Ratu Ilmu Hitam (2019)

De film komt wat langzaam op gang, maar ontplooid zich tot een aangename horrorfilm waarna ik gisteravond met plezier heb gekeken Zeker een kijkbeurt waard voor de genre liefhebbers

Mysterieuze horror met een rustige aanloop naar goede horrorelementen inclusief

wriemelend ongedierte en niet zonder bloederigheid. Met een aardig mysterieus verhaaltje.

Op het acteerwerk is weinig af te dingen. Film wordt op 't laatst wel wat druk en chaotisch

maar bleef op aannemelijk niveau.

Een krappe 3* voor deze Indonesische horrorfilm. Het is lang niet de beste griezelfilm uit de Oost. Na een slepende introductie volgt de gruwel, maar die is soms zo onhandig en goedkoop ingeblikt dat het grotesk werd. Met een heks uit de carnavalswinkel en CGI-bloed, was het soms moeilijk om mee te leven met de karakters. Het liet me ijskoud wat er met hen gebeurde. Het mysterie kon ook wat beter uitgewerkt worden.

“I’m not sure there is a hell after death, so I want to make sure you all experience it!”

Het Indonesisch film-duo The Mo Brothers (Macabre en Headshot) bestaat uit regisseurs Kimo Stamboel en Timo Tjahjanto (May the Devil Take You, The Night Comes for Us) Vanaf 2016 zijn beide hun eigen weggegaan. Dit is zijn tweede film die hij alleen maakte! Een losse remake van de horrorfilm Ratu Ilmu Hitam (1979) en het scenario is bewerkt door Joko Anwar (Impetigore, Satan’s Slaves) Die zelf ook niet de minste regisseur en schrijver is! De film doet dan ook zeer veel goed!

Een nieuw verhaal waarin de kernelementen van zwarte magie en wraak zijn behouden! De film begint vrij herkenbaar met vader Hanif zijn vrouw Nadya en zijn drie kinderen op weg naar een weeshuis waar hij opgroeide en BOEM ze rijden iets aan! Eenmaal aangekomen bij het weeshuis maken we kennis met de rest de legende over een opgesloten krankzinnige vrouw die vaardig was in zwarte magie.

De film neemt lekker zijn tijd. De eerste twintig minuten geven een introductie tot de cast en vertellen over enkele van hun achtergronden. Maar er heerst een sluipende angst en dan...volgt er een scène die ik me niet kan voorstellen in een reguliere westerse film! Oei die scene voorspelt zeker wat je nog te wachten staat! Naast een heleboel griezelige, kruipende beestjes...

Het verhaal is ook mooi compleet rond en niet alleen maar bloederig om te shocken. De verschrikkingen die het bovennatuurlijke bloedbad voortbrengt had een gruwelijke oorzaak. Geen film om preuts of snel geschokt te zijn maar wel precies waar horrorfans op zitten te wachten! Er wordt ook wat CGI gebruikt in deze film, maar als een groot deel ervan ook bestaat uit praktische effecten is dat nog een pluspunt! Simpel gezegd is dit een intens filmpje, en tegen de tijd dat de actie zijn climax bereikt, was mijn horrorhart zeer tevreden!

Nee, dit kon me echt niet boeien. Er zaten helemaal geen schrikmomenten in en sommige acteerde echt slecht. Ik dacht dat ik toch wel eens betere horror uit Indonesie gezien heb. En Kimo Stamboel heeft toch echt wel betere films op zijn naam. De 'Die hard' horrorfan zal dit denk ik wel goed vinden, maar mij doet het weinig tot niks.

Prima horrorfilm. Er is een vrij lange en rustige aanloop, al is die best sfeervol, als Hanif met z'n gezin terugreist naar het weeshuis waar hij is opgegroeid. Met allerlei oude bekenden die hij daar weer tegenkomt, maar ook dan al wordt er genoeg gehint naar het feit dat het niet pluis is daar. Zo halverwege gaat het best wel los, met behoorlijk wat doden, bloed en mensen die bezeten raken als langzamerhand duidelijk is dat mevrouw Minah van vroeger zich inliet met zwarte magie. Het is allemaal wel wat chaotisch, met soms wat scenes die van de hak op de tak springen en er gebeurt een hoop bloederigheid zonder dat het voor mij altijd heel logisch overkomt. Maar een toffe sfeer, zoals de Mo brothers wel vaker hebben, en meer dan genoeg horrorelementen om ook daar een voldoende op te scoren.

Het is natuurlijk altijd even afwachten hoe het talent van een regisseur zich ontwikkelt als ze zich scheiden van hun vriend/partner (Timo Tjahjanto), maar in het geval van Kimo Stamboel is dat helemaal goedgekomen. The Queen of Black Magic profiteert van een lekker freaky gebeuren en veel visuele creativiteit, waardoor zeker de finale uitstekend wegkijkt. Het matige acteerwerk en de weinig interessante aanloop zijn dan wat sneller vergeven, maar Stamboel mag zich nog wel wat verder ontwikkelen met de computereffecten. Eenmaal de horror uit de kast komt ontpopt de film zich tot een fijn weerzien en verveelt geen moment, bovendien voorziet Stamboel het van genoeg smerigheid en gore om een extra beetje op te vallen. Leuk en entertainend griezelplezier met een eigen smoelwerk, zo zie ik het persoonlijk graag.