Five Star Final (1931)

De film is één grote aanklacht tegen riooljournalistiek. Op zich zit het verhaal, incl. de climax, prima in elkaar, maar de enscenering laat nogal te wensen over. Met name het acteerwerk is veel te melodramatisch. In feite verdienen alleen Edward G. Robinson en de debuterende Aline MacMahon (als zijn secretaresse) een voldoende. Dankzij hun optreden en de toch wel aanwezige spanning weet deze film het hoofd nog net boven water te houden.

Erg mooi, snappy tempo, fijn gefilmd. Natuurlijk zit er wat overacting in. Maar voor de rest prima verhaal met vaart verteld. Vooral het camerawerk lijkt mij voor de tijd vernieuwend: splitscreen, aantal shot's van onder genomen, Karloff die de 4e muur breekt. Ik heb dat vaker met films uit die tijd. Voornamelijk de vrouwenrollen zijn de moeite, de mannen acteren vrij harkerig.

"I think you can always get people interested in the crucifixion of a woman." – Miss Taylor

Genreaanduidingen blijven nu en dan terugkomen als onderwerp van discussie, en films als Five Star Final (1931) helpen niet mee om dit te beperken. Op IMDb is het een Crime-Drama en op MM een Misdaad-Horror. Zelf zou ik het houden op Misdaad-Drama-(Early) Film Noir. Want hoewel het gruwelijk is hoe je als individu door beeldvorming getekend kunt worden, ontbreken hier toch echt de gebruikelijke elementen die horror tot horror maken.

Om de verkoopcijfers op te schroeven van een zieltogend blad, rakelt Joseph Randall (Edward G. Robinson) een 20 jaar oude moord op. De nooit veroordeelde verdachte van de moord is niet opgewassen tegen de hernieuwde confrontatie en pleegt samen met haar echtgenoot zelfmoord. Dat drijft hun dochter Jenny Townsend (Marsh) op haar beurt tot een roekeloze daad. Aldus de synopsis. Maar het fenomeen dat sensatie verkoopt, is natuurlijk van alle tijden. Kijk maar eens naar de koppen die je tegenwoordig in je newsfeed ziet. Het is allemaal amazing, heartbreaking en gutwrenching. Tot je erop klikt en onherroepelijk denkt: ‘was dat het?’. In Five Star Final (1931) wordt iemand het slachtoffer van die lust naar sensatie, en wat een journalist bereid is te doen om daarin te voorzien.

Regisseur Mervyn LeRoy was niet direct een naam waarvan ik zijn filmografie paraat had, maar ik bleek nochtans reeds 6 van zijn films te hebben gezien. Bijzonder fijne pre-code films als Gold Diggers of 1933 (1933) en I Am a Fugitive from a Chain Gang (1932). Of verrassingen als Random Harvest (1942) en The Bad Seed (1956). En ten slotte grote titels die ik nog niet gezien heb, als Quo Vadis (1951). Bij nader inzien echt wel een naam om te onthouden dus. Net als Gold Diggers, is Five Star Final (1931) een pre-code film, die een jaar of vier later niet meer in deze vorm gemaakt hadden kunnen worden: een gewetenloze dominee (gespeeld door Boris Karloff), ogenschijnlijke sympathie voor criminelen, en toespelingen op verkrachting, overspel en zelfmoord; niet direct de ingrediënten waar Will Hays zo dol op was.

Het acteerwerk is duidelijk een exponent van zijn tijd en bij vlagen behoorlijk theatraal, maar toch wist Frances Starr met haar performance van Nancy 'Voorhees' Townsend absoluut mijn sympathie te winnen. De verstikte wanhoop, die steeds meer naar de oppervlakte komt. Haar dochter Jenny wordt gespeeld door de zeventienjarige Marian Marsh, over wie ik tijdens de horror challenge in 2016 reeds opmerkte dat ze ‘geen straf was om naar te kijken’, in de film Svengali die zes maanden voor deze titel was uitgekomen. Helaas is haar acteerwerk niet even lonend om naar te kijken. Dan doet Aline MacMahon het als secretaresse, die me in Gold Diggers ook al positief opviel, stukken beter.

Hoe dan ook, wat horror betreft, behoort 1931 toch echt aan Universal toe, en niet aan de Paramounts, First Nationals en Warner Bros van deze wereld. Helemaal niet wanneer het eigenlijk geen horror betreft, zoals bij dit verder deugdelijke misdaaddrama met noir trekjes.

Maar als aanklacht, is het verhaal van Five Star Final nog even toepasbaar als 85 jaar geleden.

3,5*

Niet de enige keer dan Mervyn LeRoy de duivelse kant van de journalistiek hekelt, maar hier toch zeer expliciet. Natuurlijk is er altijd ééntje die spijt krijgt maar daarvoor zijn we ook in Amerika..
Het valt toch een beetje op dat heel wat acteurs in de film uit het stille-film-tijdperk stammen, want er zit wel een vleugje overacting in, zeker in het verwarrend begin op de redactie en later ook wel in Nancy's omgeving, doet het het melodramatische tintje van de film enigszins toenemen.
Het laatste gedeelte van de film is veruit het beste, dit nadat het drama zich begint af te tekenen.
Opvallende verschijning in de film is deze van Boris Karloff, een acteur die wereldberoemd werd voor één bepaalde soort van rollen en eigenlijk is hij ook hier niet zo'n brave.
Goede film, zonder meer, die inhoudelijk zeker iets te vertellen heeft en in het slot aan kracht wint, wat hem aan een goed cijfer helpt.