Storytelling (2001)

Wel wat minder vergeleken met Happiness. Storytelling blijft vaak hangen en weet ook niet echt vaak te boeien. De humor was daarintegen wel hier en daar lekker keihard en de hele gezinsituatie en de jeugd van die 2 ouders waren ook wel lekker medogenloos neergezet. Ook vond ik die onverschillige Scooby ook fantastisch en het einde waarbij die huisvrouw wraak neemt op het gezin die haar ontslagen heeft is ook nog best scherp. Maar zoals gezegt blijft de film jammer genoeg vaak haken in ellenlange saaie soaperige stukken. Maargoed, snel meer werk van Solonz opzoeken.

3,0*

Voordat ik dit ging schrijven wilde ik eerst nog eens weten, welke films ik al eerder had gezien van Todd Solondz. Z'n stijl kwam me wel bekend voor en die spreekt me ook best aan. Dat waren Happiness en Palindrome. En nou ik dat weet kan ik de film ook beter plaatsen en snap ik ook beter waar ik naar gekeken heb. Bij de andere films had ik namelijk precies hetzelfde. Het is best leuk. Maar waar heb ik in godsnaam naar gekeken? Story telling is dus ook weer zo'n film, die je achterlaat met die gedachte als de aftiteling begint. Deze film bestaat uit twee verhalen. Een korte en een lange. Verband is er volgens mij niet, behalve de titel van de film. Beide verhalen gaan over het vertellen van een verhaal. Dat is alles wat er aan overeenkomsten is. Alhoewel Todd Solondz ook wel een voorkeur heeft voor nogal loserige personages die ook liefst nog enigszins misvormd of gewoon dik zijn. Een herkenbaar element, dat zeker. Het eerste verhaal is een kort maar hard verhaal, dat weliswaar indruk maakt, maar niet zo absurd is als ik van TS gewend ben. Het tweede verhaal zit wel absoluut in die lijn. Met vage dialogen en een vaag en absurd verhaal. En ook met humor, waar ik wel erg om kan lachen. Todd Solondz zal nooit een echt grote kaskraker worden als hij op deze manier door blijft gaan. Maar ik hou wel van dit soort eigenwijze films en een herkenbare stijl.

Aardig. Zal vast al de zoveelste zijn die de lijn met Happiness doortrekt, maar dat is dan ook niet geheel onlogisch. Er lijken wat ideeen over te zijn. De twee losse verhalen zijn wel erg los. Ze hebben iets gemeen met school en het gaat ook over verhalen vertellen. Maar dat is het wel. Werkt niet helemaal. Al vrij snel word je los gerukt van het ene verhaal waar je net een beetje de personages kent en moet je weer opnieuw beginnen. Dat is voor een film waar je je moet verplaatsen in wrange situaties en mensen die worstelen met hun te kleine wereld wat mij betreft niet echt wenselijk. 2de verhaal is trouwens een stuk beter. Hoogtepunt zijn de scenes rond Consuelo. Die zijn het grappigst en het wrangst wat mij betreft; de unieke combinatie waar Solondz zo goed in kan zijn. De hypnosescene en het eind die hier natuurlijk mee te maken hebben zijn ook uitstekend. De film is vooral op momenten echt de moeite waar, maar voelt als geheel toch te veel als niet benut potentieel aan om echt indruk te maken. Bovengemiddeld, dat wel 3,5 sterren.

Minder scherp dan Hapiness.

Net als die film audiovisueel erg mager, dus blijft vooral het plot over. Wederom een paar bijzonder genante situaties, maar waar het bij Happiness vooral op mijn lachspieren werkte, vond ik het hier af en toe toch erg pijnlijk. Vooral dat jochie met die huishoudster. Natuurlijk een leuk uitgangspunt, maar misschien komt het te dicht bij hoe ik zelf als kind was (oei!) Die documentairemaker was natuurlijk ook een ultieme loser, met name bij het telefoongesprek, maar daarna kwam het er voor mijn gevoel ook niet echt uit. Het einde was dan wel weer behoorlijk cynisch.

Het eerste deel beviel me wat beter, wat een figuur dat vriendje. En die situatie bij de professor thuis is natuurlijk ook vrij onwerkelijk. Vermakelijk, net als de discussie na afloop.

Na afloop van de film voel ik toch een licht gevoel van teleurstelling, maar Storytelling is er nu ook niet in geslaagd me mijn interesse in meer werk van de regisseur te doen verliezen. 2,5*.

Storytelling is opgedeeld in twee delen. Een relatief kort eerste deel met de naam Fiction en een langer tweede deel met de naam Non-Fiction.

In Fiction gaat het om de vraag waar de grens ligt tussen het putten uit eigen ervaring en vulgaire leugens. De waarheid ontstaat door de kracht waarmee een statement in een perspectief wordt geplaatst. De overtuigingskracht van de verteller is bepalend of er sprake is van waarheid of van leugen. En passant voorziet regisseur en schrijver Todd Solondz de thema’s racisme en omgang met gehandicapten van een frisse nieuwe rand.

Non-Fiction vormt het hoofdbestanddeel van de film. De succesarme documentairemaker Toby draait een film over Amerikaanse tieners. Zijn belangrijkste filmobject is ene Scooby die nogal simpel in het leven staat. De ongeïnteresseerde tiener die uit een gegoed burgerlijk milieu stamt, wordt vanaf de eerste scène als een lachwekkende loser en naïeveling neergezet. Scooby wil bij de film en ziet zijn medewerking aan de documentaire als een goede aanzet daartoe. Zijn ouders zijn bezorgd. Niet alleen over zijn beperkte ambities. Ook over de manier waarop het gezin in de documentaire wordt geportretteerd.

In de wereld van Solondz ligt een zwart-wit benadering van thema’s niet voor de hand. De grenzen tussen zwart en wit zijn niet scherp afgebakend. Solondz heeft lak aan politieke correctheid. In het deel dat Fiction heet is de afbakening tussen dader en slachtoffer onscherp. In Non-Fiction staat nooit echt vast wie nu de schlemiel is. De filmmaker, zijn object, het gezin? De typeringen staan bij Solondz niet vast en kunnen al naar gelang de situatie zelfs worden omgedraaid. Leugen wordt waarheid en waarheid wordt leugen. Het vanzelfsprekende wordt minder vanzelfsprekend. Het onwaarschijnlijke wordt waarschijnlijk. En omgekeerd natuurlijk.

Storytelling is een film met scherpe observaties. De manier waarop Solondz zijn personages tegen elkaar opzet, laat falen, voor het blok zet, is soms grappig, soms boosaardig. De dialogen en scènes waarmee dat allemaal gebeurt zijn prettig scherp, onaangenaam confronterend of gewoonweg humoristisch. Storytelling is een prima film.