In the Shadow of the Moon (2019)

Best aardig voor een Netflixproductie.

Ik kreeg wel de indruk dat de makers niet echt hun best deden om de bekende problemen rond het tijdreizen zoveel mogelijk te verbergen, zoals ik bij bijvoorbeeld Tenet wel merkte.

Ik wil nog wel een lans breken voor een mooie scene: als het busje naar beneden kukelt en de inhoud op en neer danst onder de klanken van de aria 'Wie ein schöner Frühlingsmorgen' uit 'Der Vampyr' van Heinrich Marschner.

De gemiddelde scores op Moviemeter zetten mij regelmatig op het verkeerde been. Jaren terug was dit voor mij een goede graadmeter door alleen films te gaan bekijken van of meer

Tegenwoordig word ik vaak positief verrast met films met lagere beoordelingen. De reden hiervoor lees ik in de commentaren. Men waardeert vaak niet op het plezier wat men ervaart maar op andere onderdeken zoals geloofwaardigheid en men lijkt tijdens het kijken op zoek naar “ onvolmaaktheden”.

Stephen King zou buiten de top 1000 beste schrijvers vallen met deze manier van scores geven.

Voor mij is een film bedoelt om 90+ minuten even alles te vergeten en vervolgens n het verhaal gezogen te worden. Dat daar een ongeloofwaardig wezen met 3 ogen in voorkomt mag de pret niet drukken.

Kritiek hebben óm kritiek te hebben komt hier te vaak voor wat mij betreft ( dus geen feit) want om die reden heb ik veel films overgeslagen vanwege een te lage score.

Gisteren deze film beginnen bekijken op netflix. Maar zowel mijn mama en ik vonden het niet zo'n mooie film. Er zat eigenlijk helemaal niets in. Na 30 min stilgelegd.

Razend knappe onderhoudende film. Heel goed verhaal en top geacteerd

Zoals het laatste kwartier van deze film was zo hadden de eerdere 100 minuten ook moeten zijn: spanning, opbouwende apocalyptische sci-fi, Hans Zimmerige muziek, verwachtingsvolle beelden en een plot om je vingers bij af te gaan likken want wat voor een God gloeiende geweldige film gaan we nu zien !

Maar dat is het einde ! De eerdere andere 100 minuten is wat New Yorkse cliché shit. Jammer ! Het begon pas toen het eindigde !

Donderdagavond na het sporten nog effe een filmpje meepakken op Netflix en dat werd na lang wikken en wegen deze In The Shadow Of The Moon die mij verder totaal onbekend was maar opzich wel een interessant verhaal leek te hebben.

Aanvankelijk opent de film met een aangenaam en duister sfeertje rond een aantal mysterieuze moorden. Dit mondt uit in een soort van cyclus waar karakter Lockhart zich in vastbijt en gedurende de jaren niet meer loslaat en de zaak uit wil pluizen. Aardig is op zijn minst de verandering in gezinssituatie en verschijning van Lockhart zelf in zijn quest de 'blue hooded girl' te vinden en tekent daarmee een bepaalde vicieuze cirkel van verval. Op zich interessant en treffend, want hoe frustrerend moet het niet zijn om zaken niet los te kunnen laten, zaken waar je een bepaalde frustratie aan over houdt en invloed op het priveleven heeft gehad. Vul daar de aimabele Holbrook aan toe die in Logan nog een eerste klas engerd is, in The Predator een alpha mannetje eerste klas, en hier toch overtuigt als sympathieke maar kwetsbaar karakter, en vooral met het duistere sfeertje en treffende soundtrack heb je toch heel wat.

Maar In The Shadow Of The Moon heeft helaas zo toch zijn valkuilen. Zo vind ik het bijzonder dat twee geüniformeerde agenten in de vorm van Lockhart en Maddox niet alleen aan bewijsmateriaal mogen zitten maar überhaupt de crimescene mogen betreden. Ja ja, Lockhart is in opleiding voor rechercheur, maar hij is het nog niet. Bij de volgende moord die avond lijkt het bijna wel alsof zij het onderzoek leiden. Dan de dame in de discotheek die dezelfde markering heeft als de doden, de agenten weten min of meer wat er eventueel te wachten staat. Maar een ambulance wordt pas opgeroepen als ze plotseling begint te bloeden, ja dat was natuurlijk ook wel heel onverwacht, of ligt dit aan mij? Daarbij zit er natuurlijk een bepaalde voorspelbaarheid in het geheel en valt de connectie tussen de twee eigenlijk ook vooraf wel te raden. Daarnaast heb ik met die pod waar ze in kruipt en verdwijnt wel zoiets van....ja, het zal allemaal wel weer.

Toch is het niet slecht, het mist echter wel een beetje overtuiging ondanks dat het op zich wel bezig houd en niet heel erg verveeld. Desondanks een magere voldoende voor een film waar opzich wel iets meer mee te doen geweest was.

In 2024 heeft zich een ramp voltrokken in Philadelphia. De voorgeschiedenis daarvan begint in 1988, wanneer agenten Locke [Boyd Holbrook] en Maddox [Bokeem Woodbine] zich storten op een serie bizarre moorden. Ze schakelen de dader [Cleopatra Coleman] uit, maar 9 jaar later komt de zaak opnieuw aan het rollen. Intelligente mix van misdaad en sciencefiction is een geslaagde variant op Looper met goed spel en een sterke ontknoping.