Bewogen Koper (1993)

NRC: 'Een film die ontroert, imponeert en amuseert zonder ons nadrukkelijk te willen behagen of overtuigen.'

Trouw: 'Prachtige poëtische vrijages met het leven van alledag.'

Na twee Johan van der Keuken films gezien te hebben moet ik voorzichtig concluderen dat zijn stijl en manier van filmen me niet enorm aanspreekt.

Aan de ene kant vind ik het moedig om puur te registreren wat er gebeurt, maar ik vind zijn stijl ook wat ongeinspireerd en te weinig prikkelend. Bewogen Koper beviel me minder dan Amsterdam Global Village.

We zien blaasorkesten uit de hele niet Westerse wereld. Het is vaak een typisch gezicht, omdat ze voor hun cultuur waarschijnlijk ongebruikelijk stokstijf staan en bij feestmuziek zo onbewogen en stoicijns kijken. Zelfs bij carnavalmuziek. De koloniale erfenis is sowieso dat deze koperinstrumenten zijn geintroduceerd, maar ook dat ze de speelwijze en houterigheid van europese blaasorkesten hebben overgenomen? Ik ben een leek op dit gebied, misschien kan je met zo'n zwaar instrument ook weinig anders doen.

De status van deze orkesten is hoog. Het mooie van deze film vind ik dat deze orkesten lokale muziek hebben vermengd met Europese marsmuziek. Dat levert mooie en onverwachte combinaties op. Ze spelen veel meer op improvisatie. De blaasinstrumenten worden erg vrij gebruikt, terwijl bij Europese varianten veel meer van het papier wordt gespeeld.

Op het einde van de film zit de mooiste scène; we zien al de orkesten die in de film te zien waren nu allemaal hetzelfde muziekstuk spelen, achter elkaar en door elkaar gemonteerd. Prachtig! De verschillen zijn erg leuk, elk orkest geeft er een eigen lokale draai aan. Erg leuke vondst van Van der Keuken.

De film duurt me wat te lang. Van der Keuken heeft wat mij betreft te weinig lef en visie.

Leuk om zien (en ik moet bekennen dat het pas tijdens deze documentaire tot me doordrong) dat muziek OVERAL ter wereld een hele belangrijke functie in het bestaan vervult.

Over de docu zelf; zie het bericht van kappeuter hierboven.