Reptile is een prima Netflixfilm met een goede cast. Leuk om Timberlake weer eens te zien, die toont echt wel aardig te kunnen acteren. Alicia Silverstone is inmiddels opgedroogd tot een prachtige milf. Del Toro doet wat hij moet doen, sloft een beetje verloren door de film maar zijn personage heeft het ook een beetje lastig met alles.
Het echt grote manco is dat je door een typecasting al van verre voelt aankomen dat sommigen er een dubbele agenda op nahouden. Een vergelijking metCop Land dringt zich op.
Er zit allerlei thematiek in de film, zoals de titel, het afschudden van een oude huid, de keukenverbouwing, een zoektocht naar een normaal leven - maar het komt niet echt heel lekker uit de verf. Ik waardeer de poging wel.
Sfeervolle misdaadfilm, die aan de ene kant misschien teveel ideetjes mixt, maar aan de andere kant net iets meer dan standaard probeert te zijn en hier redelijk in slaagt.
Labor Day vliegt blijkbaar al 13 jaar onder mijn radar. Een film die ik op basis van de twee prima hoofdrolspelers en het onheilspellende plot toch zeker wel zou hebben gekeken. Toen plofte hij op Netflix.
Leuk is de jaren 80 sfeerschepping en de uitstraling van zowel Winslet als Brolin.
Opmerkelijk is dat het geregisseerd is door Jason Reitman, iemand die net als zijn pa toch vooral komedies doet. De film kijkt lekker weg door goed spel van de hoofdpersonen, en dat is echt een verdienste, want inhoudelijk is er van alles op aan te merken...
De verandering die de karakters doormaken in een paar dagen is echt totaal debiel, om nog maar te zwijgen van het besluit dat ze op het laatst nemen. Hoe het op het laatst allemaal weer full circle komt (de bakkerij, het honkballen...) is zò cliché en kazig dat je er wel om mòet glimlachen.
Hetzelfde geldt voor de taart-scène, die doet denken aan het potten bakken uit Ghost. Je kunt volgens mij ook demonstreren hoe je deeg moet kneden zonder elkaars hand vast te houden. Zo verschrikkelijk non-functioneel dat het bijna een parodie is. Sowieso voelt het allemaal een beetje aan als een verzameling bijeengesprokkelde ideetjes, zo deden vele elementen (sprongen in de tijd, hartstochtelijk avontuur...) me denken aan The Bridges of Madison County - maar dan met een boef als tegenspeler.
En die boef, tsja.
Het is eigenlijk de vraag wat de makers willen dat je weet over deze film. De meest gangbare samenvatting op internet eindigt met "the mother and son gradually learn his true story as their options become increasingly limited.", zo ook hier op Moviemeter. Dit, in combinatie met de poster waarin een angstige Adele wordt vastgehouden door Frank, roept een onheilspellende home invasion sfeer op.
Maar andere posters tonen een tedere omhelzing, dus de vraag is: is het een spoiler dat Frank eigenlijk geen meedogenloze schurk is? Ik denk het niet.
Ondanks alle cheesiness en inhoudelijke nonsens, een onmogelijk te haten film.
Netflix thrillertje, dus verwachting onder nul. Ik kende het niet, maar zag Robert de Niro, dus: klik, play.
Zonder vooringenomenheid kan het louter meevallen, wat gelukkig ook gebeurde. Niet in de laatste plaats door wat bekende namen die meedoen, zoals Michael Keaton als totale engerd, maar ook door een prima sfeer en aardig verhaal - met een heel, heel klein X-files sausje.
Maar te zeiken is er genoeg: hoewel het verhaal redelijk in elkaar steekt, voelt het op veel plaatsen teveel by-the-numbers. Waarom zou Tom met zijn zoon zo'n idioot groot spookhuis huren? Wat moet je met die ruimte? Het moet allemaal schoongemaakt en warmgestookt worden. Ook is het - vanzelfsprekend - steeds slecht weer, met onheilspellend zwiepende takken voor de ramen. Om nog maar te zwijgen van de overduidelijk opgezette "valstrik" die de boef uiteindelijk de das om zal doen.
Verder wordt de motivatie van Frank Carter om te doen wat hij doet en te zijn wie hij is, niet goed uitgelegd.
En tot slot snap ik niet dat het kind van Tom eruit ziet als een Colombiaanse transgender.
