Le Repos du Guerrier (1962)

Bardot valt in Le repos du guerrier voor een echt jaren '60 karakter: een nihilistische bohemien, die niks van het leven verwacht en er ook niks in wil stoppen. Die houding is in zekere zin destructief maar heeft tegelijk iets ontwapenends. (Godard voert ook dergelijke personages op, de schrijver Julio Cortázar doet dat eveneens, bijvoorbeeld in Rayuela). Dat de relatie tussen de twee tot veel pijnlijke momenten leidt, is vanaf het begin overduidelijk, ook voor de betrokkenen zelf, maar ze kunnen zich er niet aan onttrekken. Gelukkig lichten de karakters soms hun beweegredenen toe aan elkaar of aan derden, dit lijkt tegenwoordig niet meer te mogen maar helpt wel om de protagonisten te kunnen volgen in hun handelingen.

Er zit weinig lucht in het drama uit Le repos du guerrier. Vadim schuwt ook het grote gebaar niet. Vooral de decors zijn bijna overdadig te noemen. Het volle appartement van het begin, dan de fraaie jazz-party en uiteindelijk de straten van Florence met een slotscène die zich in een vervallen kerk afspeelt (wat er mijns inziens wat overheen is, maar goed, misschien ook wel zo bedoeld). Bardot zien we hier niet als play-girl maar als de knorrige en melancholieke vrouw zoals ze ook in Le mepris werd geportretteerd. Deze houding past haar, mede dankzij haar broeierige oogopslag, als gegoten.

Al met al vond ik het behoorlijk sterk. Met een betere soundtrack had dit zelfs een kleine parel kunnen zijn, maar helaas is er een soort generieke strijkmuziek onder gemonteerd die geen enkele positieve emotie toevoegt aan deze typisch Franse, typische jaren '60 personagefilm.

Staat dus nu gewoon op Netflix. Bardot in haar betere dagen.

Ik heb me er zeker mee vermaakt. Een fenomenale en aansprekende rol van Bardot. Ja wat was zij toen goed.

Maar het zelfdestructieve karakter van Robert Hossein's personage doet bij mij uiteindelijk de das om. Het werd nota bene gered door Bardot, dan ga je toch vol voor een nieuwe start, maar zijn liefde voor de fles is groter dan voor Bardot.

Ik kon het op een gegeven moment niet meer aanzien. Zijn existentiële leegte is zo afstotelijk. Een bodemloze put van zelfhaat. Waardoor hij eigenlijk niet van zichzelf kan houden, maar ook niet van anderen.

Dan heb je zo'n mooie vrouw en dan nog kiezen voor continu zuipen en als klap op de vuurpijl ook nog verlangen om naar een hoer te gaan... Verschrikkelijk gewoon. Wat een kansloos en hopeloos figuur.

Ik moest erg denken aan het lied De Nuttelozen van de Nacht van Jacques Brel.

De sfeer van de film vind ik wel goed. Het is op een bepaalde manier toch nog vrij luchtig gefilmd.

eRCee:

'Al met al vond ik het behoorlijk sterk. Met een betere soundtrack had dit zelfs een kleine parel kunnen zijn, maar helaas is er een soort generieke strijkmuziek onder gemonteerd die geen enkele positieve emotie toevoegt aan deze typisch Franse, typische jaren '60 personagefilm.'

Kom op zeg, laat het nou net die soundtrack zijn die mij in tranen achterliet........want nee, natuurlijk was het niet Cent mille chansons (uit 1968) waardoor ik me aanvakelijk op het verkeerde been liet zetten ( film is van 1962), maar deze melodie komt uit de Mattheus Passion, de aria 'Mache Dich mein Herze rein'. Wil je het nog toepasselijker hebben? Dus toch een kleine parel.

Mooie rol van Bardot, en ook Hossein levert een prima vertolking af. De muziek is werkelijk prachtig, later zou de Franse zangeres Frida Boccara er een grote hit mee scoren onder de titel ' cent milles chansons'. De slotscene is echt heel mooi gefilmd.

BB #31

Embouteillage, wat een charmant woord voor file. Ik kende tot dusver alleen bouchon wat er vanzelf dicht bij zit. Wellicht wat ouderwets, net als dat vroeger in Frankrijk de lengte van de file in millimeters werd uitgedrukt.

Dat is dan ook wel zo'n beetje het meest positieve wat ik over de film te melden heb, want verder is het (ahem, alwéér) zo'n depressief gedoetje waar de Franse cinema in die tijd nogal van overliep, wellicht als terugslag op de euforie van de bevrijding en de sexuele revolutie. Ja, BB heeft wel een paar mooie scenes, maar dat neemt niet weg dat de film als geheel eerder een kwelling is.

En dan helemaal al de muziek, die is wat mij betreft echt een verschrikking. Ik herinner me nog al te goed hoe dat thema ad nauseam uit de radio kwam eind jaren-60, om dat een jeugdtrauma te noemen is niet overdreven, en om er nu de bron van te vinden in de vorm van dit gemakzuchtige jatwerk van Michel Magne die liever van Bach stal dan zelf iets te bedenken, nee, dat stemt me niet bepaald dankbaar of positief over de film.

Narratief was ik er ook bepaald niet van onder de indruk. Toch vooral hetzelfde soort gemakzucht als in de soundtrack al. Erg meh.