Amusant, maar je moet wel oog hebben voor de kleine absurde dingetjes. Criminelen die een bonnetje moeten tekenen voor het geld dat ze krijgen bij een overval, dat soort dingen.
En Sellers die zich als Franse couturier voordoet - daar doet ‘ie toch weinig onder voor Alex Klaasen, bijvoorbeeld.
Niet het niveau van de Pink Panther reeks, maar ik vond het zeker de moeite waard.
Volgens de aftiteling was dit oorspronkelijk een toneelstuk. Maar het heeft de omzetting naar film niet goed overleefd helaas. Door behoorlijk plat spel, cliché muziek dat zonder opbouw wordt ingestart, een aantal close-ups op ‘romantische’ momenten, is het een vrij oppervlakkige en gekunstelde bedoening geworden. Daardoor wordt het interessantere deel - de geliefden die elkaar verdenken - niet overtuigend gebracht en draait het meer om de saaiere en meer voorspelbare aspecten als de whodunnit en de verplichte romance. Ik kan me voorstellen dat met goede acteurs en minder formulewerk het een beter verhaal blijkt te zijn.
Niet onaardig, met een aantal plottwists én wat overeenkomsten met Othello - waar Orson Welles blijkbaar in zijn eigen film ook mee bezig was. Blijkbaar is het een remake en was het begin 20e eeuw vernieuwend maar in de jaren 50 al een beetje ingehaald door Agatha Christie en Hitchcock enzo.
Ikzelf vond de ontknoping vermakelijk - de romance aan het eind echter compleet onlogisch, maar ach.
