Bangiku (1954)

Er zijn typische Naruse elementen aanwezig en ook de buiten- en straatscenes geven weer wat achtergrond in het verhaal over de hardwerkenden. Toch vond ik het een beetje aanklooien in deze film van Naruse. Echt sprankelen, ontroeren of meeleven is er voor mij niet bij. Zonder meer de minste van de 6 films van Naruse die ik tot nu toe zag. Ik hoop dat de andere twee van de box weer beter zijn...

En over de DVD transfer: hij is erg contrastloos (veel middel- en donkergrijs) en erg donker, hoewel dat na het eerste kwartier iets beter wordt. Ook de audio is niet geweldig. Maar ja, zag vanmorgen een Criterion van zo'n 10 jaar later (productiejaar dan) en die was gewoon stukken fraaier. Hoop dat de 'Woman'-film uit de BFI-box beter is, dat schijnt Criterion kwaliteit te zijn.

De box is uitgesteld wegens de moeizame restauratie van deze film. De originele elementen schenen er niet best aan toe te zijn geweest. Beter zal het dus, tenzij restauratietechnieken er flink op vooruit gaan, niet snel worden.

OK, nou dat laat zich zien, maar welke restauratie je ook toepast het verhaaltje en de uitwerking ervan worden er natuurlijk niet beter van.

Ik vind juist dat er weinig mis is met deze film van Naruse. Veel gelijkenissen met het werk van Ozu ook. Vooral qua thematiek. Je krijgt een slice of life voorgeschoteld, je ziet drie vrouwen die teleurgesteld zijn in het leven, maar uiteindelijk accepteren ze het leven zoals het is en proberen ze er het beste van te maken. het einde met dat Monroe-loopje werkt vreselijk aanstekelijk. Solide Naruse-prent. Beeldkwaliteit van de dvd kan inderdaad wat beter.

4*

Misschien is dat juist het probleem. Ik wil geen Naruse die lijkt op Ozu, ik wil een Naruse zelf!

Daar zat ook niet mijn belangrijkste bezwaar. De film komt niet tot leven zoals andere Naruse films. De sense of urgency (om maar eens een lelijk woord te gebruiken) ontbrak in deze film. De films van Naruse, toch iets gewaagder in thematiek en wat frivoler in uitvoering zjin natuurlijk vergelijkbaar met Ozu, maar juist die specifieke -lower class- charme vond ik hier ontbreken. Al komt het door jou genoemde loopje direct weer op mijn netvlies

Een klein beetje minder dan de vorige vijf Naruses die ik zag, al wordt dat in de tweede helft bijna goedgemaakt met de spiegelende scenes tussen de twee duo's en die leuke Monroe-scene op het einde. Ik begrijp Mochizuki's "sense of urgency"-opmerking wel een beetje. Deze Naruse trok wat meer aan me voorbij dan de anderen, vooral in de eerste helft dus.

Toch heb ik wederom genoten en hoop op meer Naruse-releases, dat wel. Want een erg fijne regisseur met een eigen stem is het.

3.5*