Megalopolis (2024)

Zojuist besteld, kan niet wachten. Eind deze maand misschien volgende maand binnen.

Ik ben benieuwd!

Waarom zo lang wachten? Als je m op Anazon italie bestekd heb je m binnen een paar dagen. Bovendien goedkoopste optie.

Ben m overigens weer aan het kijken.

Daar gaat het niet om, ik had deze film inderdaad lang kunnen hebben, maar keuzes. Ik heb ook een grote Arrow Pre-order gedaan en dan heb ik het niet over die Dollar Trilogy (Die ik ook nog heb gedaan). Het zijn keuzes. Ik kan niet alles tegelijk hebben.

Buiten dat heb ik ook nog andere uitgaves die ook nog belangrijk zijn en rekeningen te betalen. Ik weet het niet hoor, maar ik ben geen gouden geldboom

Gister herzien. Samen met een goede vriend van wie ik wel verwacht had dat hij m ook zou waarderen. Dat deed hij ook.

Heb er wederom van genoten. Had ook net een nieuwe lamp in mijn 4k beaner waardoor het beeld echt ongelooflijk mooi was.

Het blijft wel wachten op anderen die deze hedendaagse Kane ook kunnen waarderen. Had overigens ook wel meer onvoldoendes verwacht sinds hij op Netflix staat, maar kennelijk wordt hij niet door het algoritme opgepikt.

Megalopolis is het soort film dat meer indruk probeert te maken door zijn grootsheid dan door echte inhoud. Wat Francis Ford Coppola hier aflevert, is een chaotische, visueel overdadige maar inhoudelijk lege vertoning die eerder frustreert dan fascineert. De film doet pogingen om diepzinnig en visionair te zijn, maar verzuipt in zijn eigen pretentie.

Visueel is de film allesbehalve indrukwekkend. De CGI voelt vaak goedkoop en kunstmatig aan. In plaats van een geloofwaardige wereld op te bouwen, worden we getrakteerd op een bonte mengeling van stijlen, futurisme, Romeinse architectuur, art deco die nooit goed samensmelten. Het resultaat is een decor dat eerder afleidt dan ondersteunt.

Het verhaal is onsamenhangend en springt van de hak op de tak. Er worden elementen geïntroduceerd zoals tijdmanipulatie en mythische figuren zoals "Megalon", maar zonder duidelijke functie of uitwerking. Dialogen bestaan grotendeels uit zwaarwichtige monologen die vooral klinken als geforceerde filosofische prietpraat. Shakespeare-citaten en quasi-diepe bespiegelingen worden te pas en te onpas gebruikt zonder betekenisvolle impact.

De cast lijkt zelf ook niet goed te weten waar ze mee bezig zijn. Adam Driver geeft een gefrustreerde indruk, Aubrey Plaza speelt overdreven theatraal, en andere acteurs zoals Nathalie Emmanuel en Jon Voight blijven kleurloos. Zelfs hun talent kan de film niet redden van zijn stuurloze koers.

Wat de film nog pijnlijker maakt, is zijn lengte. Met een speelduur van meer dan twee uur sleept Megalopolis zich voort zonder ritme of richting. De bombastische toon, gecombineerd met het gebrek aan emotionele betrokkenheid, maakt het een vermoeiende zit.

STOP THE PRESS!

Francis Ford Coppola: 'Megalopolis' Will Get a 'Weird' Recut - indiewire.com

Doe maar een uur of drie!

En er komt ook een docu: Megadoc!

'Megalopolis' Making-Of Doc 'Megadoc' by Mike Figgis Lands at Utopia - variety.com

Coppola blijft heerlijk zijn eigen ding doen met zijn passie project.

Het was alweer dik drie maanden geleden dat ik de film voor het laatst zag en omdat ik mijn projector net wat beter heb afgesteld was het tijd voor herziening. De 7e keer schat ik zo.

En wederom heb ik genoten. Misschien nog wel meer dan voorheen. Dit keer waren het vooral die individuele scenes die me opvielen. Stuk voor stuk visuele pareltjes en vaak o zo geestig. Ik ken echt weinig films die zo rijk zijn aan idee en beeldenpracht. Echt onbegrijpelijk dat zo weinig mensen deze film kunnen waarderen.

Ik geef toe hij begint wat stroef met een vrij theatrale opening, maar in de context past die goed, want de hele film is ook een groot theater gevuld met archetypes, metaforen en zware thema’s. Het vraagt wat van de kijker om dit alles te plaatsen. Maar liever praat men elkaar na en doet men geen moeite. Kijk eens goed mensen!

Zelf raak ik steeds meer overtuigd dat dit de beste film van deze eeuw is

5*****

...en dan zo'n bagger film 5 sterren geven en eigenhandig verantwoordelijk zijn voor 3 van de 7 pagina's op dit forum.

Als het kwartje na één, hooguit twee kijkbeurten nog niet valt, en dat bij vrijwel iedereen die deze film gezien heeft, dan moge het duidelijk zijn dat Coppola als regisseur gefaald heeft. Dan kan ie er nog zoveel audiobooks en documentaires tegenaan gooien maar zijn kans is dan verspeeld.

Ja, zo verkocht Van Gogh nooit een schilderij tijdens zijn leven en werd de eerste opvoering van Stravinski’s Le Sacre du Printemps ontvangen met boegeroep en hoongelag….. Koekenbakkers waren het….

Lol. Nee. Het wil van alles zijn dat het totaal niet wordt. Kinderlijke dialogen ook. Acteerwerk regelmatig ronduit slecht geregisseerd en puur leunend op het kunnen van lui als Driver, Voight en Plaza. Soms visueel en qua sfeer nog wel bekoorlijk. Maar inhoudelijk gewoon; nee. Hoogtepunt misschien nog LeBoeuf die als bespottelijke Romeinse vrouw eindelijk z'n ware zelf mocht laten zien.

Viel me goed mee. Lang niet alles werkt en de ambities van Coppola spatten van het scherm en zijn gemakkelijk te ridiculiseren. Toch zitten er veel mooie dingen in. Zowel qua verhaal als visueel. Heb het idee dat men elkaar net wat teveel na zit papegaaien mbt deze film. Het is ook niet zo goed als zijn jaren ' 70 werk. En er valt nogal gemakkelijk gaten in van alles te prikken. Maar nogmaals af en toe is het gewoon all in pure cinematografie zonder enige subtiliteit. Respect FFC dat je dit nog voor elkaar hebt weten te krijgen zo richting de 90!

Herzien

Megalopolis is meer dan zomaar een film. Het is een ode aan meer dan honderd jaar filmgeschiedenis. Alle technieken, van miniaturen tot splitscreen, worden toegepast. Daarnaast houdt de film ons een spiegel voor, waarin de tijd waarin we leven treffend wordt gevat in een aantal archetypes die vooral met zichzelf bezig zijn. Het ontbreekt de film daardoor aan sympathieke personages met wie we ons kunnen identificeren. Sterker nog: Coppola heeft de gekte juist overal aangedikt om te benadrukken hoe ver zij van ons afstaan. Het is daardoor geen makkelijke film geworden, die lekker wegkijkt.

Aan de andere kant is de film wel schitterend gemaakt. De scène waarin de drie hoofdpersonen elkaar ’s nachts vanuit de auto volgen, is een van de mooiste ooit geschoten. Maar ook de tripscène is een hoogtepunt, of anders wel de scène met Auntie Wow in het tegenlicht.

Zo is Megalopolis meer een collage waarin we zelf onze weg mogen vinden dan een traditionele vertelling die je na twee uur zonder vragen achterlaat. Coppola heeft bewust alle regels doorbroken en daagt je uit om opnieuw naar cinema te kijken. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Een meesterwerk!

Kijk, hier ben ik het volledig mee eens. Overigens heeft de Italiaanse uitgave een Atmos track en audio com en geen forced subs.

Megalopolis 4K Blu-ray (SteelBook) (France)

Staat op Mubi

Meimaand, Mubimaand #15

Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik m niet op Mubi heb gekeken, maar de 4k in mijn speler heb gestopt. Dat scheelt toch behoorlijk in kwaliteit.

Verder heb ik er al genoeg over gescheven. Heb wederom genoten. Meesterwerk!

Coppola's verdienste is zo groot dat zelfs Megalopolis dit niet teniet kan doen. Maar wat een afschuwelijke film. Ook de eerste review die ik plaats terwijl ik niet meer dan de helft van de film heb gezien, maar er is geen doorkomen aan.

Coppola's grootste fout hier is het mixen van hedendaags New York City en het klassieke Rome. De gedachte dat wanneer je de huidige beschaving 1:1 wilt vergelijken met Rome en de val daarvan, dat je de twee dan gewoon bij elkaar gooit in een film. En het idee dat wanneer je maar genoeg refereert aan de klassieken, dat je film vanzelf heel intellectueel en filosofisch wordt.

Het resultaat is zodanig naief, zwak en dom dat het te frustrerend is om aan te gluren. Een filmmaker die zichzelf moreel boven zijn publiek stelt en vanuit die positie de kijker waarschuwt - maar dit vanuit zo een intellectuele armoede doet dat het publiek meteen ziet dat keizer Coppola geen kleren aan heeft. Werkelijk een belediging voor de kijker!

120 miljoen heeft dit project naar verluidt gekost en je snapt bij god niet waar dat in is gaan zitten. Zeer povere acteurs bewonen een wereld die samenhangt van goedkope decorstukken en CGI die slechter is dan wat een standaard AI kan genereren.

Is alles dan slecht? Nee, want zoals Kubrick in Eyes Wide Shut, heeft Coppola duidelijk een palet gekozen van in dit geval Geel/goud en blauw en bereikt daarmee sporadisch sfeervolle noir-achtige shots. Maar die verzuipen in een kolkende massa van nietszeggende niet-meeslepende scenes.

Alle lof naar de achtergrond en doorgedreven passie van regisseur Francis Ford Coppola om dit megaproject gepast neer te kunnen zetten. Het mag altijd worden aangemoedigd wanneer makers diep in de bundel tasten om hun ambities op het scherm te kunnen zetten, maar desondanks is Megalopolis een ontieglijk saaie, chaotische bedoening. In de inhoud overvol, maar evenzeer bomvol met karikaturale, slecht geacteerde personages die geregeld weinig bijdragen leveren aan het verhaal. Toch is het gewoon de losse uitwerking van ideeën en de ietwat zoutloze stilering die ultiem roet in het eten gooien. De finale loopt over van mooie effecten en het project is zeker uniek, maar bleek niettemin een ware beproeving om helemaal uit te zitten.

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#60 – Megalopolis

Megalopolis kon niet bepaald op de waardering van pers en publiek rekenen. Niet zo vreemd, want Coppola heeft een behoorlijk experimentele film afgeleverd die de kijker bewust uitdaagt . Dat begint al met de introductie, waarin wordt aangekondigd dat we naar een fabel gaan kijken. Opmerkelijk, want de hoofdrollen worden toch echt door mensen vertolkt. Al gedragen die zich regelmatig als beesten, gedreven door primaire instincten als hebzucht, seks en macht.

Wat daarbij ook niet helpt, is dat de opening nogal vervreemdend is. Eerst zien we architect Cesar Catilina het verkeer onder hem stilzetten, in een decor dat er opzettelijk wat vreemd uitziet. Vervolgens belanden we op het stadhuis, waar een bijeenkomst plaatsvindt vol theatrale overdrijving. Het voelt allemaal eerder als toneel dan als film.

En dat is precies de bedoeling. Coppola wil film en theater met elkaar vermengen om zo met vorm te experimenteren. Hij laat daarbij zo ongeveer alle filmische technieken en stijlen van de afgelopen honderd jaar de revue passeren. Van levende standbeelden en miniaturen tot theatrale belichting en splitscreens. Het ene moment kijk je naar een klassieke Hollywoodproductie, het volgende naar experimenteel theater of een surrealistische droom. Bovendien lardeert hij de film met klassieke citaten, Shakespeareaanse teksten en personages.

Megalopolis is dan ook geen film die gemakkelijk wegkijkt. Maar wie zich ervoor openstelt en meegaat in het absurdisme, de improvisaties en het vervreemdende, fantasierijke universum van Coppola, wordt getrakteerd op een overweldigende bioscoopervaring. Een film vol fantastische scènes, schitterende fotografie en een prachtig verhaal over de keuzes die wij als mensen kunnen maken.

De hoogtepunten zijn nauwelijks te tellen. Het extravagante huwelijk in Madison Square Garden, het uitzinnige circus en de hallucinerende trip van Cesar behoren tot de meest indrukwekkende scènes. Vooral die laatste is een visueel spektakel, waarbij ik me afvraag of Coppola met zijn kleurrijke belichting een ode wilde brengen aan L’Enfer, de nooit voltooide film van Henri-Georges Clouzot.

Ook geweldig is het lange, ononderbroken shot waarin Cesar op zijn kantoor voor het eerst Julia ontmoet, de dochter van zijn grote nemesis. Een heerlijke, speelse ontmoeting waarin de acteurs alle ruimte krijgen om met elkaar te spelen.

Die vrijheid is de sleutel tot Coppola’s manier van werken. En juist dat zorgde tijdens de productie voor de nodige botsingen met de crew.

Wat dat betreft is Megalopolis misschien wel net zo persoonlijk en vernieuwend als David Lynch’ Inland Empire. Maar waar Lynch het met een paar miljoen dollar en eenvoudige digitale videocamera’s moest doen, trakteerde Coppola zichzelf op een budget van meer dan honderd miljoen dollar. Bovendien stonden hem de enorme studiofaciliteiten ter beschikking waar normaal gesproken Marvel-films werden opgenomen.

Dat bleek niet bepaald een gelukkig huwelijk. De crews daar waren gewend aan producties waarbij alles vooraf tot in de kleinste details vastligt. Coppola wilde juist improviseren, experimenteren en tijdens het draaien nieuwe ideeën ontwikkelen. In de ogen van de crew was dat geldverspilling. In Coppola’s artistieke wereld is het juist essentieel om creativiteit alle ruimte te geven.

Een mooi voorbeeld daarvan is het decor van de bijeenkomst op het stadhuis. Coppola was niet tevreden omdat hij wilde dat de loopplanken veel meer zouden schudden en bewegen. De crew stelde echter veiligheid boven zijn artistieke wensen. Het illustreert hoezeer Coppola hier tegen de conventies van de moderne filmindustrie ingaat.

Ook de kritiek op de zogenaamde lelijke CGI vind ik merkwaardig. Coppola probeerde juist zo veel mogelijk gebruik te maken van praktische effecten en technieken die al tientallen jaren bestaan. De bewegende standbeelden zijn bijvoorbeeld echte mensen, de auto’s soms miniaturen en zelfs de bijzondere transparante jurk is een fysiek kostuum met talloze elektronische onderdelen en lichtjes. Juist die mengeling van technieken geeft Megalopolis zijn volstrekt eigen uiterlijk.

En dan die fantastische cast!

Shia LaBeouf is voor mij een van de absolute uitblinkers als Clodio, het volkomen losgeslagen neefje van miljardair Hamilton Crassus. Een pervers, manipulatief figuur die zijn handen nauwelijks van zijn nichtjes kan afhouden en uitsluitend geïnteresseerd is in geld, macht en zijn eigen positie. LaBeouf gaat volledig over de top, maar past daarmee perfect in Coppola’s universum.

Aubrey Plaza is al even fantastisch als Wow Platinum. Alleen die naam al! Een heerlijke verschijning die seks, ambitie en opportunisme moeiteloos met elkaar combineert. En ook Jon Voight is heerlijk getypecast als de steenrijke, rechtse miljardair.

Wat door het commerciële fiasco helaas ook nauwelijks aandacht heeft gekregen, is de muziek. En dat is ontzettend jammer, want Osvaldo Golijov heeft een waanzinnige soundtrack afgeleverd, vol prachtige orkestrale composities die de film nog grootser en meeslepender maken.

Uiteindelijk is Megalopolis veel meer dan een verzameling bizarre scènes en visuele experimenten. Onder al die extravagantie schuilt een bijzonder rijk verhaal dat op vrijwel alle fronten commentaar levert op onze huidige samenleving. Macht, nepnieuws, politiegeweld, het ondermijnen van instituties, hebzucht tegenover duurzaamheid, links tegenover rechts en idealisme tegenover conservatisme. Coppola verwerkt het allemaal in een moderne fabel over een beschaving die zichzelf dreigt te vernietigen.

Maar bovenal gaat de film over de toekomst. Over de vraag of we blijven vasthouden aan bestaande machtsstructuren en oude denkbeelden, of bereid zijn onze verbeelding te gebruiken om een betere wereld te creëren.

En juist daarin schuilt de tragiek van de ontvangst van Megalopolis. Veel mensen lijken al voordat ze de film hebben gezien te hebben besloten dat het niets is. Terwijl de film nu juist oproept om jezelf open te stellen voor nieuwe ideeën, andere perspectieven en nieuwe vormen.

Dat maakt Megalopolis voor mij ook zo’n heerlijke film om keer op keer opnieuw te bekijken. Er valt eindeloos veel in te ontdekken. In de decors, de achtergronden, de bizarre beelden, gevatte dialogen en de vele verwijzingen naar de geschiedenis van film, theater en de klassieke oudheid. Het is een film om in te verdwalen en je telkens opnieuw door te laten verrassen.

Ik ben ervan overtuigd dat Megalopolis zijn publiek uiteindelijk nog gaat vinden. Het zou me niets verbazen als de film over dertig of veertig jaar als een klassieker wordt beschouwd.

Ik kijk dan ook enorm uit naar Coppola’s aangekondigde director’s cut, Megalopolis Unbound, die naar verluidt nog vreemder en experimenteler zal worden. Laat maar komen!

Een meesterwerk. En wat mij betreft een van de allerbeste films van deze eeuw.

5*