Minions blijft mikken op de kleintjes, maar steekt er wel een hele hoop filmverwijzingen in bij deze film. Dat maakt het een beetje interessant, maar is meer een truukje om de ouders toch te laten genieten. Als film is dit zeer pover en de film was zowat halfweg ais ik me afvroeg waar die monsters nu bleven. De grappen zijn al een keer langs geweest en gerecycleerd, diepgang moet je niet verwachten en wat overblijft zijn die paar leuke knipogen. Al is dat wel goedkoop.
Ik wil uiteraard niet teveel weggeven al kan je wat uitmaken via de trailer. Jennifer Lawrence die met zichzelf worstelt, wat uitstraalt in haar mooie gezin. Blijkbaar haalde Lawrence inspiratie na de geboorte van haar 2e zoon, al zal het nooit zo dramatisch geweest (veronderstel ik) als hier in de film. Robert Pattinson als vader en partner van Lawrence speelt een stabiele bijrol. Het is vooral Lawrence die schittert. En eigenlijk is het geen gemakkelijke film. Het wordt nooit groots, maar dat mag niet bij dit verhaal. Het voelt nu al op het randje en mocht zelfs nog intiemer van mij. De passende muziek en kleine bijrollen maken het verhaal wel.
Het onscreen debuut van Goofy, maar daar is het meest memorabele ook mee gezegd. Een verouderde animatie uit de beginjaren van Disney, waarbij alles constant in beweging moet blijven en liefst om de muziek. Die muziek blijft duren doorheen de hele film en meer is het niet.
Een docu over een artiest waar ik wel enkele hits van ken, maar amper iets van zijn leven. Dat maakt het voor mij als muziekliefhebber wel interessant. De tijdsduur van 2 uur schrikte eerst wel af. Hoeveel kan je over deze man vertellen! Maar we krijgen een boeiende weergave van zijn leven, heel open en soms zelfs geanimeerd. Billy Idol komt veel zelf aan het woord, maar toch komen we veel te weten over zijn verslavingen aan drugs en alcohol of zijn buitenechtelijke kinderen. Een punkicoon die in contrast stond van de punkers uit de arbeidersklasse eind jaren '70. Maar hij overleefde de 70s wel en was via MTV een inspiratie voor vele rockbands die na hem kwamen.
De film bouwt een mooie spanning op en heeft verschillende leuke ideeën. Maar die leiden helaas nergens naar toe. Niets mis met een open eind, maar hier voelt het meer als losse flodders. De acteurs weten ook niet echt met zichzelf blijf. Jammer, want het had wel veel potentie. Ethan Hawke voelt zich nog ietwat thuis in dit soort films, de rest lijkt wat miscast om toch maar een grote affiche te hebben. Misschien doordat het van Netflix komt, dat het ook gemaakt is voor een klein scherm en teveel dialoog heeft dan nodig.
Wat een heerlijke film! Het leek wel van de studio A24 te komen, de stijl past er wel bij. No one will save you is weer een andere kijk op de SF-film. Mooi aangekleed en de vraag welke kant het verhaal in gaat. Het lijkt allemaal cliché, maar dat is het zeker niet. Ik vond het vooral ijzersterk dat er amper dialoog is. Je kan het aantal woorden die gesproken worden op 1 bierviltje schrijven. Eens te meer hangt dus alles af van visuele communicatie en vooral de mimiek en lichaamstaal van het hoofdpersonage, gespeeld door Kaitlyn Dever. Geen Hollywoodsterren om de affiche te kleuren, maar een boeiende originele film. Het is zeldzaam deze dagen. Nog maar de 2e film van Brian Duffield als regisseur, al heeft die al wel een mooi palmares van kleine pareltjes als schrijver. Maar ook daar weer films die misschien niet altijd het grote publiek lijken aan te spreken. Maar van mij mag die nog meer van dit soort films maken!
Alternatieve titel: Murnau: In the Shadow of Nosferatu, 20 september, 17:41 uur
Een boeiende documentaire met info voer Murnau zelf uiteraard, maar ook Nosferatu en vooral de impact van de Duitse film op Hollywood. Je ziet hoe snel alles toen gegaan is, zoals Murnau zelf zij was de geluidsfilm een goeie evolutie in de filmwereld, maar kwam het te vroeg. De docu gaat alvast verder dan zijn bekendste film en is daarmee veel interessanter dan de subtitel doet vermoeden. Al vat dat wel de essentie weer: in de schaduw van Nosferatu...
Ik zag onlangs de film De Vlaschaard uit 1983 naar het boek van Stijn Streuvels. De eerste verfilming was in 1943 door de Duitsers in volle oorlogsjaren, hoog gewaardeerd door Goebbels. Streuvels werkte zelf mee aan de film en figureerde er zelf in. Streuvels werd nooit veroordeeld voor collaboratie, in zijn verdediging was het 'maar film' en sprak hij enkel over cultuur. Ook al had hij wel degelijk bewondering voor cultuur uit nazi-Duitsland. Je zou het quasi op dezelfde lijn kunnen zetten als Riefenstahl die altijd zich verdedigde met de woorden dat het haar om film te doen was en niet met politiek. Maar hoe geniaal haar films en filmtechnieken ook waren, ze moet wel heel naïef en blind geweest om de impact van haar propagandafilms en de omstandigheden in nazi-Duitsland niet te kunnen zien en erkennen.
De documentaire anno 2025 wil neutraal verslag doen, wat een pluspunt is voor een historisch beeld. Maar blijft wel heel vaag helaas en laat vooral Riefenstahl zelf aan het woord met hier en daar wat omkadering. Je zou zeggen dat het net de kracht is van zo'n documentaire om de persoon in kwestie zelf te laten getuigen. Maar tegelijk geeft dat wel een gekleurd beeld zonder sterk tegenwoord. En wil de documentaire ook geen oordeel vellen of Riefenstahl nu wel of niet weet had van de gruwelen van de oorlog (en de aanloop er naar toe).
Het resultaat is een wat rommelige film met een regelmatig gefrustreerde Riefenstahl die door haar gebrek aan empathie tot aan haar dood niet leek te begrijpen hoe veel mensen hebben geleden in de oorlog en de rol die ze er in had gespeeld. Zoals de vele andere Duitsers die ook maar opdrachten uitvoerden, lijstjes opmaakten, informatie verzamelden en doorgaven, ...
De 2e verfilming van het boek van Stijn Streuvels, dat al een eerste keer werd verfilmd in Nazi-Duitsland. Die versie uit 1943 is dan ook vrij besproken, net al de schrijver. Al werkte die enkel mee aan die versie, naar eigen zeggen enkel voor de kunst... In 1983 was Streuvels al lang overleden. In het jaar dat de Vlaamse filmwereld films uitbracht als Zaman en Brussels by night, wat een nieuwe generatie aankondigde, kregen we nog steeds een typisch Vlaamse boerenfilm met De Vlaschaard. Grotendeels gefilmd in het openluchtmuseum Bokrijk, waar veel huizen uit de 20e eeuw staan.
De Vlaschaard is met momenten wel verouderd, het is een oude acteerstijl. En tegelijk heeft dit toch steeds haar charme. Het relaas van een boer die vlas teelt en in conflict ligt met zijn zoon. Over de toekomst van de boerderij, maar ook een verschil in generaties. Hoofdrolspeler Vic Moeremans is best wel overtuigend als de norse boer Vermeulen.
Alternatieve titel: Zero Fucks Given, 6 september, 10:34 uur
Ik geef toe dat de film alleen maar mijn aandacht trok door Adèle in de hoofdrol. Al viel de rest van de film ook wel mee. Het relaas van een stewardess, waarbij we als kijker zien dat achter die zogezegde glitterjob er ook veel nadelen zijn. De kruising tussen modellenwerk en een koffiedame. Dromend van zonnige locaties en exotische landen maar soms eenzaam met geen echte toekomstvisie. Het geheel is vrij licht, maar dankzij Adèle in de hoofdrol wordt het nog wel interessant.
