The Whistler is een uitgebreide en toentertijd vrij bekende franchise. Het begon als een radioshow. Daarna werd het een filmreeks en in de jaren ‘50 was er ook nog een TV serie.. Opvallend is dat de verhalen zoals vele radio en TV reeksen toen op zichzelf staan. De titelfiguur is feitelijk een verteller die een korte aankondiging doet en een melodie fluit en daarna niet meer in de film voorkomt (behalve als melodie) tot het einde. In 7 van de 8 delen is Richard Dix de hoofdrolspeler (met steeds een andere rol.
De radioreeks begon in 1942. En liep door tot 1955. De filmreeks liep van 1944 tot 1948 en in 1954 waren er 39 afleveringen van een TV reeks. De films zijn erg lowbudget. De film kostte 70.000 dollar. En tussen de eerste filmdag en de premiere zat maar 10 weken. Kom daar nu maar eens om.
Ik vermoed dat de films allebei een high concept uitgangspunt zullen hebben dat iemand meteen nieuwsgierig maakt. In dit geval gaat het over een man die een huurmoordenaar inhuurt om voor volgende week vrijdag een einde aan zijn leven te maken omdat hij zijn vrouw verloor. Het script vol twists en turns en de film duurt maar een uurtje.
Ik ben van plan alle acht te bekijken. Later heb ik het nog wel over regisseur William Castle en Richard Dix. Maar voor deze film besteed ik even wat aandacht aan een bijrolspeler Gloria Stuart. Tegenwoordig vooral bekend van Camerons Titanic waar ze in zat als de hedendaagse Rose. Daar ver voor zat een carrière in de golden age of Hollywood. Vooral in de jaren ‘30. In de tijd van deze film was ze niet verlengd bij Fox en was haar filmcarrière een beetje op een zijspoor geraakt. Een paar jaar later stopte ze er helemaal mee en ging ze schilderen waar ze behoorlijk succesvol in was om op haar oude dag terug te gaan naar acteren.
De film is geen meesterwerk. Maar een zeer vermakelijke B-film waar veel uitgehaald word. De andere zeven gaan ook nog voorbij komen dit jaar.
Mensen denken niet als eerste aanzijn film noir als de naam Robert Wise valt. Toch heeft hij 8 films op het They Shoot Pictures-lijst met noirs en dit is de vijfde die ik zie,\. En weer is deze raak. Toch denken de meeste mensen eerder aan de twee musicals waarmee hij de oscar beste film won. IK verkies zijn noirs.
Deze is een beetje verwant aan Odds Against Tomorrow, het eerste deel vooral. Beide films hebben een jazzscore en een jazzritme in de montage. In dat deel zien we leven aan de onderkant van de maatschappij van Barbara Graham. Een prostituee en iemand die zich ophield in een wereldje van drank en bedenkelijke mannen en ook toen ze daar uit wilde ontsnappen.
Het tweede deel van de film, als Barbara in den gevangenis zit is de soundtrack en ook de montage rustiger en is de film een prachtig gedetailleerd verhaal over het leven in zo'n dodencel met opmerkelijke grijstinten voor 1958. Graham maakt verkeerde keuzes en is lang niet altijd sympathiek. De echte was nog gedroeg zich nog een stuk minder netjes maar ik vond dat er behoorlijk veel gebleven was. Het zou met afstand de beroemdste rol worden voor Susan Hayward. Die de rol op een klassieke grote hollywoodmanier neerzet, maar echt heel goed is. Hayward zat een aantal decennia in films in allerlei genres. Ze was zelden de absolute hoofdrol maar had veel werk. Ze overleed op haar 57e als een van de vele vrij jonge doden in de film The Conquerers hadden gespeeld die was opgenomen vlakbij de plek waar kernproeven waren gedaan,
Het fraaist aan de film vind ik de aandacht voor details. De film neemt met zo'n twee uur vrij veel tijd voor een noir(ish) film maar die tijd wordt erg goed gebruikt.
The Blue Gardenia's begin lijkt op dat van House By the River gisteren. Maar het is veel uitgebreider en de afloop is anders. Daarna gaat The Blue Gardenia vooral over schuldgevoel. Na het einde van de Mccarthy-tijd werd Lang weer gevraagd voor klusjes. Deze film was voor Waner, maar met een laag budget en een hoog tempo/. Anne Baxter is de ster van dienst en Nat King Cole zingt in de film de titelsong. Er zijn films waarin Lang meer van zichzelf kwijt kon.
The Blue Gardenia is echter duidelijk minor Lang. En dat komt dat het fijne gedetailleerde begin nooit echt een goed vervolg krijgt. Met een uiterst geforceerde happy end is bijna silly.
In 1950 was het al drie jaar geleden dat Fritz Lang een film had gemaakt. In het Hollywood van toen een eeuwigheid. Maar in tegenstelling tot zijn naam nu en zijn naam in het vooroorlogse Duitsland was zijn naam in de VS veel minder goed. Lang bleef zelden lang werken voor een studio, had een reputatie een moeilijke man te zijn en zijn laatste film, de gothische noir The Secret Beyond the Door uit 1947 was een serieuze flop. En tegelijk qua budget een ambitieuzere film voor Lang. Dat zorgde ervoor dat hij een tijdje moeilijk aan werk kwam. In 1950 maakte hij weer twee films. Voor Fox maakte hij een oorlogsfilm American Guerrilla in the Philippines (1950) die niet een heel goede reputatie heeft en als een minor Lang beschouwd wordt. En deze film voor de poverty row studio Republic gemaakt met een nog lager budget dan Lang meestal had. Lang maakte weer films, daar ging het hem om.
Twee delen van House By The River vallen erg op. Het begin rekt de Hays code aardig op en gaat precies zover als je toen een (poging tot) verkrachting kon laten zien. Wat overigens niet mocht was een zwarte actrice casten in de rol van de huishoudster. Wat dat was een interraciale relatie wat de censuur niet goed vond. Oef. Het tweede stuk van de film dat opvalt is als Stephen op de rivier vaart en die bijna in een soort nachtmerrieachtig inferno veranderd. De fraaiste en eigenzinnigste scene uit de film.
Het is poverty row, dus krijgen we een film zonder sterren. Louis Hayward is vooral bekend als iemand die een paar keer The Saint speelde en grote rollen had in kleine films en soms kleinere in grote films. Hij was een Zuidafrikaan die via Britse films en Broadway Hollywood was ingerold. Hij zat vaak in swashbucklers en detectivefilms. Lee Bowman was een kleine acteur die een beetje kon profiteren van het gebrek aan leading men in de oorlog en toen wat meer kansen kreeg. Na deze film switchte hij naar TV en radio. Dat deed Jane Wyatt ook na een carrière met vooral bijrollen.
Alternatieve titel: Nicky als Detective, afgelopen zondag om 12:01 uur
Het kwam niet vaak voor maar soms werden noirelementen gecombineerd met (screwbal) komedie. In de vijf vorige noirvembers ben ik eigenlijk maar een komische noir tegengekomen en dat was His Kind Of Woman. Dit is een tweede.
Ik had me een beetje verheugd op een treinfilm, maar dat is het niet. De trein zit vooral in de eerste paar minuten. Maar we krijgen wel sfeervolle fotografie. We krijgen Universal-ster Deanna Durbin die als een vis in het water is. Een stuk of drie liedjes mag zingen en ze kan haar gevoel voor komische timing kwijt. De mannen zijn kleinere namen. Op een na, de film heeft een bijrol van noir regular Dan Duryea. Opvallend genoeg is ook deze film, net als de Durbin-noir van vorig jaar een kerstfilm.
Charles David was een regisseur die in Frankrijk als productiemanager had gewerkt bij onder meer Rene Claire en Jean Renoir. Hij regisseerde maar twee films, deze en de misdaadfilm River Gang in hetzelfde jaar. Uiteindelijk zou hij trouwen met Durbin. Ze vertrokken naar Frankrijk en kregen een kind. Beiden kwamen nauwelijks nog in de publiciteit.
De film is een enigszins chaotische komedie over een dame die vanuit de trein een moord ziet en dat gaat oplossen. De cameraman is Woody Bredell die in deze fase van zijn carriere een van de noirvormgevers was. Hij schoot onder meer Chrismas Story, Phantom Lady en The Killers. Hij geeft de film veel visuele noirelementen mee.
Kapadia is een gigantisch goede researcher en weet enorm veel beeldmateriaal boven te krijgen en de film loopt als een trein. Aan het einde stelt Kapadia impliciet nog wat ongemakkelijke vragen. kapandia gaat nooit voor pratende hoofden maar voor archiefmateriaal en ook veel bijzondere oprtredens. Mooi is dat goede veel aandacht krijgen en slechte maar even worden aangestipt. Verder hoor je interviewfragmenten op de geluidsband
Maar deze documentaire lijdt ook onder hetzelfde euvel als die van Senna. Kapada verdeelt bijna de hele omgeving van Amy in slechte mensen (met name de tweede manager en Amy's vader) en goede mensen (met name de eerste manager, de toetsenist en haar vriendin). Dat voelt ongenuanceerd en doet af aan de vragen die de docu wel stelt ( maakt de maatschappij als geheel niet kwetsbare talenten zoals Winehouse kapot].En de moeder van Amy krijgt dan weer opvallend weinig aandacht.
The Weight is in veel opzichten een ouderwetse film van het soort dat je vroeger veel vaker zag dan nu. Een groep mannen (en in dit geval dus één vrouw) die een schier onmogelijke opdracht met een hoge inzet moet voltooien. Vooral met veel gevoel voor de omgeving geschoten film en Hawke speelt een prima hoofdrol. Als je een beetje een aardige hoeveelheid films uit het verleden gezien hebt weet je dat dit niet de originaliteitsprijs wint. De film is ook niet zo overtuigend in het uitbouwen van de andere karakters naast Hawke en de pogingen om de sociale realiteit van the great depression aan het verhaal te koppelen doen wat onbeholpen aan. Maar het is goed gemaakt, behoorlijk spannend en wel lekker om weer eens zo'n film te zien.
Alternatieve titel: The Unknown, 25 oktober, 00:02 uur
Zo lang de film over het mysterie gaat is het intrigerend en behoorlijk goed. Maar in de tweede helft volgt er een bochtig nogal melodramatisch deel. En dat werkte bij mij echt totaal niet.
Niels Schneider was dik 15 jaar geleden een goede acteur die je kon casten als schoonheidsideaal wat ook meermaals gebeurde. Dat was er de laatste jaren wel een beetje af, maar in deze film is extreem mager en heeft een kapsel dat het niet staat. Dat is ook wel even wennen. Met de zelfmoord als dieptepunt. Opvallen klein acteerrolletje van regisseur Radu Jude trouwens
Een film die alle kanten op schiet, van expressionistische musical via romantische komedie naar proto noir en verder een moralistische (en extreem naieve) message picture om te eindigen als een screwbal komedie. Er klopt niets van deze film. Hij houdt zich totaal niet aan de genreregels. Lang vond het zelf achteraf "a lousy picture". Ik vond het hak op de tak gehalte van deze film wel leuk eigenlijk. Een evenwichtige film krijg je er niet van. En Lang heeft genoeg betere.
Hoogtepunten zijn het Kutt Weillied en het lied verder in de film in het begin en de expressieve scenes met de groep gangsters. Erg vermakelijk.
Ik voelde wel aankomen dat dit niet helemaal voor mij was. Ik ben geen fan Nolan. Zijn gespierde manier van verhalen vertellen ligt me niet echt. En ik mis intimiteit en rustmomenten in zijn films. Maar Oppenheimer viel me mee. En deze film is topfavoriet voor Oscar beste film op dit moment. En wat ik leuk vind aan Nolan is dat hij het voor elkaar krijgt van met big budget films over Griekse mythologie en de ontwikkelaar van de atoombom succesvolle blockbusters te maken. De filmwereld kan wel wat meer Nolans gebruiken. En ik woon in een stad waar je deze film op 70mm kan bekijken en dan niet de digitale variant, maar op film en dat geeft meer leven.
Opvallendste keuze van de verhaalstructuur is dat Nolan de details en gruwelijkheden van de trojaanse oorog achterin de film in een flashback plaatst waardoor de film een anti-oorlogstoon krijgt. Vond de film in de eerste helft moeizaam op gang komen. Vanaf ongeveer eenderde loopt alles een stuk beter. Compromis voor Nolan om zijn budgetten los te krijgen is een heel resem aan sterren die hij moet casten. Van die sterren viel Pattinson die met veel plezier een ongenuanceerde schurk speelt in goede zin op, Matt Damon overtuigde me juist niet erg.en een groot acteursregisseur is Nolan sowieso nooit geweest voor me. Idealiter cast je een film als deze vooral op acteurs met goede sprekende hoofden. Een beetje zoals Leone vroeger zijn westerns castte. Maar als hij dat al wil krijgt hij daarmee zijn budgetten niet.
Alternatieve titel: Brand New Landscape, 22 oktober, 10:47 uur
Typisch debuut. Duidelijk autobiografisch en heel persoonlijk. Rauw in de zin van onevenwichtig en soms verschietend van stijl en kleur en zelfs de kern van de film ligt niet vast. Schiet van essayistische documentaire elementen naar fictiefilm over verlies die weer van realisme naar surrealisme gaat en heeft verschillende invalshoeken. Trekt het thema van verlies door naar de hele stad Tokyo waar ookplaatsen verloren gaan. Ik vond het uitermate boeiend in zijn onevenwichtigheid en zijn ambitie. Ik had er bijna nog hoger voor gegeven, maar dat is ook weer overdreven. regisseur is een talent dat hoop ik wel rijpt maar geen doorsnee films gaat maken.
Alternatieve titel: Die Tausend Augen des Dr. Mabuse, 18 oktober, 12:19 uur
Mist een beetje de druk , de paranoia en de politieke verwijzingen van de eerste twee film en is ook niet zo vooruitstrevend meet en bijna eerder nostalgisch voor 1960. Ook meer jongensboek/stripverhaal dan de eerste twee films waarbij het veelal gaat over dubbele wanden, spiegels om door te spioneren en mensen die anders zijn als ze zich voordoen. Mabuse zelf heeft ook maar een bijrol in het verhaal.
Lang werd benaderd door een producent om de tweede film te remaken, maar vond het leuker om gewoon een derde film te maken. daarmee blies hij de reeks nieuwe leven in de jaren daarna nog meer delen zou kennen zonder Lang. Want die begon blind te worden in deze jaren
Alternatieve titel: The Testament of Dr. Mabuse, 16 oktober, 18:00 uur
Waar de eerste Mabuse regelmatig verwees naar de Weimar republiek doet deze dat naar de opkomst van het nationaal socialisme. De film wijst nog wat duidelijker vooruit naar de film noirs die later zouden komen en het is duidelijk dat Lang in zijn noirs veel putte uit zijn Mabuse-films (en ook M is natuurlijk een forse invloed daarop)
De film werd door de nazi's verboden toen ze aan de macht waren en de allegorie onmiddellijk doorzagen. Daarom vertrok Lang naar Parijs om een jaar later naar de VS te gaan. Goebels heeft Lang naar het schijnt wel aangeboden de baas van UFA te worden, maar Lang zag dat absoluut niet voor zich. Vanaf 1939 was hij officieel een Amerikaan/
Dr. Mabuse, der Spieler - Ein Bild der Zeit (1922) 3,5
Alternatieve titel: Dr. Mabuse: The Gambler, 15 oktober, 16:47 uur
Ik vond 4,5 uur toch best lang en met name in het laatste stuk van het eerste deel valt de film nogal in herhaling. Dat gezegd hebbende is dit voor en film uit 1922 vaak een opvallend modern ogende film voor een uit 1922. Niet zozeer expressionistisch als bijna vooruitwijzend naar Langs Amerikaanse carrière. In zekeere zin minder een zwijgende film en bijna haast een geluidsfilm zonder dialogen. Veelal minder theatraal en met een tamnelijk realisch ogende setting en oook bijvoorbeeld een vrij moderne opbouw van langere scenes
Wat ook boeiend is hoe deze film verwijst naar actualiteit van toen. De weimar-republiek en de gevaren en status daarvan zijn een belangrijk thema tussen de regels door.
Alternatieve titel: The Black Ball, 15 oktober, 09:37 uur
Als een film met grootse emotie gebracht op de manier van de oude hollywoodclassics je ding is moet je dit gaan zien. Subtiel is het niet. Het is vrij dik aangezet. En de film zou ik een soort powerfilm willen noemen met veel indrukwekkende, maar ook wat bombastische visuele vondsten. Enorm lange riders soms. Knap geconstrueerde ingewikkelde scenes. Veel nadrukkelijk aanwezige muziek En een zeer indrukwekkend begin al meteen. Maar het heeft ook wel het hart op de juiste plaats en ook Lorca die de grote inspiratie was van deze film was ook niet de meest subtiele schrijver ooit. Ik verwacht zeker een nominatie beste film voor deze film bij de Oscars. De academy gaat hiervan smullen. Lijkt me dat de oscar beste niet Engelstalige film zo goed als binnen is. Sowieso gaan we hier veel mensen zien die dit fantastisch gaan vinden,
Er zijn drie tijdlijnen. 1932, 1937 en 2017 en langzaam wordt duidelijk dat de tijdlijnen perfect (zoals het in dit soort films hoort) met elkaar samenhangen en feilloos in elkaar passen. Ik vond het blij vlagen een beetje te dik aangezet, maar op andere momenten kreeg de film me echt wel mee.
Voor wie het wil weten: De film is een fictiefilm, deels gebaseerd op de realiteit. het verhaal van La Bola Negra bestaat echt maar er zijn nog steeds maar vier pagina's van. Queer history werd in Franco-spanje vernietigd, de relatie tussen Rafael en Lorca is ook echt. Sebastien is een fictief figuur om het verhaal samen te binden en het 2017 verhaal is een what if.. verhaal\
Als je zin hebt een ontroerende maximalistische film met grote emoties over een thema waar dat soort films nog niet veel voor gebruikt zijn is dit je ding. Uberhaupt waren er tijden waarin deze stijl film veel meer voorkwam dan nu. Als een afrekening met de onderdrukking van queer geschiedenis onder het bewind van Franco wat nog steeds invloed heeft werkt het ook. Met opvallende bijrolletjes van Penelope Cruz ( die weer eens zingt en danst) en Glenn Close (die Spaans leerde voor de film).
De staat van Rusland speelde altijd al een indirecte rol bij de eerdere films van Zvyagintsev maar in deze is dat veel directer en minder op de achtergrond. Hij woont na zijn gezondheidsissues en de inval in Oekraine tegenwoordig in Frankrijk en is in Rusland tot foreign agent bestempeld waardoor hij nu ook niet eens meer terug kan. Deze film is geschoten in Letland. Maar het speelt gewoon in het Rusland van Poetin.
Zvyagintsev is duidelijk kwaad dit keer en heeft niet meer alleen een wat beschouwender blik. In Gleb komt de hele verrotte Russische maatschappij samen. En het knappe van Zvyagintsev is dat hij door zijn kenmerkende zeer gedetailleerde stijl van iedereen mensen weet te maken en de film vooral een ziedend portret is van een maatschappij die ontspoort is.
De moordscene en al wat er op volgt is adembenemend intens. Een van de beste films van het jaar en wat een welkome terugkeer van een zeer bijzondere filmmaker.
Wat trouwens wel opvalt is dat in de films van Zvyagintsev de gezinnen vaak zoons hebben van ongeveer dezelfde leeftijd (oudere schoolkinderen tot jonge pubers zeg maar). Niks mis mee, maar het viel me wel op.
Low budget-film over vrouwelijkheid gegoten in een weinig boeiend verhaal met weerwolven, waarbij het gebrek aan budget en de beperkte creativiteit van de makers iets te duidelijk werden.
Alternatieve titel: Possible Love, 10 oktober, 22:17 uur
De enige bioscoopvoorstelling van deze film in de Benelux vond plaats op het Liff dit jaar. Want de film gaat naar Netflix. De nieuwe film van de eigenlijk altijd overtuigende Lee Chang-Dong haalt niet het enorm hoge niveau van de vorige twee (Burning en Poetry) maar doet er ook niet veel voor onder.
Possible Love gaat over vastlopend kapitalisme, klassenstrijd en het weergeven van realiteit en de grenzen en mogelijkheden daarvan. Zoals vaker bij Lee Chang-Dong neemt hij de tijd en is hij niet bang om een gelaagde film neer te zetten die zich niet compleet in twee zinnen laat omschrijven en van heel veel kanten te bekijken is. Hij neemt ook zoals altijd de tijd die daarvoor nodig is. (van zijn zeven films zit enkel zijn debuut onder de twee uur).
Het gaat over een man die zijn baan verloor na een staking voor betere arbeidsrechten en dat verbind aan het verhaal van een documentairemaker die een portret wil maken van een aantal ontslagen werknemers. Maar kan ze de waarheid wel weergeven en wanneer wordt zoiets exploitatie. Raakt terloops aan veel actuele punten van deze tijd en doet dat op een manier waar veel andere regisseurs jaloers op zouden moeten zijn..
Het nu erg hoge gemiddelde gaat nog wel flink dalen als deze film eenmaal op Netflix staat want dit is geen lichte kost.
Kleine bescheiden film over terugkijken op je jeugd en het verlies ervan. Deels zie je de reis van 10 jaar terug en deels het gedoe van het heden. Een kabbelende film met weinig plot maar ook een film die daarmee en met een lichtvoetige toon wel een soort melancholie weet weer te geven. En skateboarden blijft een filmische hobby. Heb ook de indruk dat (onder andere door een cultuur van het filmen van je skatetrucs, zit ook in de film) een duidelijke overlap is tussen filmmakers en (ex-) skateboarders waardoor het relatief vaak opduikt in films
Biijna lijkt de film te gaan naar een film die volledig draait om het geschetste dilemma: {spoiler] is de seks die meneer heeft met de dementerende dame tegen haar wil en wie kan dat beter inschatten, meneer of dochter? {/spoiler] Dat is best een uitdagend gegeven, maar gelukkig doet de film niet alleen dat. Het laat ook allerlei benaderingen van zorg zien en geeft geen pasklare antwoorden. Ik vond de spiegeling tussen de liefde tussen grootmoeder en echtgenoot en de eerste grote liefde van kleindochter soms op het randje maar uiteindelijk vooral goed werken. Binoche houdt zich een beetje in speelt erg in dienst van de film. Courtenay is werkelijk fantastisch. Conventioneler dan Hammer's zeer ondergewaardeerde debuut en waarschijnlijk voor een veel groter publiek dan die film. Maar fijn dat hij weer een film geregisseerd heeft.
Fijne film. Ik moest meer dan eens denken aan een moderne variant op Killer of Sheep (1978) . Je moet tegen een film kunnen die soms verschiet van proza naar poëzie en van hard-realisme naar lichte surrealistische en dromerige touches en bescheiden lyriek. Er is thematische overlap met een film als Moonlight (2016) . Vind je die twee films (erg) goed dan is dit een grote aanrader.
Alternatieve titel: The Red Hangar, 9 oktober, 21:57 uur
Niet de eerste film over de staatsgreep in Chili in 1973. Maar deze bekijkt het wel weer met een andere blik. Een militaire kapitein die zich helemaal heeft aangepast aan de militaire hiërarchie waarbij je orders volgt van mensen boven je krijgt de opdracht om een hangar op het vliegveld waar de opleiding is waar hij werkt om te bouwen tot een plek waar mensen ei na de staatsgreep opgepakt worden gevangen komen te zitten. De vraag is komt je eigen moraal in botsing met de militaire hiërarchie en wat doe je dan? De film is erg gefocust op dit kleine beperkte verhaal en ontleed dat heel precies De film is gebaseerd is op het verhaal van een echt kaptein. Hangar Rojo is geschoten in zwart wit en slaagt erin om bijna benauwend te zijn. Aanrader.
Alternatieve titel: Kimi wa Eiga, 9 oktober, 21:56 uur
Wat als je een bioscoop in stapt en je kijk naar een film over iemand die een bioscoop instapt die weer naar jouw leven zit te kijken waarin je een bioscoop in stapt. Het begin van deze film heeft een i9ntrigerend uitgangspunt waarmee je vele kanten op kan gaan (metafilm, existentiële horror, parodie). Helaas kiest deze film er vooral voor om de film te laten ontsporen in flauwigheden waardoor het vooral een oneindig veel minder leuke en ook aanzienlijk minder bloedige film is dan het enigszins verwante Kamera o Tomeru Na! (2017) . Het uitgangspunt blijft heel leuk en is echt goed gedaan en daarna zijn er hier en daar nog wel aardige grapjes en het duurt ook niet lang, maar dit is zo'n film die zoveel potentie laat liggen dat de teleurstelling overheerst.
Echt een spectaculaire duikeling in kwaliteit tussen de laatste Woo in Hong Kong voor deze (Hard Boiled) en dit Amerikaanse debuut Hard Target. Zeker de actiescènes zijn echt een stuk minder sterk. Maar wat hier om de actiescènes heen hangt is nog veel slechter. Veder bakt Van Damme er bar weinig van. Chow Yun-Fat in ruilen voor hem is ook een enorme teruggang. Nog even een leuk grapje als er jneens een duif op de schouder zit van Van Damme, maar verder een vervelende film gebaseerd op het aloude The Most Dangerous Game- gegeven (voor mij de reden om dit te kijken).
Woo heeft met zijn komst naar Hollywood blijkbaar meteen zijn creatieve ziel verkocht.
Alternatieve titel: Hot Sweat, 1 oktober, 23:52 uur
Na Turks Fruit wilde Rob Houwer natuurlijk verder met Rutger, Monique en Paul. Vrij logisch als je net de best bezochte Nederlandse film ooit maakte. Het verhaal is naar boekjes van Neel Doff, een Franse dame die in Nederland opgroeide wat in de jaren 20 haar toen tamelijk schandalige levensverhaal had opgetekend in een viertal boekjes waaronder Keetje Tippel.
Het is hier al vaker genoemd, maar de zwakke plek van Keetje Tippel is het scenario. Het verhaal bevat veel aanzetten om verder uit te werken (klassenverschillen, afhankelijkheidsrelaties, de opkomst van het socialisme en nog veel meer thema's zitten al dan niet zijdelings in de film) maar daar wordt eigenlijk vrijwel niets mee gedaan. Het scenario is veel te anekdotisch en oppervlakkig. Het einde werkt voor geen meter en daar had echt iets anders mee gedaan moeten worden.
De film oogt wel echt goed en nog duidelijk wat fraaier dat Wat Zien Ik en Turks Fruit. Met name de nachtscènes en al helemaal die bijna noirachtige scenes waarin Keetje als prostituee de straat op gaat zijn erg fraai met mooie locatiekeuzes.
Acteurs zijn veelal goed en net als de voorgaande films van Verhoeven moet je vooral in sommige bijrollen tegen wat theatraliteit kunnen. Al met beter dan Wat Zien Ik, maar duidelijk minder sterk dan Turks Fruit.
Op de DVD staat een Amerikaanse trailer die vergelijkingen trekt met Bergman, Fellini en Bertolucci. Dat is wel erg veel eer.En de film lijkt op geen van drieën.
