Once upon a Time in... Hollywood (2019)

ZAP! schreef:

Voor mij wel.

ZAP! schreef:

Polanski boft maar met zo'n slachtoffer.

Het is geen slachtoffer. Geeft ze zelf aan.

Slachtofferschap is een feitelijke en juridische status die voortvloeit uit het feit dat een strafbaar feit – in dit geval verkrachting – tegen haar is gepleegd. Dit feit verandert niet door een latere emotionele of psychologische beslissing, zoals vergeving. Vergeving betreft een innerlijk proces waarbij het slachtoffer (vaak voor eigen gemoedsrust) afstand doet van wrok, wraakgevoelens of blijvende emotionele binding aan de dader. Het wist echter de gebeurtenis zelf niet en heft de verantwoordelijkheid van de dader niet op.

Pas maar op dat jij als regelneuker niet als verkrachter ervan wordt opgepakt…..

Ik vraag altijd toestemming,

en krijg dat dan ook.

(kwestie van charmes, vermoed ik)

Ik geloof niet dat Basto informeerde naar jouw seksleven, lol.

Maar goed, ik vind dit niet echt de plek om ‘de zaak Polanski’ te bespreken (ga ik dus ook niet doen), maar het is wel interessant om te weten te komen in hoeverre bv., zoals atropine aankaartte, die scene waarin Cliff de jonge vrouw naar haar id vraagt, door die zaak ingegeven is? In 2018 nota bene moest hij nog herinnerd worden aan zijn verdediging van Polanski in een interview uit 2003… probeert hij hier zijn straatje schoon te vegen?

Al met al maakt het de film wel weer een stukje interessanter.

Zap! schreef:

Nee, dat denk ik ook niet. Ik heb geen idee wat hij écht van me wil. Het lijkt erop dat hij zijn frustraties op mij projecteert, hij beweert dat ik op kruistocht ben, ik een feud (strijd) voer, ik 'regels neuk' en dat ik die ook nog eens verkracht.

Ik heb nog iets gevonden. In dit artikel Why Does ‘Once Upon a Time … in Hollywood’ Feature So Many Real-Life Pedophiles? filosofeert de schrijver over het waarom, wat de reden ervan was. Zijn gedachtengang spreekt mij niet 100 procent aan. Behalve zijn slotopmerking:

"Misschien was Tarantino’s bedoeling juist om ons te dwingen een gesprek te voeren over de verborgen onderwereld van seksueel misbruik in Hollywoods geschiedenis"

Die snijdt dan weer wél hout.

Quentin Tarantino is voor mij een regisseur van de buitencategorie. Films als Pulp Fiction, Reservoir Dogs, Kill Bill (mijn persoonlijke favoriet), Inglourious Basterds – wat mij betreft een meesterwerk – en Django Unchained laten zien hoe sterk zijn gevoel is voor stijl, dialoog en spanning. Mijn verwachtingen voor Once Upon a Time in Hollywood waren daarom hoog.

Als ik de recensies lees, begrijp ik goed waarom veel mensen enthousiast zijn. Op technisch vlak is de film indrukwekkend. Het camerawerk is prachtig, de decors en het production design brengen het Hollywood van eind jaren zestig overtuigend tot leven, en het acteerwerk is sterk. Vooral Leonardo DiCaprio speelt zijn rol met overtuiging en nuance.

Toch bleef ik na afloop met een dubbel gevoel zitten. Verhaaltechnisch gebeurt er namelijk opvallend weinig. De film volgt Rick Dalton, een acteur die voelt dat zijn carrière langzaam op zijn einde loopt, en zijn stuntman Cliff Booth. Tegelijkertijd woont Dalton naast regisseur Roman Polanski en diens vrouw Sharon Tate. Als kijker weet je wat er historisch met Tate is gebeurd, en Tarantino staat erom bekend dat hij graag speelt met historische gebeurtenissen, zoals hij eerder deed in Inglourious Basterds.

Waar veel Tarantino-films uiteindelijk toewerken naar een duidelijke spanningsboog of explosieve ontlading, voelt Once Upon a Time in Hollywood vooral als een reeks momenten uit het leven van twee mannen in een veranderend Hollywood. Het is eerder een sfeerportret dan een klassiek verhaal. Een inkijkje in het leven van een acteur en zijn stuntman, die uiteindelijk toevallig op de juiste plaats op de verkeerde tijd zijn – of misschien juist andersom.

Dat maakt de film visueel en stilistisch interessant, maar voor mij bleef het gevoel hangen dat er onder de prachtige verpakking minder verhaal schuilgaat dan ik van Tarantino gewend ben.

Ik ken Corbucci vooral van Bud Spencer & Terence Hill films, maar wil wel wat meer gaan opsnorren van de man. Castle of Blood bvb.

Ik heb weinig met Quentin Tarantino. Ben zeker geen fanboy. Maar deze film vond ik best wijs. Weliswaar veel te lang, maar al die memorabilia en de sfeer waarin de film baadt, met dan nog zo'n geweldig einde. Er kwamen ook zo veel dingen voorbij waar ik meer over wou gaan opzoeken. Ach, gewoon een enorm leuk ondergedompeld worden in de filmindustrie en lifestyle van die tijd, dit alles tegen de achtergrond van een enorm dramatische gebeurtenis.

Ik kijk er eigenlijk nu al naar uit naar wanneer ik hem nog eens kijk, mogelijks stijgt hij dan nog wel verder.

Na het meesterwerk Pulp Fiction (5 sterren) is elke volgende film van Tarantino meer en meer onzin geworden.

Met Once upon a time in Hollywood is het voorlopige dieptepunt bereikt.

Ik ben afgehaakt tijdens die intens lange en vieze scene met die blikken hondenvoer.

Ik had me toen al door een uur intens saaie film geworsteld.

Halfje erbij voor de laatste van Tarantino. Met name in de eerste helft kabbelt het wat voor qua tempo. Maar de liefde van Quintin voor film, Hollywood en de jaren 60 spatten van het scherm. Goed acteerwerk, prima dialogen en een geweldsexplosie. Eigenlijk zoals je altijd kunt verwachten bij QT. Goede scène op de ranch, met een aantal schitterende shots! Maar ook de dialoog tussen Rick Dalton en het jonge meisje op de filmset is een ijzersterke en mag niet onbenoemd blijven.

3,5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#16 – Once Upon a Time… in Hollywood

Van alle Tarantino-films vind ik Once Upon a Time… in Hollywood misschien wel de meest vermakelijke. Dat heeft er natuurlijk veel mee te maken dat ik dol ben op films over films maken.

Maar ook omdat Tarantino hier een wereld creëert waarin het gewoon heerlijk is om ruim tweeënhalf uur rond te hangen. Dankzij de geweldige artdirection, kostuums, muziek en fotografie ademt de film eind jaren zestig. Voeg daar Brad Pitt en Leonardo DiCaprio aan toe, die samen een fantastische chemie hebben, en voor mij kan er weinig meer misgaan.

Wat bovendien opvalt, is hoe sterk zelfs de kleinere rollen zijn bezet. Met onder anderen Sydney Sweeney, Austin Butler, Mikey Madison en Margaret Qualley laat Tarantino achteraf gezien opnieuw zien dat hij een behoorlijk goede neus heeft voor talent.

Toch werkte de film bij deze herziening anders dan de eerste keer.

Tijdens mijn eerste kijkbeurt hing er voortdurend een soort dreiging over de film. Als je weet wat er in werkelijkheid met Sharon Tate en haar vrienden is gebeurd, weet je dat de klok langzaam richting 9 augustus 1969 tikt. Iedere keer dat Margot Robbie als Tate in beeld verschijnt, voel je wat er zou kunnen komen.

Die spanning is bij een herziening natuurlijk grotendeels verdwenen.

Bij sommige films zorgt kennis van een twist ervoor dat je de film de tweede keer juist anders gaat bekijken en nieuwe lagen ontdekt. Hier gebeurt dat voor mij minder. Als je eenmaal weet waar Tarantino naartoe werkt, blijft uiteindelijk vooral een extreem luxe exploitationfilm over.

Maar de grap is: het is wel een exploitationfilm met Brad Pitt en Leonardo DiCaprio, gemaakt door Quentin Tarantino met een gigantisch budget.

En dan krijg je dus nog steeds een ontzettend vermakelijke film.

5*