Ik denk dat als het schrijfwerk en misschien het acteerwerk wat meer kwaliteit had gehad, dat het low-budgetgehalte op het gebied van met name effecten, decors en kostuums veel vergeeflijker benaderd had kunnen worden. Op zich duidelijk dat de film overloopt van de goede bedoelingen en bijtijds heeft het ook wel charme - kleurfilters geven het best een intiem bubbelsfeertje, er wordt af en toe best een geinige compositie vastgelegd en de luchtige toon werkt prima - maar er is teveel ondermaats om niet door afgeleid te worden.
Primair struikelt de film over structuurproblemen in het script. Verschuivende focus op verschillende personages maakt dat alles en iedereen inwisselbaar voelt en per scene is er meer aandacht voor kolderieke portrettering van karakters dan voor inhoudelijke bijdrage aan de grote lijn. Heel veel meer dan 'groepje-dorpsbewoners-verenigen-om-onverwachte-dreiging-te-bevechten heeft dit uiteindelijk niet te bieden.
Het stukje animatie tussendoor was erg charmant. Ergens had ik die 2D-knutsel-vibe ook meer in de setting zelf willen zien; het is het soort creativiteit dat het beperkte budget had omgezet in een visuele stijl. Wat je er nu aan goedkope props en slechte effecten voor terugkrijgt haalt de film onherroepelijk terug naar beneden. Blijvende hoop voor de studio die ook Book Of Birdie voortbracht, maar dit was het niet voor mij. 2*
Het moet helaas wel het onderspit delven tegenover Ginger Snaps, waar het niet alleen zowat elk major plotpunt van overneemt, maar ook de toon wordt gekenmerkt door dat zelfreflectieve, ietwat macaber-humoristisch sarcasme. Net als in die inspiratiebron zorgt het voor wat ongedwongen vermaak, al is vooral het schrijfwerk (toch het werk van schrijver van Juno en het latere Lisa Frankenstein) wat ondermaats te noemen. Veel lukrake elementen (de rol van die band is even cruciaal als terloops uitgewerkt) en de implementatie van het Gen-Z-avant-la-lettre-taalgebruik is soms charmant, maar vaker cringe.
De film is Megan Fox letterlijk en figuurlijk op het lijf geschreven, Amanda Seyfried heeft wat moeite de dualiteit van haar karakter bijeen te brengen. Randfiguren als Adam Brody, Johnny Simmons en J.K. Simmons blijven wat aan de karikaturale kant plakken, al is dat waarschijnlijk bewust om de film zijn zelfbewuste, non-serieuze karakter mee te geven.
Niet echt spannend, nergens eng maar binnen de kaders van het high-school-gehalte best te verteren. Jammer van de soundtrack, die te inspiratieloos is om zo veel aandacht naar zich toe te trekken. 2,5*
Alternatieve titel: It Comes, afgelopen maandag om 16:31 uur
Vier sterren, al is dat voor een Nakashima toch het schamele minimum.
Het mag geen verbazing heten dat de visuele afwerking naar behoren is, al is het hier geen feestje van uitspattingen zoals in Paco of Kamikaze Girls; zelfs de onderkoelde composities in Confessions hadden meer impact dan de visuals hier, die toch wat meer ondersteunend van aard bleven. Niettemin valt er weinig op aan te merken, camera en editing zijn on point maar ook enkele aandachtig vormgegeven framings doen je af en toe wel opveren.
De narratieve structuur is een verschuivende legpuzzel van tijdlijnen en perspectieven, een beetje onnodig rommelig naar mijn smaak maar het verleent de film wel een eigen karakter door de plot zich middels diverse luikjes (en kleurfilters) te laten openbaren, al kreeg ik er soms het idee van dat het de karigheid van het plot meer verdoezelt dan meerwaarde geeft. Soundtrack en score zijn daarbij van meerwaarde, want Nakashima weet er zijn scenes effectief mee te verheffen, ambachtsman als hij is.
Voor de lange speelduur bleef ik toch wat op mijn honger zitten, ook al weet de finale wel echt nog wat extra audiovisuele registers open te trekken. Het voelt na Confessions en Kanako op een of andere manier wat als een tussendoortje dus ik kijk nog altijd uit naar zijn nieuwste, maar voorlopig voelt mijn 4* wat aan de gulle kant.
Alternatieve titel: Don't Look Back in Anger, 11 september, 23:27 uur
Weinig nieuwswaarde.
Begrijp me niet verkeerd: als Oasis-fanboy van het eerste uur ben ik enorm vatbaar voor de magie van de band, of de heropleving daarvan. Met Noel Gallagher als de overpeinzende verteller en Liam als zijn ondoordachte maar verbazingwekkend scherpe tegenpool, weet de docu best wel wat momentjes te verzamelen die de originele, bipolaire charme van het duo samenpakt.
Noel als controlerende organisator, die de repetities aangrijpt om vanuit routine hoopt te kunnen genieten van de optredens, terwijl Liam 20 minuten voor het eerste concert van de reünietour komt opdagen maar wonderlijke discipline vertoont en zeldzaam goed bij stem blijkt. De docu floreert op de momenten dat het hun onderlinge contrast belicht, maar het blijft ook vaak een beetje hangen bij repetitieve uitspraken, waarbij Noel mijmert over de waarde van hun muziek (sociaal-maatschappelijk, toen, nu, voor de nieuwe generatie) en Liam wonderlijke waarheden vat in platvloerse aforismen (Don't be a cunt. And if you're gonna be a cunt, be a funny cunt).
Het is jammer dat de opzet van de docu zo voorspelbaar geschreven en geëdit wordt, met de setlist als houvast, iets wat je als fan van de eerdere docu Knebworth zult herkennen. Net als daar worden de opgevoerde nummers verweven met ervaringen van de fans, ditmaal internationaler van aard maar zitten we echt te wachten op een getuigenis van vrij willekeurige fans over wat de nummers in welke fase van hun leven wat voor hun betekenden?
Iets meer inhoudelijke registratie van de (beleving van de) bandleden was welkom geweest, en had kunnen verhullen dat de opzet van de film simpelweg de setlist aan het afvinken is. Als fan van de band ga je halverwege automatisch nadenken welke verplichte nummers er nog voorbij gaan komen. Als niet-fan ga je hier sowieso weinig plezier uit halen lijkt me.
Genoeg momenten voor fans om kippenvel van te krijgen, maar als objectieve filmfan voelt dit toch als een wat gemakzuchtig samengesteld project. 3*
