Cheaper by the Dozen (1950)

de nieuwe cheaper by the dozen is 1000000000.00000

keer leuker

Ga je dat nu overal mededelen? We weten nu wel dat je Cheaper by the Dozen dé beste film ooit vind... schijnbaar ben je nooit verder gekomen dan de familie- en disneyfilms.

De film is losjes gebaseerd op de memoires van twee van de twaalf Gilbreth kinderen. Het resultaat valt niet mee. Dat komt vooral door de rol van Clifton Webb, die wel erg veel gelijkenis vertoont met zijn Mr. Belvedere vertolkingen. Ongetwijfeld komisch bedoeld, maar per saldo tamelijk overdreven, c.q. irritant. Myrna Loy doet eigenlijk voor spek en bonen mee en Jeanne Crain en Barbara Bates zijn miscast, want veel te oud om geloofwaardige bakvissen te kunnen spelen. Matig.

Vermakelijke feel-good film die een beetje op een dubbelzinnige manier eindigt, ik snap dat ze het levensverhaal in beeld wilden brengen maar dit einde voelde helaas een beetje geknutseld en viel totaal uit de toon met de rest van de film.

Ach, heb mij hier in ieder geval mee vermaakt en geen moment verveeld, mooie kleurrijke setting ook!

Yours, Mine and Ours is wat mij betreft wel beter, maar dit kijkt ook fijn weg.

3*

Leuk tussendoortje.

Die Belvederefilms waar iedereen het over heeft als het over Clifton Webb gaat, ken ik niet, dus ze staan een objectief oordeel hier niet in de weg.

Een gezin met twaalf kinderen is tegenwoordig een rariteit en ik kijk een beetje vreemd aan tegen die trotse vader, alsof hij voortdurend met zijn viriliteit te koop loopt. Die arme moeder dan..? In die zin vind ik Myrna Loys rol een beetje ongeloofwaardig. Achttien jaar lang van zwangerschap naar zwangerschap, alle verantwoordelijkheid en aandacht voor de ene koter na de andere, met een kerel die je niet met rust laat en verder lekker van zijn werk geniet terwijl jij je thuis afslooft om… - tuurlijk, ze hebben in die kringen huishoudelijk personeel, maar toch. Haar wijsheid doet heerlijk aan, haar geduld moet wel bijna gelatenheid door uitputting zijn.

Vader van twaalf kinderen… Had je laten behandelen..!

Hoe hij de schooldirectrice intimideert – ik vrees dat het echt grappig bedoeld is.

Ik besef ook dat die grap gewerkt kan hebben omdat zulke zelfverzekerd brutale ouders toen net zo zeldzaam waren als duizelingwekkend grote gezinnen nu.

(Om leerkrachten de les te lezen hebben moderne ouders aan één kind genoeg. Hoe je dat ook zou verfilmen, komisch wordt dat nooit.)