Alternatieve titel: Le Chaland Qui Passe, afgelopen maandag om 14:30 uur
Ooit gezien maar goeddeels vergeten, sindsdien wel redelijk veel Michel Simon-films gezien, en ook enkele films met Dita Parlo, waarvan Au Bonheur des Dames mijn favoriet is. Waarin ze trouwens ook een provinciaals meisje speelt die zich vergaapt aan de grote stad. Als blondine was ik wat minder gecharmeerd van Parlo dan als brunette, maar ze had een leuke uitstraling. Jammer dat ze relatief vergeten is. Michel Simon is ook fijn als volgetatoeëerde matroos die prullaria verzamelt van zijn wereldreizen. Maar de hoofdrol is toch vooral weggelegd voor het camerawerk, met tal van mooie shots, die de film een bijzonder ritme geven waar het nogal eenvoudige verhaaltje ondergeschikt aan is. De mooie scenes (Parlo die over de boot loopt in haar bruidsjurk, Juliette en Jean hunkerend naar elkaar in bed, Jean die in het water springt en zijn geliefde dan toch ziet) maken van L'Atalante een terecht geprezen klassieker. Zéro de Conduite van Vigo is trouwens ook zeer de moeite waard.
Alternatieve titel: Dust in the Wind, afgelopen maandag om 13:31 uur
Fraaie film van Hou, een klein verhaal over jongeren die van het platteland naar de grote stad trekken om beter te verdienen. Geen idee of het een Chinees spreekwoord is, maar vond de reactie van de vader op zijn zoons voornemen wel fraai: "Als je een koe wil zijn, is er altijd wel een ploeg te vinden" (of iets van die strekking). De relatie tussen de jongen en het meisje wordt zonder al te veel dialogen geschetst, de jongen is beschermend naar zijn vriendinnetje, het meisje zorgzaam. Een hele eenvoudige jeugdliefde die dan toch het einde van de film niet haalt.
Visueel vond ik het soms erg mooi, vooral de avondscenes. De eenvoud staat een iets hoger cijfer in de weg want inhoudelijk is het allemaal wel bekend terrein. Een licht overbodige scène met de gestrande Chinezen van het vasteland die opgevangen worden door de dienstplichtige soldaten. Die trouwens voor geen meter konden snookeren, maar dat terzijde.
Alternatieve titel: The Creatures, afgelopen zondag om 13:43 uur
Een aparte film, dat zeker, maar wat mij betreft niet bepaald geslaagd. Hoe realiteit en fictie zich vermengen kan best leuk uitpakken, maar het is hier nogal halfslachtig uitgewerkt, en hoe door de plaaggeest en de schrijver wordt ingegrepen in de onderlinge relaties van de creaturen is over het algemeen ook gewoon niet erg boeiend. Ik dacht trouwens dat Deneuve, de vrouw die niet kan spreken en die niemand ooit ziet, bij het ongeluk was omgekomen en alleen nog voortleefde in de verbeelding van haar man, en ondanks het einde acht ik het nog steeds niet uitgesloten.
De Duitse versie van Murder! die een al even nikszeggende titel heeft. Ik had Murder! al wel eens gezien maar was die goeddeels vergeten, zodat het niet één grote Aha-Erlebnis was. De Engelse versie er nog even bij gepakt en de niet-sprekende rollen zijn voor een deel dezelfde acteurs. Het is een film die sterke stukken (de opening, het juryberaad, de trapeze-act) afwisselt met mindere momenten, met name de ontknoping gelezen van een briefje was nogal een anticlimax. Net als Murder! Hitchcock middenmoot.
Minimaal 20 jaar geleden dat ik deze Child’s Play nog zag, maar toch waren veel zaken nog herkenbaar. Vond ik de film vroeger best spannend, nu vond ik het eigenlijk vooral grappig.
Alleen de eerste kill had nog wel een beetje knappe spanningsopbouw, daarna is het toch vooral lachen geblazen om die Chucky met zijn driftige kleine pasjes. Of dat abracadabra geprevel met de bliksemschichten, heerlijk fout. Of dat hoofd van Sarandon als ie klappen krijgt of gewurgd wordt. Of Andy die zonder veel omhaal in een cel gestopt wordt, het werkte allemaal eerder op de lachspieren dan op de zenuwen. Het jochie Andy speelde helemaal niet zo slecht trouwens.
Alternatieve titel: Two English Girls, 26 oktober, 15:12 uur
Het is altijd even wennen aan Leaud buiten het Antoine Doinel universum, maar hij blijft toch wel een fijne acteur met die altijd wat ironische oogopslag, al is hij in deze rol toch vooral heel serieus. Thematisch misschien verwant, dit is wel een totaal ander soort film dan Jules et Jim, al was dat ook naar een werk van dezelfde auteur. Les deux Anglaises is bijna een lyrische briefroman met beelden, over verheven gevoelens, gepaard met een flinke portie tragiek. Het is allemaal vrij traag en sereen, en staat mijlenver van de gebeurtenissen rond 1971, de tijd van Vietnam, studentenprotesten, de nadagen van de hippies. Misschien dat critici en publiek er daarom weinig van moesten hebben destijds, tot verdriet van Truffaut die dit blijkbaar als een van zijn beste films zag.
Hoewel het lastig is te verplaatsen in puriteinse zusjes van een ruime eeuw geleden vond ik het best aardig, al was het soms moeilijk mee te gaan in al die liefdesernst en hoogdravende woorden. Maar het had ook wel iets ontroerends, jonge mensen die elk op hun manier, in zichzelf gekeerd, een invulling geven aan de gevoelens die in hun razen. Mooie fotografie ook van de Normandische kust, met licht en warm camerawerk.
Sterke, minimalistische film van Holland over de relatie tussen een onderduiker en haar gastheer in Polen. Beide personages zijn knap uitgewerkt, en staan ver af van wat doorgaans getoond wordt in dergelijke films. Mueller-Stahl bewijst zich weer een voortreffelijk acteur, hij weet de onsympathieke Leon menselijkheid te geven- een zwakke man die tussen de verachtelijke dingen die hij doet, ook goede werken verricht, uit opportunisme of uit schuldbesef. Ook Trissenaar is prima, als getraumatiseerde vrouw die laveert tussen dankbaarheid en afschuw, maar haar personage is meer een-dimensionaal. De ongelijkheid maakt hun relatie pijnlijk om te zien. Rosa is dan wel gered, ze is ook overgeleverd aan de grillen van haar 'redder', en het gebrek aan autonomie verandert haar in een zielig hoopje mens, die op het eind liever zelfmoord pleegt dan nog eens de onzekerheid te moeten ondergaan van een nieuwe schuilplek.
Een film zonder helden en met een treurige afloop, daarmee is het bepaald geen prettige film, maar wel eentje die me realistischer lijkt dan de bekende en bekroonde oorlogsdrama's over dit onderwerp.
Minpuntje vond ik trouwens wel het gebruik van Dollars als munteenheid in alle conversaties.
Best aardig en onderhoudend, naar een kort verhaal (een fabel). Plaats van handeling is een achterlijk dorp in een fictief Middeleeuws Engeland waar de naamloze bewoners er nogal merkwaardige gewoontes op nahouden.
In het dorp zijn alle mannen lomp en seksistisch en de vrouwen door hun ongelukkige huwelijken verbitterd en vals. En dan komt de man van riet, die als een moderne huisman alle ‘echte’ mannen aftroeft met zijn passie en attenties. Het deed me een beetje denken aan een aflevering van The Simpsons, als Apu zich als een voorbeeldig echtgenoot gedraagt en zo, tot woede van alle andere mannen, de standaard verhoogt. Daarmee is de man van riet een soort droomman, een brave Pinokkio die niets hoeft, alleen maar geeft. Sommige vrouwen in de zaal zagen het wel zitten volgens mij.
Het is best grappig af en toe, een beetje simplistisch wel en er wordt nogal makkelijk voorbij gegaan aan de moordpoging van Colman op haar rieten lover, als ze die in een vlaag van jaloezie in brand steekt. Het ziet er verder mooi en kleurrijk uit, de effecten zijn prima, en met grappig gebruik van geluid (het geluid van riet).
De ontknoping was een beetje voorspelbaar en vond ik niet zo sterk, eigenlijk best een valse streek van de mandenmaker waarmee hij nooit zou wegkomen. Maar goed, het is een fabel zullen we maar zeggen.
Een aardige mix van mythologische verhalen met een imposante Reeves en een beeldschone Koscina. Het leukste aan de film vond ik niet zozeer de actie, die door budgettaire beperkingen nooit echt goed in beeld kwam, en soms gewoon zeer matig was (die Godzilla bv), maar het deel op het eiland met de Amazones. Al was het jammer dat het sinistere verhaal erachter (alle mannen waren kort voor de aankomst van de Argonauten koelbloedig vermoord) maar kort wordt aangestipt. Ze worden zelfs nog uitgezwaaid door hun would-be moordenaars.
Alternatieve titel: Palermo or Wolfsburg, 19 oktober, 12:52 uur
Bijzondere film, dat zeker, maar ik kon er toch moeilijk inkomen. Nicola is als een onschuldig kind, naïef en soms misschien aandoenlijk, maar geen protagonist waar je verder veel mee kan. Eigenlijk een oninteressant figuur.
Ik vond dan het eerste deel op Sicilië nog het best, maar dat is toegankelijke cinema zoals we dat kennen: oude stadjes met een bevolking die wegtrekt, alcoholisme, een grappig oud mannetje die alle troep die hij gedurende zijn leven verzameld heeft trots tentoonstelt als ware het waardevolle schatten. Het levert soms een glimlach op maar het is weinig nieuws onder de zon. Het tweede deel is al interessanter, met de aarzelende start in zijn nieuwe land, de nieuwe vriendschappen en vijandigheden, waarbij de onvriendelijke, kille Duitsers lijnrecht tegenover de warmhartige, emotionele Italianen staan. Nicola is weinig meer als een speelbal die van hot naar her wordt geslingerd, eigenlijk volkomen hulpeloos. En dan de misdaad en de start van het derde deel: het meest experimentele deel en ik had daar wat meer moeite mee.
De rechtszaak begint nog vrij conventioneel, maar verloopt hoe langer en vreemder. Stemmen vervormen, mensen gaan op elkaar liggen of tot Nicola bidden, rouwende moeders gaan elkaar kussen, en temidden van dat alles blijft Nicola koppig zwijgen. De zeer aanwezige Christus-symboliek lijkt vooral van Nicola zelf te komen, want juist op het moment van de vrijspraak doorbreekt hij dat zwijgen met een bekentenis: zijn martelaarschap zal hem toch zeker niet ontnomen worden.
Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) 3,0
Alternatieve titel: Interview with the Vampire, 17 oktober, 23:45 uur
Nooit echt helemaal begrepen deze film, en een herziening maakt het er niet veel beter op. Misschien dat het bronmateriaal goed is, maar de film vond ik niet bijzonder, waarbij vooral het script me tegenvalt. Want waar het nog wel interessant begint met een nieuwbakken vampier die twijfelt over het doden van mensen om zijn honger te stillen (wat op zich ook best begrijpelijk is), verzandt het al snel in existentiële twijfel, wat is de zin van het onleven?
Vond ook veel dingen maar matig uitgewerkt. Kennelijk is het best makkelijk om een nieuwe companion te maken, maar in plaats van dat ze een van hun mooie slachtoffers tot hun kring toe te laten besluiten ze met z'n tweetjes een klein kind deelgenoot te maken? En daar blijft het dan ook bij? En vampiers zijn onsterfelijk, maar ze gaan in deze film toch vrij makkelijk dood, op Lestat na dan. Doormidden klieven met een zeis of de fik erin en ze zijn niks meer, die ondoden. Dat hele interview is trouwens onnodig, want veel meerwaarde had Slater niet. Dat hij op het eind opeens met Lestat in de auto zit leek meer op een cliché-eindscene uit een willekeurige slasher.
Is de film dan slecht, nee dat ook weer niet, Cruise is grappig als vampier-saletjonker, en Dunst heeft een bijzondere vroege rol te pakken als een ondode versie van Dennis the Menace. En de film heeft ook wel de juiste gothic uitstraling. Maar dat script hè.
Herzien en half puntje omhoog. Bijzonder entertainend, met zowel bruut over-the-top geweld als leuke dialogen. Geloofwaardig is het natuurlijk totaal niet, het is net als OUATIH een alternate history fantasie waarbij de bad guys aan flarden worden geschoten.
De acteurs zijn stuk voor stuk prima, al steekt Waltz er wel bovenuit als polyglot Landa. Alleen dat hij op het eind niet voorziet dat het niet helemaal goed voor hem zal aflopen is gezien zijn sluwheid wat vreemd. Er zijn eigenlijk vrij weinig scenes met de 'basterds', en de meesten blijven een beetje anoniem. Maar de verhaallijn met Shoshanna en Zoller was denk ik ook wel interessanter, een hele film lang een moordcommando volgen is ook weer zo wat.
De gedenkwaardige scenes zullen allemaal al wel genoemd zijn, het zijn er weer best veel, en er zitten uiteraard ook weer de nodige filmverwijzingen in. Die bergfilm van Pabst is trouwens wel een aanrader voor wie niet terugdeinst voor stokoude/stomme cinema. Ik moet de film waar deze naar is vernoemd ook maar eens gaan kijken.
Ik kende de naam al heel lang, maar had me er door de de regisseur en de titel een heel ander soort film bij voorgesteld- "dead zone" vertaalt dus gewoon naar blinde hoek. Geen jaren 80 horror dus, maar een bovennatuurlijke drama/ thriller met een interessant concept. Minder voorspelbaar dan gevreesd, want toen de politie John om hulp kwam vragen dacht ik dat dat dan wel de hoofdmoot van de film zou worden, en dat de man van Sarah dan de moordenaar blijkt te zijn of zo, maar de serial killer werd eigenlijk meteen in de kraag gevat en de film ging nog vrolijk een tijdje door. Walken is zoals eigenlijk altijd wel prima, en hij moet hier heel de film halfkreupel lopen, wat hem overigens steeds beter afgaat.
De gift van John Smith (tsja, vind die maar eens als die eenmaal verhuist) is niet bepaald standvastig want de ene keer duikt ie het verleden in, dan een paar uur in de toekomst om bij de politicus dan opeens een paar decennia verder te kijken. De opkomst van die politicus doet zoals al meerderen al opmerkten natuurlijk enorm denken aan de huidige president, al zou die laatste die foto op de voorpagina waarschijnlijk glashard afdoen als fake news en zich er weinig van aantrekken, net als zijn kiezers.
Ben de reeks opnieuw begonnen om de laatste delen later helemaal geüpdatet (zo schrijf je dat blijkbaar) te kijken. Blijkbaar niet nodig maar goed, het is ook geen straf. 28 Days Later was al een leuk weerzien, maar die had ik al wel iets vaker gezien en was dus nog best bekend. Maar 28 Weeks Later was ik toch al grotendeels vergeten. Hoewel hij niet aan deel 1 kan tippen was het toch best weer leuk, met toch best een verrassend verloop dat de hoofdrolspeler op een kwart van de film zelf verandert in een zombie. Ook andere sterren hebben geen plot armor, vooral de dood van Scarlet zag ik (weer) niet aankomen.
Natuurlijk zitten er een aantal enorm onlogische dingen in, of werden aardige ideeën maar half, of niet, uitgewerkt, zoals de aanloop naar de beruchte kus. Geen fan van kinderen in de hoofdrol die triggerhappy soldaten opeens hun bevelen doen negeren. En dat Don overal toegang had met zijn superpasje is natuurlijk ook totaal ongeloofwaardig. Maar in dit genre stoort het me dan toch wat minder. De muziek uit deel 1 werd weer veelvuldig gebuikt maar is ook gewoon een fijne soundtrack.
De 3 sterren blijven makkelijk staan.
Alternatieve titel: Children of Paradise, 12 oktober, 14:54 uur
Herzien na bijna 20 jaar. Kon me er weinig van herinneren, maar het is dus (nog steeds) een knappe film, met mooie rollen voor Arletty en Barrault (die jaren later ook allebei kort in The Longest Day zouden opdraven) en ook Brasseur niet te vergeten. De buitenscenes zijn vrijwel allemaal van een Koningsdag-drukke Boulevard du Crime, waar het volk zich verzamelt voor theater en zang- those were the days. De scenes in het Theatre des Funambules geven een leuk inkijkje in hoe theater toen beleefd werd, elke avond helemaal volgepakt.
Carné is zowel in die massa-scenes als in de dialogen trefzeker, en ondanks de flinke duur werd het geduld weinig op de proef gesteld. Misschien dat ik een nog wat dramatischer eind had voorgesteld -synchroon aan het verloop van Othello- maar het einde met Arletty verdwijnend in een feestende massa is eigenlijk perfect.
Bijzondere poster trouwens, aangezien die scène helemaal niet voorkomt in de film.
Opnieuw gekeken na 10 jaar, er zijn in de tussentijd zo te zien niet heel veel fans bijgekomen. Het is ook wel een film waar je moeite voor moet doen met die vele stills, maar nu ik een beetje wist wat ik kon verwachten viel het me best mee. Extra jammer dat de scenes met de ouders van McTeague ook sneuvelden want dat stuk zag er geweldig uit. En vond beide geknipte verhaallijnen ook best boeiend (en ik lette 10 jaar geleden kennelijk niet goed op want de vragen die ik toen stelde over Maria en Zerkow zijn vrij eenvoudig te beantwoorden: dat hele gouden servies was verzonnen en hun dood was een klassiek geval van een moord en zelfmoord).
Maar centraal staat de plot van McTeague, de goeiige, oersterke maar driftige tandarts, die zijn zinnen zet op de wat muizige Trina. Met name Zasu Pitts als Trina viel me nu op, erg goed hoe ze na de winst in de loterij transformeert in een gierigaard waarbij menig Nederlander of Schot zou verbleken. De slotscene blijft ijzersterk, alleen met die scène -soort filmisch equivalent van Murphy's Law- maakt Greed zijn klassiekerstatus al waar.
Von Stroheim was een begenadigd regisseur, enigszins megalomaan wellicht, maar vrijwel geen enkele film overleefde ongeschonden de montagekamer- en daardoor blijft er bij zijn oeuvre toch vaak de vraag hangen- wat als...?
Shearer en Barrymore schitteren als altijd, maar verder was ik niet echt onder de indruk van A Free Soul. Een aardig, wat ouderwets drama, niets meer en niets minder. Naar moderne maatstaven natuurlijk hoogst opmerkelijk dat de vrijgevochten Jan juist gestraft wordt voor haar afkeer van snobisme, en dat haar verschrikkelijke familie het kennelijk goed had gezien: die tot de lagere klasse behorende Ace was een boef en hij moest zelfs vermoord worden om Jan van de ondergang te redden.
Zouden de advocaten van OJ Simpson deze film ook hebben gezien vroeg ik me af (de niet-passende hoed).
Geestige en ook best spannende thriller, die ook ontzettend Nederlands is. Alleen de agenten al, in Amerikaanse films zouden dat stoere kerels zijn, hier zijn het echt van die typische polderhoofden met een op het oog niet erg afgetraind lichaam. Bumperkleef wordt ook met de nodige humor verteld, van de stress die het gezin voelt op weg naar opa en oma in het prachtig genaamde Stroink, het gedoe op de weg, tot ze eindelijk aankomen op de plek van bestemming.
Het is tegenwoordig best lastig om een atmosfeer te scheppen dat een gezin er alleen voor lijkt te staan tegen het Kwaad, met mobiele telefoons e.d. en dan in Nederland godbetert waar je nog geen overgroeid bospad in kan lopen zonder andere mensen te zien, maar de regisseur lost dat doorgaans prima op. Vond acteerwerk ook in orde, ook/ zelfs van de kinderen. Lekker lullig einde ook.
