House by the River (1950)

Hayward geniet van zijn succes als schrijver van misdaadverhalen. Wanneer hij de knappe dientsmeid probeert te verleiden, weigert ze in te gaan op zijn avances. Ze begint te gillen en hij wil verhinderen dat de buurvrouw haar hoort. Hij heeft haar echter per ongeluk gewurgd en wordt door zijn broer betrapt. Hij slaagt erin zijn broer medeplichtig te maken door hem te vragen dat hij helpt het lijk in de rivier te dumpen. Achteraf komt zijn broer echter te weten dat de zak, waarin ze het lichaam hebben gewikkeld, zijn naam bevat.
Een heerlijk ouderwets gotisch misdaadverhaal, fraai in beeld gezet en met een erg knappe sfeerschepping. Van de settings wordt optimaal gebruik gemaakt om een klimaat van spanning en angst te creëren. Ook de cast is erg overtuigend. Vooral Lee Bowman als de kreupele broer van Hayward, is knap in de uitbeelding van een eenzaam man, die gekweld wordt door schuldgevoelens. Alleen Jody Gilbert is pathetisch en wat irritant als de hatelijke oudere dienstmeid van Lee Bowman. Mel Dinelli die het script schreef, was ook de scenarist van het briljante "The Spiral Staircase" (1945). Een minpuntje is het wat geforceerde einde. Jammer dat de Kino DVD-print maar van matige kwaliteit is. Maar dat kan de pret niet bederven voor de fans van film-noir. Een dikke aanrader!

Karig maar sterk.

De film is al halverwege en nog heeft er nauwelijks progressie plaatsgevonden. Inhoudelijk had ik veel meer verwacht dan zo'n mager verhaaltje. Dus een kleine teleurstelling hier. Andere minpunten zijn de constant aanwezige muziek en toch wel de cast dat aan de zwakke kant is en soms matige personages neerzet.

Maar aan de andere kant staan een ongelooflijk sterke sfeer en goede cinematografie. Ondanks de karige inhoud intrigeert de film constant en vliegt de tijd voorbij. Prima uitwerking van Lang. Het is dan jammer dat de film moet eindigen op zo'n geforceerd en afgeraffeld manier. Erg jammer en doet mij twijfelen aan de score. Maar voorlopig toch even het voordeel van de twijfel gegeven.

Een van de betere Fritz Langs, meen ik. Goed en duidelijk opgebouwd intrige, met knappe, aanvaardbare karaktertekening, wat ik soms bij Lang in andere films heb gemist. Ook de sfeerschepping is goed en al weet de kijker hoe de vork in de steel zit, toch blijft de suspens naar wendingen steeds aanwezig. Ook de acts zijn meer dan behoorlijk, vooral Hayward is goed als de meer dan "toevallige dader".

Het voorbijdrijvende kadaver van een rund was de voorbode van dit onlogische, maar lekkere gure psychologische film noir melodrama, met een soort van Kaïn en Abel setting (in de betekenis van de kwade en de goede broer. Het sfeervolle verhaal had wel wat meer spanning kunnen gebruiken.

3,5 vond ik net wat teveel van het goede , toch wel genoten van dit misdaadverhaal waarin een man ongelukkig een moord pleegt en zijn broer met medeplichtigheid opzadelt door te vragen of hij hem wil helpen het lichaam te dumpen .
In de loop van het verhaal ontpopt de man zich steeds meer als een psychopaat en zijn broer krijgt steeds meer last van zijn geweten , om het nog ingewikkelder te maken koestert hij ook nog eens gevoelens voor zijn broers vrouw die ook steeds meer in de gaten krijgt dat haar man zich vreemd gedraagd

Overheerlijk, volvet gothic melodrama van Fritz Lang.

Schrijver Stephen Byrne (Louis Hayward) zit een beetje in een artistiek dipje. Geld heeft hij gezien het mooie huis aan de rivier waar hij met zijn vrouw Marjorie (Jane Wyatt) woont wel. (Wat de oorsprong van dat geld is, wordt nooit verteld.) Stephen is ook een enorme creep, die in het feit dat Marjorie een dagje op stap is een mooie gelegenheid ziet het dienstmeisje Emily Gaunt (Dorothy Patrick) te verleiden. Emily is daar niet van gediend en Stephens daarop volgende poging tot verkrachting leidt tot haar dood. Net als dat gebeurt, staat tot overmaat van ramp ook nog iemand aan de deur. Gelukkig voor Stephen blijkt het zijn broer John (Lee Bowman) te zijn. John is wel gewend dat zijn broer er een puinhoop van maakt, maar moord is een nieuw dieptepunt. Met larmoyante leugens - "Het was een ongeluk!", "Marjorie is net zwanger!" - weet Stephen John er van te overtuigen hem te helpen het lijk van Emily in de rivier te dumpen. Ze verzinnen het verhaal dat Emily spullen van Marjorie heeft gestolen en er vandoor is met een minnaar, hussy dat ze is. Alleen in de opening hebben we al gezien dat dingen die in de rivier liggen door getijdenwerking de neiging hebben terug te komen...

Fritz Lang draait natuurlijk zijn hand niet om voor een dergelijke noir. Schaduwen en licht, aparte camerahoeken, suggestieve montage: hij heeft het allemaal (mede) uitgevonden. Vooral de schitterende rivierbeelden lijken ook een grote inspiratiebron geweest voor Charles Laughtons Night of the Hunter. Waarmee Laughton nog origineel is, want 90% van de regisseurs gaat toch voor een Metropolis-citaat. Ik vind House by the River eigenlijk een betere film dan het bekendere Night of the Hunter, want je hebt geen last van matige kindacteurs.

Maar de grote ster van deze film is de mij eerder onbekende Hayward. Zo zet je een melodramaschurk neer. Hij zweet, hij trilt, hij vleit, hij sneert, hij bedreigt: allemaal op standje 11. Eén van de beste gewetenloze middelmatige mannetjes die ik ooit heb gezien, echt bijna niveau Rudolf Hrušínský als Kopfrkingl in The Cremator. Alleen al de scene in het begin, waarin Emily een bad neemt en hij geil luistert hoe het badwater wegstroomt door de rioolleiding...

Hij krijgt goed tegenspel van Bowman als de letterlijk stijve helft van de broers. Hij heeft namelijk een kreupel been en loopt lastig - dat soort metaforen kan je niet laten liggen in een melodrama. Ook is hij accountant. En niet eens een glamoureuze; we zien hem de boekhouding doen voor een oud boertje, die een kip heeft meegenomen naar zijn kantoor.

De vrouwenrollen zijn wat minder goed uitgewerkt en leunen vaak op ouderwets seksistische clichés. Wat de actrices niet altijd belemmert. Johns huishoudster miss Bantam is een enorm stereotype struise vrouw die zich overal mee bemoeit - John moet wel genoeg eten! - en maar wat graag de roddels die Stephen verzint over Emily's escapades om het alibi te versterken verspreidt. Maar Jody Gilbert stopt al haar ziel en zaligheid er in en houdt zo goed tred met Hayward.

(Gezien op Mubi)

Meimaand Mubimaand #6

Aardige noir van Lang. Het verloopt allemaal redelijk straight foreward, maar Louis Hayward is erg goed als gladjanus.

3,5

Was er niet weg van... Ik kan me niet voorstellen dat die broer het zover laat komen dat hij uiteindelijk als beschuldigde voor de rechtbank moet verschijnen, en het einde, waar hij weer uit de dood lijkt opgestaan... daar is de verrassing ook al jaren vanaf.

In 1950 was het al drie jaar geleden dat Fritz Lang een film had gemaakt. In het Hollywood van toen een eeuwigheid. Maar in tegenstelling tot zijn naam nu en zijn naam in het vooroorlogse Duitsland was zijn naam in de VS veel minder goed. Lang bleef zelden lang werken voor een studio, had een reputatie een moeilijke man te zijn en zijn laatste film, de gothische noir The Secret Beyond the Door uit 1947 was een serieuze flop. En tegelijk qua budget een ambitieuzere film voor Lang. Dat zorgde ervoor dat hij een tijdje moeilijk aan werk kwam. In 1950 maakte hij weer twee films. Voor Fox maakte hij een oorlogsfilm American Guerrilla in the Philippines (1950) die niet een heel goede reputatie heeft en als een minor Lang beschouwd wordt. En deze film voor de poverty row studio Republic gemaakt met een nog lager budget dan Lang meestal had. Lang maakte weer films, daar ging het hem om.

Twee delen van House By The River vallen erg op. Het begin rekt de Hays code aardig op en gaat precies zover als je toen een (poging tot) verkrachting kon laten zien. Wat overigens niet mocht was een zwarte actrice casten in de rol van de huishoudster. Wat dat was een interraciale relatie wat de censuur niet goed vond. Oef. Het tweede stuk van de film dat opvalt is als Stephen op de rivier vaart en die bijna in een soort nachtmerrieachtig inferno veranderd. De fraaiste en eigenzinnigste scene uit de film.

Het is poverty row, dus krijgen we een film zonder sterren. Louis Hayward is vooral bekend als iemand die een paar keer The Saint speelde en grote rollen had in kleine films en soms kleinere in grote films. Hij was een Zuidafrikaan die via Britse films en Broadway Hollywood was ingerold. Hij zat vaak in swashbucklers en detectivefilms. Lee Bowman was een kleine acteur die een beetje kon profiteren van het gebrek aan leading men in de oorlog en toen wat meer kansen kreeg. Na deze film switchte hij naar TV en radio. Dat deed Jane Wyatt ook na een carrière met vooral bijrollen.