She Gods of Shark Reef (1958)

de poster ziet er grappig uit maar of de film ook zo leuk zal wezen? twijfel

Normaal gesproken bieden Roger Corman's films voor mij een bron van gezonde guilty pleasure; zelfs aan algemeen verguisde films als Swamp Women en Creature from the Haunted Sea kon ik veel plezier beleven. Maar She Gods of Shark Reef was vooral die 63 minuten proberen uit te zitten, en dat viel nog niet mee. 1*

fraaie poster,maar wel erg moeilijk uit te kijken.

deze productie had best een paar goede ideeen maar het hele gebeuren is erg saai en wie nog op een paar mooie haai-cenes hoopt doet dit ook tevergeefs.

Had hem gezien met erg matig geluidseffect en slecht beeld.

Buiten voorgaand was ie ook nog saai. De scene's onderwater (zonder haaien) zien er nog best mooi uit en er waren ook opname's van een mooi eiland. Maar voor de rest is het een trage film die maar 63 minuten duurt, maar het lijkt veel langer te duren. Krijgt een kleine 2,0.

Helaas niet zoveel fun in deze oude film van Roger 'corny' Corman als in enkele van zijn andere. In dit redelijk minimalistische prentje draait het om twee broers die aanspoelen op een eiland vol dames die worden aangevoerd door een oude kenau die de twee yanks liever kwijt dan rijk is. Dat geldt echter niet voor de jonge schone inheemse Mahia die als een blok voor de stoere good guy Chris valt en met hem van het eiland wil vluchten. En nadat onze blonde protagonist op opzichtige wijze heeft vastgesteld dat het meisje 18 is heeft de kloeke boy daar ook geen enkel probleem mee.

Deze tweede helft van de film dreint echter maar een beetje door, zelfs de ontsnapping van het eiland komt letterlijk niet verder dan het rif net uit de kust. Schier eindeloos gaat het door tot een dramatisch einde waarna de twee ongetwijfeld nog lang en gelukkig leefden.

1,5*.

13 jaar later en ik ben ouder, wijzer, toleranter, maar vooral ook groter liefhebber van dit soort rotzooi geworden. Nu 3*

Na het bekijken van Naked Paradise was het logisch om deze te consumeren. Het heeft dan wel een heel ander plot, de locatie is eveneens op een Hawaiiaans eiland.

Ik waarschuw die het wil lezen dat er behoorlijk wat spoilers in zitten. Omdat mij dat teveel werk zou geven welke stukjes nu wel of niet worden gemarkeerd als spoiler geef ik gewoon de waarschuwing vooraf.

Alweer draait het niet om het verhaal maar om de mooie plaatjes van deze exotische locatie en er zijn zelfs wat spectaculaire (voor die tijd) onderwaterscènes met dreigende haaien. Twee voortvluchtige broers (eentje met een moord op zijn geweten) genaamd Chris en Jim worden gered van de verdrinkingsdood door de eilandbewoners die ook zo gastvrij zijn om hen op te vangen tot er een boot hen brengt naar de beschaving. Het leuke voor deze jongens is dat het eiland enkel wordt bewoond door vrouwen, die er blijkbaar als van kindsbeen af worden 'opgevoed' (je ziet evenwel geen kinderen) door enkele oudere vrouwen onder leiding van de nogal norse koningin Pua (Jeanne Gerson). Zij wil zo snel mogelijk van de broers af en kijkt met afschuw als er interactie is tussen de broers en haar 'meisjes'. Praten is nog ok, maar dansen is al gevaarlijk en als Chris dan nog gaat kussen met Mahia (jawel Lisa Montell die haar rol van inheemse schone herneemt) dan huivert de koningin al wat de volgende stap zal zijn. Kan je het Chris kwalijk nemen dat hij als een blok viel voor Mahia? Ze is bloedmooi, aardig, een beetje naïef maar bovenal redde zij Chris persoonlijk van de verdrinkingsdood. Waarom de meisjes er leven wordt nooit geheel duidelijk. Het lijken zo een beetje Vestaalse maagden die de tempel niet mogen verlaten. Ze waken erover dat de goden (en dat zijn in dit geval de haaien) de mensen gunstig gestemd blijven. En uiteraard als de goden ontstemd raken, verwachten ze menselijke offers (of althans dat is wat die bitch van een Pua iedereen wil doen geloven). Het ligt natuurlijk voor de hand dat de onschuldige Mahia dit lot moet ondergaan, een uitgelezen kans voor Chris om een wederdienst te doen en Mahia's hart helemaal te veroveren.

Wat de klederdracht betreft, de jongens hun kleren waren onbruikbaar geworden. Aangezien er geen mannen woonden op het eiland kon de koningin hen enkel rokjes aanbieden, hetgeen logisch leek ware het niet dat op een danseres na de dames allemaal kleedjes droegen. Dus waren die rokjes misschien toch kort uitgevallen kleedjes (de jongens waren immers groot van gestalte), de dames gingen bijna allemaal in het lang tot aan of onder de knie. Luchtig dat wel maar niet erg praktisch om te lopen of te zwemmen. Mest de Hayes code niet van kracht zijn geweest dan hadden we ongetwijfeld meisjes in strooien rokjes gezien en ontbloot bovenlijf enkel bedekt met wat bloemenkransen. Helaas 1958 was nog net iets te vroeg en educatieve of historische waarde heeft deze prent absoluut niet. Gelukkig mocht Lisa Montell zich wel in een kleedje hullen tot boven de knie en is ze in een scène voor het offer vooral in bloemetjes gehuld. Ook de buikdanseres uit Naked Paradise (Carol Lindsay is haar naam) keert ook even om wederom op tromgeroffel haar heupen te vrije loop te laten.

Als je er dan toch eentje van Corman wil kijken die geen horror of western is en je bent fan van Lisa Montelli dan zou ik deze toch aanraden (hint hint Brix).

Liggen noh op de spreekwoordelijke stapel van Corman om te kijken: Teenage Caveman (hopelijk zitten er ook leuke cavewomen in), Swamp Women (hopelijk eens een leuke Corman western) en Viking Women and the Sea Serpent (met zo een titel wat kan daar nu slecht aan zijn?).