Logboek

stem geplaatst

De oudste bewaarde film van Murnau, en bij deze heb ik al zijn films gezien die nu nog gezien kunnen worden- maar hopelijk komt er ooit nog een lost film boven water.

Der Gang in die Nacht is een drama, en met de aanwezigheid van Veidt krijgt het ook direct een gothisch randje. Het is een vroege film, en eigenlijk nauwelijks vergelijkbaar met Murnau's latere werk waarin hij de kunst van het vertellen met beeld zo goed verstond. Hier wordt het drama uitvergroot door de acteurs, met name Olaf Fonss, die om onbegrijpelijk redenen de beeldschone Helene inruilt voor Lily. Zoals te verwachten valt is de opbouw traag, en zit het drama met name in de laatste akte, als zo'n beetje alle personages dan wel dood ofwel doodongelukkig zijn.

Genoten van dit debuut van Itami. Een film over de rituelen omtrent een begrafenis, maar ook over de banaliteit ervan. Hoewel de film nergens echt komisch is zit het vol grappige momenten, en ik heb best vaak met een glimlach gekeken naar de perikelen van de verschillende familieleden. Het werd nooit grotesk, het bleef grotendeels redelijk subtiel- op de episode met de maîtresse na dan, dat was een onverwachte break van alle plechtigheiden. Vraag me nog wel af of die instructievideo's echt bestonden.

Leuke acteurs met een paar bekende gezichten. Chishu Ryu had ik eerlijk gezegd niet eens herkend, zag zijn naam pas bij de aftiteling.

Sterke tweede leg van Denis, over de organisatoren van clandestiene hanengevechten. Daar waar het voor de een puur om geld gaat, is het voor zijn compagnon een haast heilig ritueel, en hij krijgt gaandeweg steeds meer afkeer van het wereldje waarin hij zit. Sterk spel van beide protagonisten, vooral van vaste Denis-acteur Descas, die zich steeds meer vereenzelvigt met zijn hanen, tot zijn dood aan toe.

Net als in veel van haar andere werk raakt Denis het thema van kolonialisme en de nasleep daarvan. Het is wel duidelijk wat Ardennes vertegenwoordigt als hij verlekkerd terugdenkt aan zijn tijd in de kolonieën. Denis is prettig onsentimenteel, en ook de scheidslijn tussen goed en kwaad is diffuus, want al ligt de sympathie bij Jocelyn en Dah, met name Jocelyn is in zijn onvoorspelbaarheid en ingehouden woede moeilijk te peilen. Als Toni toenadering zoekt en hij de keel van de naar haar genoemde haan dichtknijpt zie je haar in verwarring weglopen.

Over de hele film hangt een naargeestige, louche sfeer die me wel bij hanengevechten lijkt te horen. Vond het niet altijd gemakkelijk om te kijken want de gevechten zien er overtuigend uit. Dat er geen dieren gewond zijn geraakt zoals op het eind geclaimd wordt moeten we dan maar aannemen.

Red Dust heeft van alles wat: komedie, drama, avontuur, en het leidt tot een vermakelijk geheel. Gable is op zijn plek als macho man die in de jungle een rubberplantage leidt. De komst van twee vrouwen leidt tot een complexe situatie, waar hij zich uiteindelijk prima uit weet te redden. Ten koste van een schotwond, dat wel- wat hij overigens sportief opvat. Harlow was een bijzondere actrice, een voorbeeld voor Monroe, maar die speelde toch een heel ander soort blondjes. Ze is lekker gevat en perfect als tegenpool van de keurige Mary Astor, die ik trouwens ook prima vond. Fijne speelduur maakt het ook prettig compact.

stem geplaatst

Na tien minuten had ik al de neiging de film uit te zetten en iets anders te doen wat me leuker leek, een auto-wortelkanaalbehandeling uitvoeren bijvoorbeeld, maar ik ben toch maar blijven kijken, en zowaar, de irritante voice-over houdt zijn klep en de combinatie beeld en muziek werkt veel beter. Nog steeds zat de film vol beelden die me totaal niks deden op bevreemding na (een naakte man die een rauwe bloemkool eet, dat soort dingen), en soms begon dat gebazel van de verteller weer op te spelen, maar dan kwamen er net op tijd weer stukjes die audiovisueel wel werkten, en het laatste stuk met de jonge Swinton in haar bruidsjurk was zowaar geslaagd. Maar avant-garde is niet echt aan mij besteed, zo is weer bevestigd.

stem geplaatst

Charmante film met de wat atypische Hollywood-ster Astaire en de altijd leuke Ginger Rogers. Ik dacht dat het een oubollig filmpje zou worden met knappe dansscenes, maar er zit toch best veel geslaagde humor in. Vooral Pop had leuke momenten, een wat merkwaardig figuur maar een geslaagd personage, zeker in combinatie met de no-nonsense Mabel als zijn tegenspeler.

Genoeg leuke momenten, afgewisseld met aardige liedjes en natuurlijk de knappe dans-choreografie. Het is misschien niet zo innovatief als in latere musicals als Singin' in the Rain, en ik vind het vooral knap en wordt er niet door in vervoering gebracht, maar de klasse spat er wel van af. Jammer dat het tegen het einde wat minder wordt als, om er een eind aan te breien, de "pants with no cuffs"-grap wordt herhaald en men hier iets te hard en te lang om moet lachen.

stem geplaatst

Mooi kleine docu over mensen die ruim 50 jaar geleden al tot een ander tijdperk leken te horen, en dat is nu natuurlijk helemaal het geval. Oneerbiedig gezegd deden hun levens bijna middeleeuws aan. Ik vond het wel een fascinerend kijkje in die verdwenen wereld, waar de mensen soms ontwapenend eerlijk antwoord geven op de Grote Vragen in plaats van quasi-wijsheden te prevelen: "Weet ik niet, ik ben niet zo veel naar school geweest."
Prachtig die doorleefde gezichten, op een opmerkelijk jeugdig ogende 80-jarige na- al moet je de leeftijden soms wel met een korreltje zout nemen vermoed ik.

De korte impressies doen niet altijd recht aan de mensen, maar de combi film-foto werkte verrassend goed, en ook de muziek had echt meerwaarde. Bij de man die ondanks zijn verlamming een huis had gebouwd vroeg ik me trouwens af waarom hij een trap had gebouwd naar zijn voordeur?

stem geplaatst

stem geplaatst

Jaren 70 SF naar een kort verhaal van Stanislaw Lem, de man die ook Solaris schreef. Test Pilota Pirxa deed daar soms wel een beetje aan denken, o.a. met de Engelse namen en de tegenstelling tussen de normale aardse setting en de scenes in het ruimteschip. Het is filosofische SF, waarbij de aanwezigheid van één of meer robots in de crew van een testvlucht naar Saturnus tot wantrouwen bij de missieleider leidt- de crewleden zaaien extra verwarring door (tegen het bevel in) tegen de kapitein te zeggen of ze wel of geen mens zijn, en wie ze ervan verdenken robot te zijn. Dat levert enkele best interessante gesprekjes op, maar voordat het mysterie echt uitkristalisseert maakt de robot zich al bekend.

Daar waar Solaris in een jaren 70 stijl mooi geschoten is, breken de matige special FX deze film wel een beetje op. Het ziet er wel erg low budget uit, en ik probeerde me daar wel overheen te zetten, toch haalde het me geregeld uit de film. Ook werd in het begin een plot gesuggereerd waarin wat hoge piefen graag willen dat Pirx de missie leidt, maar niet omdat ze willen dat de missie slaagt, ten minste dat dacht ik, maar dat komt later in de film niet meer terug.

Paar leuke scenes op Aarde, waaronder een futuristische disco jaren 70 style, van het type waar je Alex DeLarge en zijn droogs zou kunnen hangen aan de bar. Fijne soundtrack van Arvo Pärt, vooral zijn electronische soundscapes vond ik geslaagd.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Was niet zo kapot van deze komedie. Ondanks dat het onderwerp -de Motion Picture Patent Wars- zich prima leent voor een leuke film over de beginjaren van de cinema, is de uitvoering niet best. Het is te druk, de focus ontbreekt, de cast overtuigt niet (de debuterende Jane Hitchcock acteert erg vlak en zou het wijselijk bij deze ene rol houden). En de film is helaas ook niet grappig. Flauw dat Bogdanovich na What's Up Doc? nu wéér met een plotje over verwisselde koffers komt. Ook met Ryan O'Neal trouwens. Zwak.

Toch jammer, want er was redelijk budget zo te zien, de film ziet er best goed uit. Bogdanovich had zich ook al bewezen als kundig regisseur. Maar het hele productieproces was rommelig en uiteindelijk was niemand tevreden en flopte de film hard. Bogdanovich had het beter bij drama gehouden denk ik.

stem geplaatst

stem geplaatst

Niet bijster interessant deze Griffith vlak voor zijn grote doorbraak. Wel kent The Avenging Heart een paar grote sterren uit de beginjaren van de film, waarvan de merkwaardige inbreng van Mae Marsh en Robert Harron werkelijk niets toevoegt en wel uit een andere film lijkt te komen. Maar Blanche Sweet had ik nog nooit op film gezien, om te zeggen dat ze indruk maakt is overdreven maar ze doet het best aardig. Bijzondere mode wel in die tijd voor jonge vrouwen.

Zoals een hoogbejaarde film betaamt wordt de zeer eenvoudige plot veel te lang uitgesmeerd waardoor zeker de eerste helft bijzonder weinig enerverend was. Na de moord wordt het wel iets leuker, maar veel langer had het allemaal niet moeten duren.

stem geplaatst

stem geplaatst

Klein, ingetogen oorlogsdrama dat de waanzin van oorlog toont door de strijdende partijen terug te brengen tot individuen. Dat werkt verrassend goed, ook al omdat de katalysator van dit alles een tweetal koppige Estse boeren is die zich vooral druk maken om de mandarijnenoogst. Vond het ook een bijzonder stukje geschiedenis over Estse dorpjes in Abchazië, er wonen heden ten dage nog steeds een paar honderd Esten in die regio las ik.

Ik vreesde eigenlijk dat Tangerines zou eindigen met de vijanden die gebroederlijk mandarijnen plukken, maar hoewel de toenadering er uiteindelijk natuurlijk wel komt, loopt het allemaal toch iets anders. Toen Nika eindelijk ontdooide en er plannen werden gesmeed voor na de oorlog kon je wel op je vingers natellen dat er iets zou gebeuren, en zo geschiedde. Als de -enigszins verrassende- muziek schalt uit de auto van de Tsjetsjeen is dat ondanks alles ook wel weer ergens hoopvol, al heeft de geschiedenis zich weer eens herhaald.

Verdienstelijke mysterie met wat horror-elementen heeft een naargeestige setting, aan de rafelranden van Tokyo, en een dubieuze protagonist, dat zijn twee pluspunten. De plot ontvouwt zich traag en de film lijkt soms een beetje te twijfelen over de richting, maar zeker het eerste uur vond ik best fijn en was ik benieuwd waar het allemaal heen zou gaan.

Helaas leidt het tot een niet zo denderende climax. Dat hij zijn vriendin had vermoord kwam niet bepaald als een schok, en de scène waarin de collega door de geest in een waterbak geduwd werd was meer een huh? moment dan griezelig of unheimisch. Ook dat hele stuk in dat gebouw en de motieven van de vrouw in het rood (die me sowieso iets té aanwezig was- less is more denk ik dan) was niet overtuigend. Dankzij het sterke eerste uur kom ik nog wel tot een nipte 3,5 maar er had meer in gezeten.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ontspannende film, heel erg zen over hoe je in het nu moet leven, en elke handeling met zorg en oog voor detail moet uitvoeren. Heel erg Japans natuurlijk. Wenders maakt er helemaal een idealistisch vergezicht van door het nichtje dat aan komt waaien interesse te laten hebben in boeken (een puber die een oud boek leest, tsja, misschien dat ze in Japan nog voorkomen?) en een vriendinnetje van een collega instant fan laat worden van Patti Smith- al iets geloofwaardiger. Muziek en boeken spelen sowieso een grote rol, en hoewel het soms wat wat "makkelijk scoren" is (Animals, Kinks en het titelnummer van Lou Reed) zaten er ook wat minder grijsgedraaide nummers bij. En eerlijk is eerlijk, House of the Rising Sun verveelt nooit.

Mooie rol van Yakusho die vrijwel geen woord zegt, maar helemaal op lijkt te gaan in zijn rol. Door enkele ontmoetingen worden sluiers van zijn verleden opgelicht, maar Wenders laat veel over aan interpretatie en dat is wel zo fijn. Ik begrijp wel dat mensen hier een hele hoge score aan geven, maar het had van mij eigenlijk nog iets minimalistischer mogen zijn.

Plezierig weerzien met Lifeboat, een film die niet bekend staat als een van Hitchcock's beste films, maar die toch best een plekje verdient tussen zijn gekende klassiekers. Tallulah Bankhead is heerlijk op dreef als vileine sterreporter, maar ook de andere acteurs zijn meer dan prima in deze claustrofobische thriller-drama over schipbreukelingen tijdens WO2, gedraaid tijdens WO2. Er ontstaat tussen sommigen een vertrouwensband, maar tekenend is vooral het verschil in sociale klasse, waarbij de miljonair Rittenhouse niet alleen als vanzelfsprekend de leiding neemt, maar ook nog het morele geweten uithangt.

Daarom was de scene dat de overlevenden zich op Willi storten omdat hij water bleek te hebben en dat niet deelde ook zo prachtig, iedereen klimt van zijn high horse en helpt Willi overboord te duwen, Rittenhouse gebruikt zelfs een schoen om hem uit te schakelen. Een scene die ik bij het kijken bijna grappig vond, maar als je ziet hoe primitief we eigenlijk zijn als het er op aan komt, is het ook best beangstigend.

Inventieve cameo van Hitch ook!

stem geplaatst

In de jaren 80 keek ik naar Rocky films, Predator, Indiana Jones en zo. Op zich niks mis mee, maar de echte meesterwerken heb ik kennelijk gemist destijds. Want deze To Live and Die in LA is toch wel echt een heerlijke 80s misdaadfilm waarin zo'n beetje alles klopt.

De geweldige scenes zijn te veel om op te noemen, maar de auto-achtervolging springt er wel uit. Sowieso vond ik het geniaal bedacht dat een in wezen nederig subplotje om aan het bedrag voor de aanbetaling te komen zo uitloopt op een enorme clusterfuck. En die (best lange) scène wordt dan ook nog tot in perfectie uitgevoerd. Vanwege alle betrokken auto's leek het me ook dat het om agenten ging en het was zoals Bobbejaantje al aangaf inderdaad raar dat de agenten zich niet netjes voorstelden toen ze de auto omsingelden, maar toch stoorde ik me er niet aan- die agenten zaten waarschijnlijk nog vol adrenaline net als alle betrokkenen, mezelf incluis.

Maar eigenlijk is bijna elke scène goed: de uitgebreide handleiding om Dollars te printen onder old school synth deuntjes, de ontmoeting in de gym (hoe 80s wil je het hebben), John Turturro, en ook de best verrassende ontknoping. Gewelddadig, sexy, stijlvol en cynisch, en dat allemaal gefilmd door Robby Müller in zijn glorietijd- dit is zeker een film om vaker te zien.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Film die onwillekeurig nostalgie oproept naar je kindertijd. De hang naar conformisme, buitensluiting, de eerste verliefdheden, wisselende vriendschappen (al dan niet 'gekocht' met tractaties of gunsten), rivaliteit- het is allemaal herkenbaar, tegelijkertijd stap je een wereld binnen die niet meer bestaat. Al zal in de kern de sfeer op het schoolplein nu niet heel anders zijn (mobieltjes dan even wegdenkend).

De vrijwel plotloze film komt heel naturel over, de kinderen lijken de camera's vaak te vergeten en spelen vooral zichzelf. De stemmige muziek zorgt voor wat extra melancholie.

Best fijn dit, en het nodigt uit om meer van Malmros te bekijken.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Geweldige film van Comencini over een nachtmerrieachtige verkeersinfarct met een ware sterrencast. Het is als de bekende file-scène uit Le Weekend maar dan met speelfilmlengte. Het is een ontmaskering van de mensheid eigenlijk, vol kleine en grote observaties.

Mijn favorieten zijn Sordi, alle scenes met hem vond ik raak, en Fernando Rey die stiekem de verloren gewaande sleiutel in zijn eega's tas stopt. Een intense scene is die met Harry Baer, die -begrijpelijkerwijs- wraak wil nemen op de drie verkrachters, maar net op tijd tot inkeer komt. Baer is een van de weinige sympathieke personages, de rest krijgt bijna allemaal ergens te maken met moreel verval. Ook speciale vermelding voor Mastroianni, de grootste ster uit de film, die een beetje zichzelf speelt. Hij is misschien wel het meest tragische personage, de beroemdheid die hunkert naar een eenvoudig gezinsleven.

Erg goed.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Sterk drama over een leraar die Kirgizische kinderen in een onherbergzame streek les moet geven (wat neerkomt op indoctrineren over de grootsheid van Lenin en het communisme). Het leuke is dat de leraar extreem koppig is, maar tegelijk maar weinig talent heeft. Zijn zwaktes maken hem een interessant personage. Hij krijgt te maken met al even koppige dorpsbewoners (zou het in de volksaard zitten?), die weinig moeten hebben van de Sovjet-bemoeienis, Centraal staat de leerlinge Altynai, die naar school wil, maar door haar ontluikende vrouwelijkheid ook te maken krijgt met aandacht van een lokale koelak- en die zelf een oogje heeft op de jonge leraar.

Het is een interessante vertelling over een volk wat maar weinig aan bod komt in de cinema. Ik had graag nog wel iets meer willen zien van de omgeving, maar dat paste wellicht niet binnen het verhaal. Het einde, waarbij de enige boom van de wijde omtrek wordt geveld, zal waarschijnlijk symbool moeten staan voor de niet te stuiten opmars van het communisme, maar ik zag het vooral als symbool voor de ongeremde vernietingingsdrift van de mens.

Boeiende prent wel van Kiarostami, maar met Binoche in de hoofdrol kan je ook weinig fout doen- wat een goede en mooie actrice is dat toch. Copie Conforme begint vrij conventioneel met een interessante verhandeling over de waarde van orginialiteit en authenticiteit versus kopiëen, maar na een intermezzo in een koffietentje verandert de film van toon en kibbelen de schrijver en de Française alsof ze inderdaad al jaren getrouwd zijn. Het lijkt me niet dat het letterlijk genomen moet worden- dus geen stel dat een rollenspel speelt (bovendien, dan zou de zoon ook moeten meespelen) of onbekenden die gaandeweg een rol gaan spelen. Een vrije vorm van cinema zonder rekening te houden met realisme of logica om het uitgangspunt (de perceptie is bepalend, in kunst en ook in het leven- zoiets) verder uit te werken.

Bedenk me nu trouwens pas dat de film begint met een kopie (het grapje waarom de schrijver te laat was). Waarschijnlijk zitten er nog meer van zulke grapjes in verwerkt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik vond de originele Funny Games erg goed, maar het is geen film om vaak te zien. En omdat dit een letterlijke remake scheen te zijn had ik nooit behoefte deze te bekijken. Maar het is de enige Haneke die ik niet zag, en er lijkt ook niks meer te gaan komen van zijn kant, dus toch maar gekeken.

Omdat het alweer even geleden was dat ik de eerste versie zag wist ik alle details niet meer en heb ik toch weer met een knoop in m'n maag gekeken naar de nare ontwikkelingen. Vanaf het gedoe met de eieren bouwt de spanning langzaam op, de horror bestaat vooral uit de hulpeloosheid van de slachtoffers die niets kunnen doen om de zinloze moordpartij te voorkomen. Heel even lijkt Haneke het publiek te geven wat het wil: een omkering van de rollen, gerechtigheid etc. Maar met die verwachting wordt op geniale wijze afgerekend. De cast is minstens even goed als de Duitse evenknie, en het komt opnieuw hard aan. Maar nu wel echt klaar met de funny games.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst