How to Make a Monster (1958)

De remake is slecht, maar deze originele versie geeft een interessant kijkje achter de schermen bij een Hollywood-monsterfilm in de jaren ´50, op een manier dat het nog enigszins vermakelijk is. Slechts de laatste 8 minuten zijn in kleur.

Best een leuke B-film uit de Arkoff-stal.

Ten eerste is het thema van de film best toegankelijk voor de filmliefhebber: een filmstudio moet onder de druk van een nieuwe directie personeelsleden ontslaan. Eén van hen is een befaamde make-up artist die zich specialiseert in het monster/horrorgenre, een genre dat volgens de nieuwe studiobonzen niet langer populair is (zij willen het vervangen zien worden door de musical; een leuke knipoog naar de toenmalige opvattingen binnen Hollywood). Met de nodige - an sich terechte - kritiek op de beslissing van het nieuwe management slaan de stoppen door bij de make-up artist en slaat hij onrechtstreeks aan het moorden. Het feit dat het hele verhaal zich dus afspeelt in de wereld van de film en filmstudio's is wat mij betreft zeker en vast een pluspunt; het geeft zeker en vast een extra dimensie.

Ook leuk aan deze film is dat hij tijdens de laatste 8 minuten plots in kleur vertoond wordt. Misschien dat hij aanvankelijk helemaal in kleur gedraaid had moeten worden, maar het effect van het toevoegen van kleuren vond ik wel goed overkomen het gebeurt op het moment dat de make-up artist zijn 'metgezellen' om het leven wil brengen; de kleuren zetten dit sluitstuk extra in de verf. De acteerprestatie van hoofdrolspeler Robert H. Harris is gezien dit type film zeker en vast prima, helaas spelen de andere acteurs niet op hetzelfde niveau.
Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf en vandaag de dag brengt het je ook niet langer aan het huiveren, maar de filmliefhebber die openstaat voor de B-film zal zich hier zeker en vast niet aan mispakken.

3*

How To Make A Monster, oftewel, hoe verkloot je je eigen film? Herbert Strock legt het precies uit. De film begint namelijk heel goed. Zeker voor jaren vijftigbegrippen waarin low budgetfilms (voor zover ik ze gezien heb) hooguit redelijk zijn. How To Make A Monster begint zowaar goed. Dat een filmmaker zijn eigen monsters tegen zijn persoonlijke vijanden inzet, had misschien een tikkeltje fantasierijker gemogen, maar het is toch erg leuk gevonden. Weinig op aan te merken, maar wanneer de film van zwartwit naar kleur gaat, lijkt heel het verhaal ook verandert te zijn en komt er een absurd slecht einde aan het verhaal. Ik stond eigenlijk al klaar om deze film te belonen met 3,5 sterren, maar ik haal er toch maar een af. Een film met potentie, maar dat is vakkundig de nek omgedraaid.

Aardig niemendalletje dat eigenlijk leuker was dan ik in eerste instantie dacht. Vooral fijn dat het niet te lang duurt zodat het al met al redelijk boeiend blijft. 3,0*

De filmindustrie is een cut throat business en dat mag je in deze film vrij letterlijk nemen. Stel je eens voor dat je 25 jaar je uitslooft om de meest realistische monster make-up te creëren en dan op een dag krijgt te horen dat horror passé is en het publiek voortaan musical wil. Niet dat ik iets tegen musicals heb met mooie dansende dames, maar dat zou toch een van de laatste genres zijn die hip zou zijn bij het grote publiek lijkt me. Ik ben toch blij dat het plan van grimeur Pete toch wel gelukt is en nu meer dan 50 jaar later nog steeds van horrorfilms en de monsters kunnen genieten. Leuke inkijk op Hollywood filmset uit de jaren 50 met een vooraanstaande rol voor het monster van Frankenstein en de Wolfman waarvan ik de grime ook vandaag nog zeer kan waarderen. Het verhaal is eigenlijk simpel met een wraakthema. Ik las eerder een reactie dat het idee slecht is, neen ik vond het erg passend. Ook dat de laastse scènes van de film (in het huis van grimeur Pete) in kleur waren gedaan vond ik knap gedaan. Met al die maskers had het zeker een House of Wax feeling. Niet groots maar zeer genietbaar.

Leuk om een keer gezien te hebben.

American International Pictures heeft een nieuwe leiding en dus gaan we voortaan door met musicals, weg met die stomme horror-rotzooi! Slecht nieuws voor de al jaren daar werkende grimeur, die is niet meer nodig ... wraak ! wraak! wraak! We zien in ieder geval de monsters terug uit I Was a Teenage Werewolf en I Was a Teenage Frankenstein en als je goed oplet mijn grote favoriet het masker uit Invasion of the Saucer Men. Niet de essentiële horrorfilm uit de fifties, maar vanwege de vele verwijzingen naar American International Pictures en hun klassiekers voor de liefhebber toch wel een aanrader. AIP nam zichzelf in ieder geval lekker op de hak.