Manji (1964)

Eerst zag het het fatalistische en nihilistische, maar behoorlijk indrukwekkende Akai Tenshi, toen het ingetogen new wave-drama Kuchizuke en nu deze theatrale en groteske film over obsessieve liefdes. Het zijn drie erg verschillende films, maar alledrie behoorlijk boeiend. Deze heeft door het kleurgebruik een wat onwerkelijke sfeer. Wat interessant was aan de film is dat iedereen zich vanaf een bepaald moment bewust is van het verraad en de intriges van de ander, maar dat de er aan de obsessies niet te ontsnappen is.

Het script is trouwens van Kaneto Shino en Manji schijnt Japans te zijn voor de swastika die ook op de hoes staat. Dat ding heeft niets te maken met nazi's maar veel meer met de oude boeddhistische symboliek die het symbool ook heeft.

Niet zo'n buitengewone filmervaring als de andere twee films die ik van Masumara zag (twee dikke vieren), maar boeiend was het wel.

3.5*

Het lesbische thema was opmerkelijk voor het jaar 1964. In dit erotische melodrama over obsessie, lust, ongecontroleerde passie of hartstocht, verdorvenheid en verlangens, werden de personages vrij fatalistisch geportretteerd en het getoonde naakt was uiterst beperkt. Het theatraal overdreven spel zal zijn redenen wel gehad hebben, maar ik vond het jammer: ik had een meer dramatische benadering meer boeiend gevonden.

Aan intriges geen gebrek in dit psychologische drama over een lesbisch duo. De een is getrouwd, de ander verloofd, hetgeen de nodige repercussies heeft voor hun onderlinge relatie, temeer omdat alle betrokkenen (ook de partners) een eigen agenda lijken te hebben. In weerwil van het geschmier af en toe levert het wel weer een boeiende en voor die tijd redelijk gewaagde film op van regisseur Yasuzō Masumura. Ik heb tot op heden vier van zijn films gezien. Ze scoren allemaal bovengemiddeld.

Ik ben gaandeweg een fan geworden van de mooie Ayako Wakao, maar in deze film wordt zij toch tamelijk overschaduwd door het vertolking van Kyōko Kishida. Het is zonder meer háár film.

De Kimino & de Jurk . . . . . . . . . . . de Oude & de Nieuwe tijd.

Masumura heeft toch wel een heel eigen stem binnen de Japanse cinema. Ook Manji is weer een fijn eigenzinnig werk over een driehoeksrelatie waarin iedereen elkaar voor de gek houdt, met als inzet de liefde van de inderdaad adembenemend mooie Mitsuko. Zoals een puber die verliefd is op het mooiste meisje van de school en ondanks dat hij weet dat hij nagenoeg kansloos is blijft hopen, en in haar nabijheid verandert in een wat meelijwekkend figuur -ik spreek wel een beetje uit ervaring - zo zijn de aanbidders van Mitsuko beklagenswaardig in hun soms wat potsierlijke verering. Maar tegelijk is het wel voorstelbaar dankzij de sensuele rol van Ayako Wakao, waarbij zelfs de waarheid (ze is verwend en onbetrouwbaar) nauwelijks wat van haar glans wegneemt.

Ze blijft wel moeilijk te peilen, want hoewel het zelfmoord-pact (en de afloop daarvan) al wel enigszins wordt prijsgegeven door het feit dat Sonoko de verteller is, was het toch eerder te verwachten dat Mitsuko als enige zou overleven. De overblijver die niet meer mee durft te gaan in het pact, bang dat ze alleen zal blijken te zijn na de dood, dat vond ik wel een mooi sluitstuk.

Mooie score zoals wel vaker bij de films van Masumura, met de sombere, soms onheilspellende cello en piano.

Hahaha… heerlijk. Been there, done that!

De bereidheid om voor elkaar te sterven vond ik al te fatalistisch in een sfeertje waarin niet wordt teruggedeinsd om de waarheid te verbloemen of moet ik zeggen elkaar onderling te bedriegen.

Nogal bombastisch en theatraal en met wisselende psychologische en emotionele episodes.

Een 3,5 op het randje.