Seltsimees Laps (2018)

Vanaf 11 juli in de bioscoop (Just Film Distribution)

Deze film heeft het allemaal net niet: het wil spannend zijn en ontroeren maar doet dat niet, het wil een ernstige geschiedenis vertellen maar het neigt naar het belachelijke, het wil dat je sympathiseert met een kind (denk ik) maar het liefst zou je haar een draai om de oren geven omdat ze in haar naïviteit iedereen erbij dreigt te lappen in bezet Estland in de jaren ‘50 …

De film werpt in dat verband wel interessante opvoedkundige vragen op: hoe maak je een kind in bezet gebied duidelijk dat als ze zich niet goed gedraagt ze haar patriottistische ouders in de problemen brengt maar dat dat niet moet betekenen dat ze de waarheid vertelt, dat de overheid huiszoekingen mag doen maar dat als zij inbreekt in een huis ze fout is, dat er een ernstige situatie is ontstaan waarin ze zich beter gedeisd kan houden zonder haar te traumatiseren? Je leest vaak dat kinderen in een oorlog vroeg volwassen moesten worden maar deze film toont het omgekeerde probleem: als het kind naïef blijft en de oorlog ziet als een leuk spelletje, dan brengt ze iedereen in gevaar. Maar dit zijn misschien alleen vragen die in mij opkwamen: de film doet er niet veel mee en zeker niet in dramatisch opzicht. De film lijdt eronder dat het is gebaseerd op een autobiografie die het verhaal vertelt vanuit het perspectief van een kind dat geen idee heeft wat er aan de hand is maar dat ook de loop van de geschiedenis of haar leven niet echt heeft veranderd zodat haar verhaal uiteindelijk weinig relevant blijkt. Het laat hooguit de verwarring zien bij een kind die terecht komt in politieke gebeurtenissen waar ze niets van begrijpt.

Al met al vertelt de film gewoonweg een biografisch verhaal over bezet Estland maar weet daar qua film niet echt iets interessants van te maken.

Autobiografische film over een klein meisje ten tijde van de Stalin dictatuur. Het kind blijft verward achter wanneer haar moeder zonder enige verklaring van het ene op het andere moment wordt meegenomen en haar vader geen antwoord heeft op haar vragen.
Gegeven de tragiek vind ik de luchtige toonzetting van de film niet helemaal gepast. Ik kan me niet voorstellen dat je een verjaardag gaat vieren kort nadat je vrouw gearresteerd is. Het politieke klimaat in Estland onder de Sovjet-onderdrukking komt nog het beste tot uiting in de paar scènes, die zich afspelen in de kapsalon.
Achteraf bezien had ik meer verwacht van deze film.

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk om een keer gezien te hebben.

Ook deze eens meegebracht en het was niet mis, maar ook niet waw. We volgen de Sovjet-Unie door de ogen van een kind. Wel overtuigd geacteerd door de cast, alleen het verhaal was niet zo bijzonder.

Goed om eens gezien te hebben, maar echt bijblijven zal hij niet doen.