El Hombre sin Rostro (1950)

Dit lijkt me fantastisch.

De droom scenes zijn zeker cool, jammer dat de psychologie zo ontzettend simpel en doorzichtig is dat je de hele film na een paar minuten al door hebt. Verder typische Mexicaanse pulp in een heel statische manier geschoten en met veel houterige dialogen... af en toe wat pathos en de hang naar het surrealisme die de Mexicaanse cinema ook wel typeert, maken dit nog genietbaar, maar het is zeker geen vergeten klassieker of vondst in de categorie Mondo Macabro / Psychotronic wat mij betreft; dan vind ik La Nave de Los Monstruos (1960) bijvoorbeeld een leukere aanrader.

Ik zag een 3,5* waardering van John Milton op letterboxd wel jammer dat hij geen recensie heeft geschreven hier. Deze Mexicaanse horrorfilm lijkt in bepaalde opzichten op Psycho qua thema (Psycho kwam weliswaar 10 jaar later uit). Nu vond ik het op zich geen slechte film maar het trage tempo en dat ik uiteindelijk al vrij snel door had wie de moordenaar was, vond ik nogal een struikelblok. Het was dus allemaal vooral metaforisch en psychologisch met flashbacks en veel gepraat, erg statisch ook. Ik ben niet de grootste fan van surrealisme maar als ze meehelpen aan de sfeer vind ik ze een bonus. Sterker nog zonder die droomsequenties zou ik dit een erg matige film hebben gevonden.

Bij de horrorchallenge 2023:

Surrealistische horrorfilm over een gezichtsloze moordenaar die op vrouwen jaagt kan alleen worden gestopt door een detective met een verontrustend verleden.

Dit is er met recht eentje uit de koker "OMG vindt alsjeblieft ergens een kopie in goede conditie voor een 2 of 4k remaster". De droomsequenties zijn nu al de moeite waard, maar zelfs JM's prime pindakaas transfer laat er geen enkele twijfel over bestaan dat ik een armetierige afspiegeling heb gekeken van hoe het er destijds uit heeft gezien op een verse 35mm kopie. Hopelijk duikt zulks ooit op.

Lekker noir en wellicht wat zuunig met de horror, heb ik me prima met deze Juan Bustillo Oro film vermaakt. Na El Compadre Mendoza (1934), Dos Monjes (1934) en Ahí Está el Detalle (1940) is dit de vierde film die ik van hem zie. En volgens mij ook de mooiste, al komt hij bepaald niet volledig tot zijn recht. Wat ik keek leek meer op onderstaande afbeelding dan bovenstaande, wat vermoedelijk een bewaard gebleven publicity shot is. Fingers crossed dat ik ooit de hele film in die kwaliteit kan zien.

3,6*