The Yeti lijkt een passieprojectje van een regisseursduo die nog moet leren gepolijst te zijn. Veel dingen komen knullig over vanwege een duidelijk laag budget. Toch weet men genoeg sfeer te creëren met excellente belichting en een paar atmosferisch uitmuntende scenes. De eerste helft is visueel zeer goed uitgewerkt maar dan doet de film rechtsomkeer en vervalt het in een doorsnee creature feature zonder al te veel diepgang.
Jammer, want die eerste helft in de mist is absoluut de moeite.
Oprecht enthousiast was ik toen Scream 6 zo'n frisse wind bleek te zijn. Uiteraard keek ik dan ook uit naar het volgende deel maar wegens drama achter de schermen en het vertrek van twee grote spelers begon ik toch mijn twijfels te krijgen. Dan nog eens de reden waarom Melissa Barrera werd ontslagen ging er bij mij principieel niet in. Uiteindelijk bleek dit zevende deel dan nog eens abominabel slecht ontvangen te zijn bij critics en het publiek dat ik al helemaal het ergste vreesde.
Het product waarover al deze drama ging is inderdaad geen topwerk binnen de franchise. Om het met de grond gelijk te maken vind ik dan ook weer overdreven. Ghostface is terug en hoewel hij beduidend minder venijnig is dan in New York, valt er toch wel het een en ander te genieten bij zijn achtervolgingen en kills. Het blijft gewoon genieten wanneer je Ghostface een toekomstig slachtoffer ziet stalken in zijn sparkly outfitje. Een icoon is het nog steeds.
Het verhaal is waar het rammelt. De terugkeer van de originele cast members is wel leuk maar helemaal niet diep genoeg uitgewerkt. Het is gewoon weer een avontuur waar Sidney en Gale toevallig in belanden maar weinig emotionele interesse meer kan opwekken bij het publiek. De nieuwe lichting slachtvee is vlak en inwisselbaar. Nergens zat ik te hopen dat iemand het zou overleven, behalve de OG's natuurlijk. Ook de uiteindelijke killer en een plottwistje halverwege voelen nogal goedkoop aan. Men zal de onvrijwillige *gasp* die uit mijn mond kwam bij de opening van Scream VI nooit meer kunnen uitlokken, vrees ik. Toch niet met dit schrijfteam.
En dat is jammer want met Kevin Williamson heb je toch een oude rot in het vak beet. Zijn scripts zijn meestal erg te pruimen maar hier kan hij helemaal niet overtuigen. Durf ik het op studio interference steken of is het eerder een vakman die zijn inspiratie beetje bij beetje is verloren? Tijd zal het uitwijzen bij het onvermijdelijke Scream 8.
Een horrorfilm die zich afspeelt in de catacomben van Parijs is een lumineus idee. In 2014 bewees John Erick Dowdle met As Above So Below, een non-stop rollercoaster van spanning en mysterie. Zeven jaar eerder waagden Tomm Coker en David Elliot zich ook al aan een dergelijk concept maar dan met desastreuze resultaten... En P!nk zit daar ook voor wat tussen.
Horrorfilms uit de 00s hebben in het algemeen een erg gedateerde look. Zo ook deze film, met zijn flashy bewegingen en grijze uitstraling. Er is werkelijk geen enkel artistieke waarde aan hoe alles eruit ziet. Integendeel, het is een doorn in het oog. Ook qua script is het erbarmelijk slecht. Een zwakke opbouw, onlogische personages en een einde waar je jouw eigen oogballen van wil uitkrabben uit frustratie. Het helpt ook niet als het hoofdpersonage eerder een verlepte pantoffel is die geen greintje logica in haar vezels zitten heeft.
Daarbovenop heb je zangeres P!nk die laat zien dat ze ook niet kan acteren. En toch is dat niet het slechtste dat ze gedaan heeft de laatste jaren...
Alternatieve titel: The Black Ball, 13 oktober, 01:16 uur
Vergeet Project Hail Mary.
DIT is dé film van het jaar.
Sinds Sinners ben ik niet meer zo gegrepen geweest door de harmonie tussen muziek, zang, ritme en beeld. Ik kan niet over hoeveel impact deze film heeft.
Ja, het is een lange film, maar geen enkele seconde wordt verspild. Zelfs de kleinste oogwenk voelt belangrijk. De omvang is enorm en de inzet hoog, maar er zijn zoveel kleine, poëtische momenten die nog zwaarder doorwegen.
De beelden brachten me meerdere keren tot tranen. Er is geen enkele middelmatige shot. De schoonheid van de film botst vaak hard met de gruwel op het scherm, wat het allemaal nog grijpender maakt.
Emotioneel was ik volledig kapot toen de film eindigde, maar pas toen de aftiteling al half voorbij was, brak ik volledig in snikken uit. Pas toen besefte ik wat voor een meesterwerk dit is.
Ik sluit mijn review af met twee heel, héél belangrijke woorden:
✨PENELOPE✨ CRUZ✨
Alternatieve titel: Night Warning, 10 oktober, 23:10 uur
Als slasher is deze film niet geslaagd. Jammer dat deze dan overal zo wordt omschreven of gepromoot. Het valt het best te omschrijven met een psychologische thriller die hard inspeelt op de paraplu-ouders à la Pamela Voorhees of Norma Bates. Dit zorgt - vooral in de tweede helft - voor een paar zeer verontrustende scènes tussen een tante en haar neefje.
Een grote shout-out voor de secundaire slechterik, trouwens: de lokale sheriff die een moord onderzoekt en daarbij ieders seksuele geaardheid keihard in twijfel trekt. Want iedereen die queer is, heeft moordneigingen en is een gevaar voor de traditionele maatschappij! Dat weet zelfs de domste Vlaams Belanger! Ik wou trouwens dat dit een grap is maar dit zit écht in de film. Gelukkig wordt al snel duidelijk dat het vooral satire is op de kleinzieligheid van kleine gemeenschappen en iedereen die daar niet in past. Zo biedt de film toch een extra laag die niet verwacht was maar meer dan nodig was.
Afgezien van hier en daar wat leuke practical effects zat ik toch vooral met vraagtekens te kijken naar dit Lovecraftiaans niemendalletje.
De eerste helft voelt aan alsof de film een sequel is op een film die nooit heeft bestaan. Alsof je een grote portie voorkennis mist. Het is allemaal nogal vaag en niet op een intrigerende manier. Integendeel, het zorgde er zelfs voor dat ik begon af te haken na een tijd. Het hele mysterie, de setting en de uiteindelijke uitkomst zijn abnormaal monotoon. Strooi hier en daar wat ongelukkige dialogen en tenenkrommend acteerwerk over en je hebt een recept voor wansmaak.
Deze Evil Dead-film door een Franse regisseur valt direct op omdat die er...nou, ja... Frans uitziet. Het doet erg hard denken qua kleurenschema en thema's aan de New French Extremity beweging.
Sébastien Vaniček blaast een nieuwe wind de franchise binnen. Dit is ondertussen de 6de Evil Dead-film en nog steeds voelt het fris aan. De vertrouwde trucjes worden wel weer bovengehaald maar dat geeft niet als je er toch al geen genoeg van kunt krijgen. Het verhaal wordt dit keer ferm aangedikt met familie-drama en rouwprocessen. Dat heb ik ondertussen wel al gezien maar gelukkig blijft het lekker sarcastisch, zoals de spirit van de filmreeks betaamt.
In het begin moest ik hard wennen aan de onlogische of erg snelle opzet van alles. Vooral de proloog voelde gejaagd aan. Zodanig snel dat ik moeite had om bij te benen. De link met de vorige film was bijna volledig aan me voorbijgegaan. Het grijze kleurenschema wordt na een tijdje eentonig en verliest daarom zijn visuele ziel. Gelukkig wist men me keer op keer te verrassen met wel zeer inventieve camerabewegingen en setpieces.
The Woman in Black is naar mijn mening een van de standaarden in het haunted house subgenre. De setting van Eel Marsh House alleen al is uitmuntend. Het door moeras en overstromingen geïsoleerde landhuis spreekt tot de verbeelding en valt bijna als een personage op zich te benoemen.
Het verhaal van Susan Hill wordt in deze TV-adaptatie best trouw gevolgd. Hier en daar neemt het script wel zeer hard zijn tijd om het overduidelijke nog eens extra te verklaren. Maar dat kan misschien wel zijn omdat het publiek indertijd vooral te maken had met reclameblokken tijdens de uitzending. Erg veel gebeurt er allemaal niet maar als er wat griezeligs voorvalt, kan je er zeker van zijn dat het goed uitgevoerd wordt!
Joan Crawford schittert als geen ander in William Castle's Strait-Jacket. Als jonge vrouw onthoofde ze haar man en diens minnares. Nu, 20 jaar later komt ze terug thuis van de mentale instelling en heeft ze het toch moeilijker om aan te passen dan verwacht.
Het is opmerkelijk hoe Crawford in één enkele take zoveel emoties kan vertonen met enkel haar ogen en gelaatsuitdrukkingen. Van getormenteerd springt ze met gemak over naar verward, verliefd en hysterisch. Echt een acteur wiens soort amper te evenaren valt, een legende met reden. De overige cast verwatert gelukkig niet naast de grote ster. Een sterke cast tilt dit mysterie toch al een heel eind omhoog.
Het verhaal zelf kabbelt wat door en is wat voorspelbaar. Het is pas bij de grote finale dat ik alweer werd herinnerd aan het vakwerk dat Castle kan produceren. Met het gebruik van de uitgerekte jumpscare (die James Wan later zou exploiteren in zijn Conjuring franchise) wordt een zeer strakke spanningsboog gecreëerd. Doe daar dan nog eens een grote verrassing of twee bij en je hebt een ijzersterke thriller.
4*
Castle Gimmick van dienst:
Bezoekers kregen in de bioscoop complementaire bijltjes uit karton om zelf de moordenaar uit te hangen. Een kleine gimmick die weinig opvalt. Naar mijn mening gaat de prijs voor grootste gimmick dan toch naar Joan Crawford's pruik in deze film. Wat een godvergeten ding is me dat.
Castle & Hammer slaan de handen in elkaar voor alweer een remake van The Old Dark House. Dit keer ligt de slapstick er wel héél dik op en neigt de humor vaak naar het niveau van een deurenkomedie. Toch valt er best nog wel wat te lachen en griezelen. Nergens is het verrassend maar de film doet het vooral goed dankzij de uitstekende cast. Tom Poston loopt lekker dwaas te wezen terwijl de immer lieflijke Janette Scott de kijker weet de betoveren. Niet te vergeten dat Fenella Fielding een echte vamp is die de camp-factor eigenhandig omhoog tilt tot een aanvaardbaar niveau.
Castle Gimmick van dienst:
Absoluut geen enkele gimmick! Wie had dit ooit verwacht?
Castle verrast dit keer met een visueel uitmuntende openingsscène en een sterke soundtrack. De eeuwig fascinerende Barbara Stanwyck gilt erop los met haar rasperige stem en als dat je nog geen stuipen op het lijf jaagt, dan doet de Night Walker dat wel voor je. Het mysterie van de Walker blijft interessant met een conclusie die niet direct te raden valt. De film blinkt vooral uit dankzij Stanwyck's perfecte acteerwerk en een algemeen uitstekende productie.
3,5*
Castle Gimmick van dienst:
Geen. Dit keer werd er geen in-movie gimmick geforceerd maar werd bij het promomateriaal all-in gegaan. Interviews met hypnotiseurs en hun patiënten die de onderwerpen van hun nachtelijke dromen blootleggen. Verlangen, seks, moord,... alles voor een goede promo! Gelukkig werd er dit keer gefocust op het verhaal i.p.v. de gimmick.
William Castle gaat de gotische tour op. Met het tragische en moreel grijze verhaal van Mr. Sardonicus probeert hij een andere aanpak van horror. Het werkt voor een groot stuk wel. De film is kalmer en vooral dialoog gedreven. Dit doet de film vooral interessanter en iets 'slimmer' blijken dan andere films uit zijn oeuvre. Jammer genoeg bevat het nog steeds veel slome momenten en een protagonist die weinig sympathie opwekt. De praktische effecten vallen dan weer wél heel hard in de smaak.
3*
Castle Gimmick van dienst:
Het lot van Mr. Sardonicus ligt zogezegd volledig in de handen van het publiek. Wilt men hem sparen of net harder straffen. Dit kon aan de hand van stembordjes die men op een gegeven moment moest ophouden in de bioscoopzaal. De projectiemedewerker moet dan een van de twee eindes draaien, naargelang de goodwill van het publiek.Of Castle het 'einde vol van genade' ooit gefilmd heeft staat open ter discussie. In zijn memoires schreef hij van wel maar menig filmhistoricus en productiemedewerker ontkent het.
Een spookfilm die nogal flauw blijkt te zijn. Vooral dankzij de gimmick is deze film anno 2026 amper kijkbaar. De film voelt aan als een slappe kermisattractie die gaat voor goedkope trucjes in plaats van spanning. Alles ziet er nogal klungelig uit en het lijkt vooral alsof de inspiratiebron én het budget volledig op waren.
2*
Castle Gimmick van dienst:
Een soort bril waardoor je heen kunt kijken om de geestel écht te zien. Kijk je door het blauwe venstertje, dan geloof je in geesten. Kijk door het rode venstertje als je niet gelooft in geesten. Erg omslachtig allemaal. Al zeker als de mensheid al 60 jaar zo'n kijkertje niet standaard in de woonkamer heeft liggen.
Vincent Price en William Castle slaan de handen opnieuw in elkaar voor een creature feature. Price zoekt uit waar de oorzaak van angst ligt en waarom een mens schreeuwt als hij onmeetbaar bang is. Het antwoord is misschien wel vreemder dan je denkt!
Het titulaire monster is charmant, met zijn rubberen pootjes en draadjes waaraan hij wordt voortgesleept door de productie-assistenten. Het zou lachwekkend zijn moest het potverdikke niet zo aandoenlijk zijn. De body horror die bij De Tingler komt kijken is opmerkelijk efficiënt maar de opbouw ernaartoe en de personager errond zijn nogal flauw. Je zou het zelfs bijna belachelijk kunnen noemen hoe ieder personage wel een ander personage een kopje kleiner wil maken.
De reden om te kijken: Vincent Price, een cool concept én een uitmuntende scène waarin een vrouw sterft van angst. Vooral dat laatste is een voorbeeld van waarom Castle een plek verdient in de horror hall of fame.
3*
Castle Gimmick van dienst:
Precepto! is een uitvinding waarbij sommige zitjes in de bioscoop werden geëlektrocuteerd tijdens de film. Enkele onschuldige bezoekertjes zouden bij spannende momenten een kleine schok krijgen waardoor de spanning in de zaal opgedreven werden. Ook acteurs en nepverplegers werden ingehuurd om alles wat sensationeler te maken.
Wat een showman, die Castle.
William Castle's versie van Psycho. Een sfeervol thrillertje dat misschien weinig om het lijf heeft maar toch nog een aantal verassingen in petto heeft. Het verhaaltje en het mysterie stellen weinig voor waardoor het toch wel wat lang aanvoelt. Toch weet Castle met de laatste 30 minuten toch een sterk staaltje vakwerk af te leveren. Met een erg brute moord op een traplift en een uitzonderlijk goede laatste reveal kom ik toch nog bij een voldoende uit.
3*
Castle Gimmick van dienst:
Bij de laatste tien minuten krijgt de kijker de mogelijkheid de zaal te verlaten. Met een timer kunnen gevoelige zieltjes beslissen of ze wel dapper genoeg zijn om de climax aan te gaan.
