Portrait de la Jeune Fille en Feu (2019)

Bij herziening nog sterker.

Ik was destijds totaal verrast door deze film: Vond hem echt heel erg sterk, maar ook nét iets te lang.

Bij herziening blijk ik de film nog meer te kunnen waarderen. Alle dingen die ik in eerste instantie prachtig vond, blijven nog altijd aanwezig.

Geen personages in deze film, maar echte mensen. Indrukwekkend hoe gelaagd de hoofdrolspelers zijn, je proeft de complexiteit en geschiedenis ondanks dat die nooit echt verteld wordt.

Grandioos acteerwerk helpt natuurlijk ook, want mijn hemel. Wat een geweldige chemie tussen hen twee. En dan de cinematografie: die is misschien nog beter dan het acteerwerk. Prachtig hoe doelbewust veel van het camerawerk overeenkomt met de klassieke schilderijen uit dat tijdperk.

Van portretten tot stillevens tot tafeltaferelen. En ook de natuur wordt prachtig in beeld gebracht, net als iedere subtiele verandering in blikken en mimiek van de personages.

En nu ik het einde wist, kwam de film bij herziening nog harder binnen. Ik kon nog beter de symboliek en thematiek plaatsen, net als de tragiek.

Het trage tempo van het begin kon ik ook beter waarderen. De film bouwt rustig op om tot een emotioneel en intrigerende tweede helft te komen. En dat einde, dat breekt je. Opeens een vlot tempo met allerlei ontwikkelingen en emoties die keihard binnenkomen. Geweldig!

"Turn around"

Ik was deze film een tijdje geleden tegengekomen, omdat hij hoog genoteerd stond in de laatste Moviemeter top, maar ik ben er niet wild van geworden. Eigenlijk is het hele verhaal erg voorspelbaar waarbij de 2 vrouwen na verloop van tijd naar elkaar zullen toegroeien met een amoureuze verhouding tot gevolg. Echter weten beide dat een relatie toch geen enkele mogelijkheid heeft en volgt er een pijnlijk afscheid. We hebben het al vaker gezien in films en ook hier valt er weinig opmerkelijks te noteren.

2.5*

Deze twee uur vlogen werkelijk voorbij, geen moment werd ik afgeleid. De beelden vertellen heel naturel een aandoenlijk verhaal over een bijzondere liefde. De prachtige kleuren van de omgeving zorgen voor een fraaie omkadering van het eenvoudige verhaal. Het tempo is precies goed. De opbouw verloopt dan wel volgens het boekje, maar past precies bij wat deze film nodig heeft. Ik kon afloop alleen maar even stil zijn, ik hoefde er geen woorden meer aan toe te voegen. Portrait of a Lady on Fire kwam zachtjes binnensluipen en laat me niet meer los.

Van Céline Sciamma zag ik een hele poos terug de kleine pareltjes Naissance des Pieuvres en Tomboy. Met Portrait de la Jeune Fille en Feu beleefde ze in 2019 de grote doorbraak. De film dook onlangs nog op in de top-100 beste films van de 21ste eeuw van de NY Times, op de 38ste plek.

Toen ik die lijst zag passeren, heb ik er mij eindelijk aan gewaagd. Om de één of andere reden zag ik de afgelopen jaren een beetje op tegen een film die zich afspeelt in de achttiende eeuw. Meestal spreekt dat soort oude settings me niet zo aan. Maar eigenlijk merk je er weinig van, daar op dat afgelegen Bretoense eiland.

Portrait de la Jeune Fille en Feu is vooral een prachtig tijdloos verhaal over een onmogelijke liefde, gedragen door 2 fantastische actrices. Adèle Haenel kende ik al uit Sciamma's Naissance des Pieuvres, waar ze als jonkie ook al imponeerde. En Merlant kende ik uit Tár en Les Olympiades waar ze mij ook al was opgevallen met haar Franse schoonheid. Beiden leveren een fenomenale acteerprestatie af en geven deze film een enorme emotionele impact.

Ook de regie van Sciamma is van topniveau. Ze zorgt ervoor dat ook de kijker als een schilder op zoek gaat naar de subtiele details in de gelaatsuitdrukkingen en lichaamstaal van de 2 vrouwen. Bij momenten tovert ze ook schitterende tableaus op het beeld. Niet alleen de schilderkunst, maar ook muziek en literatuur spelen overigens een bepalende rol in de film.

Wondermooie, sensuele film die je met een diepe krop in de keel achterlaat.