Greta (2019)

Vanaf 12 maart 2020 in de bioscoop (Arti Film)

Wel grappig dat, in tijden van het klimaatgebeuren, er nu al twee films in een jaar "Greta" heten.

Een hedendaagse Braziliaanse film waarin homoseksualiteit een hoofdthema is, maakt nieuwsgierig. Immers, in het Brazilië van nu is ene Jair Bolsonaro de president. Een oerconservatief. Een man die regelmatig fulmineert tegen homoseksualiteit. Zo liet hij zich eens ontvallen dat hij een eventuele homoseksuele zoon niet zou kunnen liefhebben. Hij gunde hem van harte een dodelijk verkeersongeval. Mij lijkt het in zo‘n vijandige atmosfeer niet gemakkleijk om je als homoseksueel te outen. Ook niet op artistieke wijze. Des te mooier dat de film Greta dat wel doet

Pedro heet de hoofdpersoon. Een wat merkwaardige en slonzige man op leeftijd die een solitair leven leidt. Pedro heeft anonieme seks in homosauna‘s en vindt het prettig als men hem tijdens zijn seksuele escapades aanspreekt met Greta Garbo. Een curieuze wens die in de film af en toe voor opgetrokken wenkbrauwen zorgt, maar hem nooit tot het mikpunt van spot maakt.

Daar ligt meteen een belangrijke boodschap van de film. De film laat meer curieuze personages zien waarmee heel gemakkelijk de spot kan worden gedreven. Dat gebeurt echter nooit. Elk personage wordt in zijn waarde gelaten. Opportunisme lijkt de beste manier te zijn om elkaar te accepteren en is hier zelfs een manier om genegenheid te vinden in het ondenkbare en het afstotelijke.

Geen vrolijke film. Treurig, tobberig en eenzaam lopen de personages door het beeld. Treurig, tobberig en eenzaam zijn ze op zoek naar genegenheid, naar acceptatie en naar gezelschap. Achter elk personage ligt een wereld van tragiek. In dat licht beschouwt de film ook de seksscènes. Die zijn grof en liefdeloos geënsceneerd en komen voort uit een mengeling van egoIsme en eenzaamheid. Er komt geen zinnelijkheid aan te pas.

Ik kan me vergissen, maar volgens mij heb ik in deze film niet één keer iemand zien lachen. Het is een film van uitgestreken koppen en droefgeestige blikken.

Greta is een sombere film met veel losse droefgeestige impressies en weinig constructief verhalend kader.

Ik werd er erg moe van.