Le Tatoué (1968)

Een film zoals de vele die met Louis de Funès als acteur zijn uitgebracht.

De film draait om een sloeber (Jean Gabin) die door een tatoeage op zijn rug, ineens in de watten wordt gelegd maar zoals zo vaak, draait het dus om de waarde op zijn rug; de tatoeage. En natuurlijk een "ventje" wat zichzelf emotioneel moeilijk in de hand kan houden. (De Funès)

Na veel grappen en grollen uiteindelijk: 'ze leefden nog lang en gelukkig'.

Als je van de humor van dit felle driftige "mannetje" houdt, dan raad ik jou deze film ook aan.

Soms vraag ik mij wel eens af hoe hij in werkelijkheid was, in zijn privé leven.

Het is niet te hopen dat de filmpersoon ook privé deze karaktereigenschappen had.

Wel vreemd dat een film van deze grote Franse acteur zo weinig stemmen heeft vergaard!!!

Niet de beste film van Louis de Funes, maar wel weer in een rol van rijke stinkerd die koste wat kost zijn zin moet hebben.

Dat brengt hem in diverse komische situaties..

Dus voor de liefhebbers een leuke film.

2.5**

De electrische schokken tussen de Funès en Jean Gabin werken zo god als deze tussen de Funès en Bourvil, in één van de beste de Funès-muiletrekkersfilms.

Iets bezadiger en met een goed, origigineel gegeven en puik uitgewerkt intrige.

Af en toe vindt ge het dwaas maar welke komedie is dat af en toe niet ?

Louis de Funès en de tattoo

Een paar dagen geleden was ik Remorques gaan zien om de simpele reden dat ik nog niets gezien had van Jean Gabin, de acteur, en Jean Grémillon, de regisseur. En dat was me heel goed meegevallen en de dag erna had ik nog wel zin in een Franse film. Ik pakte de eerstvolgende Louis de Funès film die ik nog niet had gezien en wat bleek? Ik had al een Jean Gabin film in mijn collectie.. Hoog tijd dus om die ook te gaan kijken.

Al moest ik wel eens even twee keer kijken wie Gabin nu juist was aangezien er tussen Remorques (gedraaid in 1939, maar uitgebracht in 1941 wegens de oorlog) en Le Tatoué een serieuze tijdspanne zit. Gabin speelt Legrain, een man die een tatoeage van een bekende schilder op zijn rug heeft staan en die er niet al te happig op is om deze af te geven. Het is een nogal vreemd uitgangspunt als je het mij vraagt, maar het fungeert wel als een geslaagde kapstok voor de typische de Funès uitbarstingen. Het plot vliegt alle kanten uit, zeker wanneer blijkt dat Legrain een excentrieke graaf is die er zijn eigen regels wat betreft inbraken op nahoudt, en het is dan ook zonde dat de film naar het einde toe wat begint te kabbelen. Het lijkt alsof Denys de La Patellière niet goed weet hoe hij de film moet laten eindigen waardoor het met een sisser afloopt. Legrain en Mézeray worden dikke vriendjes, op zich niets mis mee, maar ik had toch iets meer 'afsluiting' verwacht dan enkel dit. Wat gebeurt er bijvoorbeeld met de Amerikanen? Het had gewoon iets minder afgeraffeld mogen worden, zeker als je bekijkt dat met zijn 85 minuten dit nu ook niet zo'n lange zit is.

Louis de Funès speelt hier de gluiperige kunsthandelaar die letterlijk het vel van Legrain wilt verkopen. Het zijn dit soort rollen waar ik de Funès het liefste in zie spelen en dit doet hij toch echt weer schitterend. Leukste scène is ongetwijfeld het gesprek met de Amerikaan waarin hij test of die hem eigenlijk wel deftig verstaat. Ook Gabin is hier overduidelijk op zijn plaats. Hij vormt een geslaagd duo met de Funès en de twee vullen elkander perfect aan. De film steunt dan ook vooral op de drukdoenerij van deze twee en laat het liggen om de bijrollen deftig in te vullen. Zo is Lyne Chardonnet als de vrouw van Mézeray gewoonweg vreselijk en was het bij elke scène waarin ze voorkwam hopen dat ze even snel terug zou verdwijnen.

Vooral de moeite waard voor het ietwat bizarre plot en de aanwezigheid van twee iconische figuren uit de Franse cinema. Gabin en de Funès vullen elkander erg goed aan en het resulteert in een aantal geweldige confrontaties. Zonde dat de film met een sisser afloopt, want anders had er wel 4* ingezeten.

Dikke 3.5*

Deze een tijdje geleden op dvd aangeschaft en bekeken.

Ik kende hem nog niet, maar het gegeven dat twee van de grootste Franse acteurs samen in een film zitten, was voor mij al genoeg reden om 'm blindelings te kopen.

De Funes en Gabin zijn een leuk filmkoppel en het is opvallend hoe goed Gabin zich, als niet perse in comedy gespecialiseerd acteur, staande weet te houden bij driftkikker De Funes.

De scenes tussen de twee heren zijn dan ook veelal om van te smullen.

Het uitgangspunt, met de kostbare tattoo op rug van excentrieke oude graaf, is lekker absurd en geeft De Funes de ruimte om veelvuldig uit zijn vel te springen,

maar helaas stapt men de laatste ca. twintig minuten van dit gegeven af en wordt hier -van het één op het ander moment- niets meer mee gedaan, om er een soort van gezapig "happy end" aan te breiden, wat je als kijker met een ietwat onbevredigend gevoel achter laat en wat de film toch helaas allesbehalve een klassieker maakt. Zonde!

Een zes, ofwel drie sterren.

Geen hilarische toestanden, maar toch een aangenaam en leuk filmpje. De smoelen van Louis De Funes zijn, zoals gewoonlijk, weer de moeite.

Prettige kennismaking met 2 iconen voor de prijs van 1. Niet zo grappig als sommige andere de Funès films maar toch grappig genoeg. Soms kan ook een komische ondertoon ook wel volstaan in bepaalde scenes. Voor mij de eerste maal dat ik de combi Gabin - de Funès bezig zie en dat beviel prima. Al konden ze het zelf blijkbaar niet zo goed met mekaar vinden op de set.

De humor van de Funès met zijn zwarte lakei is naar huidige normen gewaagd. Zo zie je maar hoe waarden en normen nogal kunnen evolueren in de tijd.

Plezante film en voor mij zeker een herziening waard.

Olijke komedie waarin een kunstliefhebber een fortuin wil geven aan een ex-legionnair voor een Modigliani tatoeage die hij op zijn rug heeft. De eigenzinnige legionnair blijkt ook een rijke graaf met een kasteel te zijn, en hij is niet van plan zomaar een deel van zijn lichaam op te geven... Toch zal Mezeray er alles aan doen om de tatoeage in eigendom te krijgen. Best een grappige komedie die schittert door het goede samenspel van De Funès en Gabin, die enkele goede scènes hebben samen en waar ik plezier aan beleefd heb om hen te zien spelen. Dat jaren 60 racisme vind ik ook wel grappig. Zwarten kregen toen altijd rollen als huislakeien of kofferdragers. Dat kon toen nog. Le Tatoué is geen De Funès topper maar had ik zeker niet willen missen.