Un Mauvais Fils (1980)

Claude Sautet zet op een rustige, eenvoudige manier dit verhaal neer.

Al zijn er wel wat plotse wendingen en conflicten in het plot, schokkende gebeurtenissen en acties moet ge niet verwachten. Toch boeit de film, gedragen door een aantal uitstekende acteurs, moet het gezegd, Patrick Dewaere op kop al was het de merkwaardige verschijning van Jacques Dufilho die een César in de wacht sleepte.

Psychologisch drama met imposante rollen van Patrick Dewaere, Yves Robert en Jacques Dufilho.

Het generatieconflict is een terugkerend thema in de producties van Claude Sautet. 'Un mauvais fils' is een boeiende, dramatische, gevoelige, roerende en relaxte film, over relaties en de liefde, met pijnlijke momenten, waarbij het simpele, magere, maar heldere verhaal van ondergeschikt belang is. In de film gaat het om de karakters, die voortdurend geobserveerd worden. Het verhaal speelt in de wereld van de arbeidersklasse en is nauwgezet, zonder vals sentiment. De cast is uitstekend. Patrick Dewaere (met z'n dromerige ogen) speelde zijn personage genuanceerd, gekweld, zonder al te veel hoop, sterk in gezichtsuitdrukkingen. In 1982 heeft hij zichzelf, door een pistoolschot, van het leven beroofd.

Gevoelige, maar nogal grijze film. Buiten vader en zoon hebben de acteurs mij niet altijd even sterk overtuigd.

Vandaag te zien op TV > ARTE >21:55 uur

Redelijke film over een ex-gevangene die vrijkomt en zijn vader na jaren weer terug ziet. Van een verhaal is niet echt sprake. En ondanks dat de personages en hun onderlinge verhoudingen wel goed zijn neergezet, is het soms wat langdradig. Een film over herintegratie en een gebroken vader-zoon relatie.

Wat een rol van Dewaere

Sterke film, hoewel vrij sober. Het acteerwerk is erg goed, de protagonisten hebben diepte en reliëf. De couleur locale van Parijs begin jaren tachtig, waar iedereen lijkt te worstelen met financiële problemen is raak getroffen.

Het uitstapje naar de kust is ook fraai.

De film gaat een beetje als een nachtkaars uit. Dat er nauwelijks iets in gebeurt, is geen probleem , maar wat ik verwachtte: een of andere definitieve doorbraak, bleef uit. Alle personages waren aan het eind nog dezelfde aarzelende en gekwelde figuren als in het begin. De melancholieke uitstraling van Bruno leverde daar natuurlijk ook wel een belangrijke bijdrage aan.

De levendigste scene voor mij was die waarin Dussart een tirade afsteekt over 'het belang' van eventjes-ertussenuit.

Prachtige rol ook van Dulfilho.

Ingetogen portret van een ex-gedetineerde die terugkeert in de maatschappij. Film drijft vrijwel volledig op het talent van Dewaere en het vakmanschap van Sautet, en het tijdsbeeld is ook fijn. Er ontbreekt een echte spanningsboog, en het drama wordt er niet met grote scheppen bij gesmeten. Ik verwachtte bijvoorbeeld dat de X-rays iets heel anders aan het licht zouden brengen dan een gebroken heup (zonder dat laatste te willen bagatelliseren), en ook de verhaallijn met de niet zo ex-verslaafde loopt anders dan ik had gedacht. Maar dat sobere is eerder verfrissend dan een gemis.

Wat een bijzondere film, met een heel sterke cast.

Een glansrol voor Patrick Dewaere, maar ook Brigitte Fossey, Jacques Dufilho en Yves Robert brengen allemaal mooie rollen met diepgang.

Bruno, het hoofdpersonage gespeeld door Patrick Dewaere, lijkt aanvankelijk wat labiel, maar hij blijkt over veel mentale veerkracht te beschikken. Hij krijgt tegenslagen te verwerken en de relatie met zijn vader is treurig en problematisch. Het is gewoon zielig om te zien hoe hard die vader naar zijn zoon is. Gaandeweg blijkt de vader toch ook niet helemaal brandschoon.

Bruno pakt alle kansen die hij krijgt aan en zijn relatie met Brigitte Fossey brengt een vleugje hoop. Maar zij worstelt nogal met haar verslaving.

De film is ondanks de zware thema's toch nog best luchtig en hoopvol. Dat waardeer ik aan deze film. Zoals het uitstapje naar de zee, dat een tragikomisch verloop kent. Mooie film.

In Nederland te zien op Netflix!