Leanders Letzte Reise (2017)

Het is duidelijk dat de film doorheen het verhaal van een oude man die op zoek gaar naar een oorlogsgeliefde de nadruk legt op het onmenselijk pijnlijke van het oorlogvoeren en daarbij niet alleen teruggaat naar WO II maar ook de voortdurende conflicten van heden ten dage aanwendt.
Oorlogstaferelen worden er niet getoond, alleen de psychische wonden van vroeger en de nooit aflatende dreiging voor nieuw geweld.
Spijtig dat de film, zekerlijk naar het slot toe, wat zondigt aan oversentimentaliteit en er dramatische gebeurtenissen bijhaalt die er niet bij hoefden.
Nietemin met spanning gevolgd - al viel het acteerwerk soms wel wat tegen en was er toch een beetje - misschien ten onrechte - een gevoel van ongeloofwaardigheid, deze film over de nasleep van WO II met interessante wetenswaardigheden, zoals de de Duits-Kozakken-alliantie .

Een eigenzinnige oude man gaat samen met zijn rebelse kleindochter op reis naar Oekraïne. Twee personages die liever niet met elkaar op reis gaan. Twee personages die elkaar niet goed kennen. Twee personages wier belevingswerelden ver uit elkaar liggen. Dat klinkt als een film met ruimte voor komedie. Dat klinkt als een film waarin (met humor belegde) onderlinge wrijvingen gekoppeld worden aan het ontstaan van geleidelijk wederzijds begrip en toenadering. Die aanname valt tegen. Althans wat de humor betreft. Eigenlijk is alleen in het begin van de film sprake van enige grapige situaties. En dan is de koek op. De insteek van regisseur en co-auteur Nick Baker-Monteys is veel serieuzer.

Al snel wordt duidelijk dat de oude man naar Oekraïne afreist om daar sporen te vinden van zijn oorlogsverleden dat zich aan het oostfront ten tijde van de tweede wereldoorlog bevindt. En dat is nog niet alles. Baker-Monteys vervlecht dit persoonlijke thema met andere thematiek. De complexe relatie tussen Duitsers en Oekraïners bijvoorbeeld. Ook de actualiteit krijgt een plaats. Ten tijde van de reis is Rusland net bezig om de Krim te annexeren. Het thema van de Duitse wehrmachtsoldaat die aan het Oostfront verschrikkelijk tekeer ging wordt door Baker-Monteys in contrast gezet met deze gebeurtenis. De oude man en zijn dochter reizen door een verdeelde natie die veel weg heeft van een politiestaat. De link met het verleden is duidelijk. Het ligt er wat dik op.

Dat geforceerde aspect geldt ook voor de ervaringen van de personages. Plotlijntjes die hun oorsprong vinden in het verleden ontmoetten verse plotlijntjes. De verschillende lijntjes komen nooit mooi natuurlijk samen. Het voelde soms zelfs wat provisorisch aan. De film vertelt geen slecht verhaal, maar het had beter verteld kunnen worden. Misschien was het verhaal er bij gebaat geweest als enkele van de vele soap-opera-achtige wendingen zouden zijn weggelaten. Over geforceerd gesproken...