Ni le Ciel ni la Terre (2015)

Kreeg in Cannes prijs in de categorie 'La Semaine de la Critique'.

Vanaf 31 december in de bioscoop (Amstelfilm)

Jérémie Renier

Aardig.

Dat de film afwijkt van de geijkte conventies van het genre juich ik absoluut toe, al had hier toch wat meer ingezeten. Voornamelijk tegen het einde aan begint de film te zwalken, waarbij de regisseur voorts bewijst er ook geen waardig einde aan te kunnen breien.

Wel fijn dat de film zijn pijlen bij vlagen erg op sfeer richt. Iets wat bij het gros van de oorlogsfilms welhaast uit den boze lijkt. De soundtrack is vaak sterk genoeg om een wat beklemmend, nijpend sfeertje te doen ventileren. Al had het natuurlijk nog veel mee doorgedreven mogen worden; dat blijft toch vaak een knelpunt voor veel filmmakers.

De unit Franse soldaten acteerden redelijk, niet geweldig, maar ze werden in ieder geval wel geloofwaardig neergezet. Hetzelfde kan niet gezegd worden over de Taliban strijders, wiens verschijningen meer van een farce weg hadden. Die Sultan was net een soort clowntje met dat gekke rooie baardje van hem. De manier waarop beide partijen in verzoening met elkaar raken vond ik ook wat ongeloofwaardig.

Maar toch een best apart filmpje, met als uitschieter trouwens die vreemde dans/spasme scene. Leuk om eens gezien te hebben deze. 3,0*.

Gewaagd.

Er is meer tussen hemel en aarde. Mooi gefilmd, en een heerlijke spanningsopbouw, met acceptabele acteerprestaties. Fraai debuut.

3.5*

Heb mijn bedenkingen over deze film. Het verhaal werd vlot verteld en de acteurs speelde verdienstelijk, en de gekozen locaties waren ook perfect. Alhoewel Afghanistan beduidend groener is als altijd word vertoond in de films.

Maar toch met een kater achtergebleven, want het geheel eindigt in een dud en anti climax door de ontbrekende antwoorden.

Kan me volledig vinden in de mening van broncode...begint zeer goed, maar eindigt zwak.