zijn huis is gepleegd en wordt vervolgens zelf geconfronteerd met eigenaardige gebeurtenissen. Dat is de boeiende uitgangssituatie voor de film. Boeiend, omdat Scott Derickson met Sinister (2012) dat een vergelijkbaar uitgangspunt heeft, een spannende en sfeervolle film afleverde. Dat belooft wat. The Canal van Ivan Kavanagh is iets minder indrukwekkend, maar is absoluut sfeervol en heeft zeker goede momenten.
De historische opnamen die af en toe in de film opduiken hebben zeggingskracht. De gebrekkige zwart-wit beelden waarop een moordtafereel is te zien en onguur uitziende mannen de camera inkijken, hebben een duistere impact. Ook de setting aan een troosteloos kanaal waar een haveloos openbaar toilet het decor extra smoezelig maakt, heeft die duistere impact. De scènes die zich op deze locatie afspelen, zijn benauwend en dreigend.
De meeste scènes spelen zich echter in het huis van hoofdpersonage David af. Best spannend en niet verkeerd in relatie tot een Haunted House horror, maar in tegenstelling tot de scènes buitenshuis, zijn deze scènes simpelweg wat gewoontjes.
Fijne cinematografie. Veel scènes hebben een rijk kleurenpalet en zijn schemerig gefilmd. In combinatie met de creepy muziek maken ze van de film een sfeervolle beleving. De kijker balanceert evenals de hoofdpersoon op de grens tussen realiteit en waanzin. De grens tussen echte en ingebeelde verschrikking. Verontrustend is het. Het is dan ook bijna jammer dat de sudderende atmosfeer af en toe ruw wordt onderbroken door bekende en vaak beproefde schokeffecten. Op zich niets mis mee, maar ietsje minder had gemogen.
Prima film. Toch had ik het idee dat de film nog beter was geweest als hij nog meer het routinematige pad had verlaten. De enscenering, de schemerige grens tussen waar en waan en de overtuigende personages bieden daarvoor een solide aanleiding. Teveel trekt de film zich terug in gangbare horror. Ook leuk, maar ook te weinig onderscheidend.

Tegenvaller.

Ik had er vooraf best wel wat meer hoop voor, zeker omdat regisseur Kavanagh verantwoordelijk was voor het dirigeren en stabiliseren van Son. Dat vond ik destijds een lekker flitsende en sterke horrorfilm en ik hoopte dat dit eerdere project van Kavanagh diezelfde sfeer kon hanteren. Dat was alleen helaas niet zo.

The Canal trekt z'n stilering vanuit Ierse achtergrond, waarmee de film direct terrein kent waar het wat mee kan. Ondanks dat het er allemaal wel erg edgy aan toe gaat kon ik de invulling van de film nog wel waarderen. Soms lekker grauw kleurgebruik evenals lekker doordenderende, hallucinerende sequenties. Zeker in de eerste helft kan de film er wat terrein mee winnen.

Uiteindelijk neemt het narratief zelf de film alleen over, en dan daalt de film in redelijk gelijke lijn. Vooral omdat het vooral steun kan vinden in het visuele gedeelte van de film en niet zozeer in het inhoudelijke. Eenmaal het verhaal dan ook losbreekt lijkt Kavanagh zich ook te realiseren dat hij verkeerd bezig is en draait daarom het roer richting de finale weer helemaal om.

Het probleem is dat de finale niet werkt, door een iets te belachelijke uitkomst en een algemeen gebrek aan spanning. De toonzetting van de film is toch te absurdistisch en vervreemdend om ook echt angstaanjagend te worden, maar daar mikt Kavanagh richting de finale wel op. Dat maakt het ook wat teleurstellend, want de potentie was er wel. Potentie die 7 jaar later volop benut werd.