Drive (2002)

Anything that might cause your headaches ? - No

Sabu wist mij al eerder te overtuigen met Monday, hier bevestigt hij. Met een werkelijk schitterende cast maakt hij een film los van tijd, ruimte en logica. Drive voelt aan als een droom. Kleine details worden plots belangrijk en triggeren hele nieuwe scenes. Een belangrijke scene duurt kort, een absoluut nietszeggende scene lang, maar één ding hebben ze gemeen. Elke scene is minitieus uitgewerkt, en heeft z'n eigen feel, sfeer en ritme en voelt gewoon af.

Sabu speelt met sferen, genres en verpulvert conventies. Elke scene werkt, als is de relevantie soms ver zoek. Een heerlijke film, die geen moment verveelt en het genie van Sabu bevestigt. In tegenstelling tot menig Hollywood verkoopspraatje, is dit een film die 'alles' bevat. Een regisseur die ooit in staan moet zijn een meesterwerk te maken. 4.5* voor deze, al kan je als "meerwaardezoeker" best ver van deze film wegblijven.

Geweldige film! De volle 100 minuten met een grote grijns om m'n smoel gezeten.

Same here! En wat Onderhond beschrijft, mee eens.

Vooral gelachen met de Fuckstar, hilarisch was dat zeg!

Je valt van het ene onverwachte moment in het andere. Erg leuk.

Soms erg stupide, dan weer thriller (ja zit er niet erg veel in). Als ik de film in zn geheel bekijk is het meer een misdaad/komedie met doldwaze stuff erin:

****

Leuk, zo lees ik m'n oude recensies ook nog een keer. Wat is het toch vaak jammerlijk stil bij Sabu's films. Maar leuk dat je hem kon appreciëren

Inderdaad jammer want dit is een fantastische film.

Heerlijk om weer een Japanse filmmaker te zien die gewoon een film wil maken, en niet denkt aan de doelgroep, de investeerders en waar nog meer niet aan gedacht “moet” worden. Gewoon puur vermaak met een shitload aan briljante scènes. Zoals wanneer die gast die met zijn arm vast zit in een gat en er dan een soldaat langskomt . Ik kan nog wel een paar scènes opnoemen waar ik heerlijk om lag te schuddebuiken, maar je moet het gewoon ZIEN.

4.5* dikke sterren.

Ik doe er toch een halfje af ... al klinkt dat zelfs iets te streng.

Film haalt het niet bij Monday of Blessing Bell, zoveel is duidelijk voor mij. Maar hij blijft wel super. Gaat op zich ook van een kleine 4.5* naar een dikke 4*

Kleine minpuntes die de tweede keer opvallen zijn het wat beteuterd visueel geheel. Op zich ziet Drive er niet slecht uit, maar de echte afwerking ontbreekt nog vind ik. Daarnaast had ook Susumu's personage wat langer mogen meegaan.

Maar het blijft een geweldige film verder. Geen moment vervelend, een hoop geweldige, inventieve en losse scenes, alsof Sabu vaak op het moment zelf besloot hoe de film verder diende te gaan. Ook het vele (en perfect) wisselen van sfeer blijft één van Sabu's grootste pluspunten.

4 dikke * dus, paar kleine minpuntjes die Sabu in latere films zou fixen, en verder echt niks te klagen. Blijft een feest, met als hoogtepunt hier Susumu's rockscene. Aanrader.

Weer een heerlijke Sabu, echter iets minder dan Monday en Postman's Blues.

Begin is weer fantastisch waar Shinichi Tsutsumi zich weer belachelijk keurig aan de regels houdt en de overvallers zich kapot ergeren . Scenes is dubbel zo goed aangezien hij daarvoor heel rustig en verlegen oogcontact maakte met een knap meisje.

Naast deze scene een weer een aantal briljante vondsten is het roadmovie effect toch minder. Personages die één voor één 'afvallen' (sommigen te vroeg), zodat hij het einde zelf mag oplossen werkt nadelig. Neemt overigens niet weg dat het einde heel sterk was.

Ruime 3,5*. En inderdaad weing aandacht voor Sabu's. Is echt een hele aparte filmmaker, en toch heel toegankelijk.

Vind het overigens toch heel fijn dat veel aziatische regisseurs vaak met dezelfde cast werken. Weet niet of dit echt typisch is, maar het valt me op.

Goede film met een leuke cast.

Natuurlijk weer Terajima en Osugi, maar dit keer ook Ando met een betrekkelijk grote rol voor zijn doen. Heerlijk maffe situaties Man die de gehele film met zijn arm vastzit in de grond en Terajima op het podium Toch iets minder als Monday maar toch een lekker filmpje om eens te kijken 4*

Er is werkelijk niets te vinden over deze film die hij twee jaar na het geniale Monday maakte. Niet verrassend want Sabu lijkt eigenlijk volledig verstopt achter grote namen van Japan, waar je hem misschien enkel met wat toeval tegen zou komen - Niet verrassend, wel erg jammer. Met Drive levert hij opnieuw een origineel stuk film; Originaliteit die zowel typisch maf is als geheel toegankelijk.

Sabu gaat verder met zijn spel in genre wisselingen en zelfs een stapje verder. Waar dit in Postman Blues nog relevant was aan het verhaal voelt Drive aan als een schetsmatige droom die eigenlijk nergens afgewerkt voelt. Scènes voelen geïmproviseerd, dromerig of hallucinant; maar het is werkelijk een genot om te volgen. Sabu heeft wederom alle touwtjes in handen en laat er geen één onbewogen. Duidelijk voelbaar is vooral zijn vertrouwen in zijn cast, en zijn standvastigheid in keuzes. Hiroyuki Tanaka heeft met Sabu een succesformule en dat weet hij. Met terugkerend gezichten als Tsutsumi en Terajima overtuigd hij in ieder geval opnieuw.

Vooral Tsutsumi speelt weer een geweldige rol; Hij heeft een doodnormaal gezicht, maar misschien helpt dat hem juist wel. Wanneer hij als Asakura langs de weg staat en in slow-motion een knappe dame bekijkt word zijn moment verstoord door drie gemaskerde mannen die zijn auto in stormen. Gedwongen volgt hij de auto voor hem, en Sabu’s gevoel voor hilariteit komt van de ene op de andere seconde als Asakura netjes de verkeersregels volgt en zijn snelheidsmeter geen moment boven het maximum komt.

Vanaf dit moment zijn de vier onafscheidelijk en Asakura belandt in een dag vol opkomende hoofdpijn, vreemde personages en confrontaties met zijn verleden. Interessant hoe al Sabu’s films die ik tot nu toe zag zich af lijken te spelen in één dag. Terwijl de filmposter zo kleurrijk en gestileerd is, is het visueel allemaal maar simpel en suf af en toe. Niet bijster interessant, maar nergens lelijk. Het moment dat Terajima’s personage een of andere junk in elkaar schopt vervormen de geluiden daarvan in een gitaarbeat en komt van het ene op het andere moment in een hardcore punkconcert. Zou visueel veel meer uitgehaald kunnen worden maar Sabu maakt hier op een andere manier een ijzersterke scène van. Hij gebruikt zijn talent in regie, creëren van een sfeer en waarschijnlijk zelfs een beetje creatieve improvisatie van crew en cast.

Veel situaties lijken zo random als de migraine van Asakura; Een hilarisch domino effect in een restaurant word gevolgd door een slow-motion hallucinatie scène vol hijgende vrouwen en veel geld. Net zo makkelijk geraakt een man met zijn arm vast in een gat in de grond, word hij gepasseerd door een legerpeleton en eindigt een bloedserieuze discussie gemakkelijk in een hilarische scène met vol gas om compleet uit het niets te eindigen in een emotioneel bezoekje aan het ziekenhuis. Wat ook opvalt zijn sommige briljante conversaties met hilarische korte zinnen en woorden of juist de eindeloos lang uitgesponnen preken van Terajima’s personage.

Drive is een film die je eigenlijk niets kan zeggen maar je enkel een hele hoop wilt laten zien. En het maakt niet uit wat Sabu kiest, want de manier waarop hij dit regisseert is subliem. Asakura is als een taxi en zijn passagiers belanden elk bij hun eigen bestemming; plaatsen die opnieuw beladen zijn vol humor, drama, actie en weet ditmaal zélfs te overtuigen in een spannend moment in het donker op afgelegen grasveld. Ik ben iemand die nogal graag onder de indruk raakt van film, maar Sabu is iemand die weet dat film niet enkel knappe beelden met muziek is – maar speelt met personages, details en genres om nooit aandacht te schenken aan het geheel.

Drive is een film die alles heeft en daar moet je vooral van genieten.

4.0/5.0

En het begon zo goed.

Eerste tien minuten zijn fantastisch. Heb werkelijk plat gelegen tijdens dat autoritje. Rest van de film is aanzienlijk minder geniaal. De mix van genres werkt niet en van bizar doen om het bizar doen raak ik ook niet onder de indruk.

Heb wel met plezier toegekeken, maar als volbloed komedie was dit beter geweest.

Eens met Apollinisch.

Monday en Blessing Bell zijn twee geweldige films van Sabu. Daarom ben ik ook nog lang niet uitgekeken wat zijn films betreft. Zo geniaal droog soms (scène met al die geld-geile vrouwen en scène met de tante ), helaas afgewisseld met wat saaiige intermezzo's. Het einde is dan wel weer grappig. Had op zich wel misdaad/komedie kunnen zijn, maar dat vage surrealistische samurai gevecht was bijvoorbeeld echt tergend saai.

3*

Ik zag al weer een tijdje (jaartje of zo) geen film van Sabu. Erg aangenaam, misschien zelfs wel zijn beste.

Fijne herziening.

Jammer dat Tanaka nooit echt is doorgebroken, het blijft gewoon erg lastig om aan z'n films te komen. Het was alweer 15 jaar geleden dat ik deze voor het laatst gezien had, dus ik was best benieuwd of de initiële waardering nog zou standhouden. Maar blijkbaar heb ik me voor niks zorgen gemaakt, want heb toch weer vol kunnen genieten van de herziening.

Visueel is het nu duidelijk wel wat minder, sluit nauw aan bij de late 90s Japanese cinema. Beetje grim en grijs dus. Maar de acteurs doen het echt geweldig, de humor ligt volledig in mijn straatje en de lak aan structuur maken van deze film toch een klein pareltje. Een film die toch best wel toegankelijk is, des te vreemder dat men Tanaka altijd heeft links laten liggen.

Z'n beste film is het zeker niet, maar dat zijn dan ook wel films die hoog stevig in mijn Top 100 staan. Deze film is gewoon erg leuk, niet te lang, af en toe best origineel en genieten van begin tot eind. En met enkele basiskwaliteiten die de tand des tijds best kunnen weerstaan.

4.0* en een uitgebreide review