Panelkapcsolat (1982)

Alastor, verklaar u nader Heb de film nog niet gezien, maar ben zeer benieuwd!

Tjemig, ik kan niet eens ongestoord stemmen of ik word alweer op m'n vingers getikt voor een reactie.

Ik ben van nature niet zo'n enthousiast verteller en voel niet de behoefte om bij iedere film die ik zie meteen een reactie te plaatsen. Maar vooruit, ik zal eens wat neerpennen.

Een huwelijk loopt op de klippen en dit wordt op een zeer intense manier in beeld gebracht. De camera zit dicht op de huid van de twee hoofdpersonen, zoals ze elkaar dicht op de huid zitten.

Angst, haat, verdriet, onbegrip en ongenoegen worden op één hoop gegooid; een hoop ellende wel te verstaan. En met een oprechtheid zoals ik dat alleen Bergman heb zien filmen.

Echter, waar Bergman voornamelijk kunstenaars, priesters en andere intellectuelen met zichzelf en elkaar laat conflicteren, weet Tarr hier op een treffende manier de 'gewone man' te portretteren.

Erg verfrissend om ook dat eens goed uitgewerkt te zien in een film.

Tussen de strubbelingen door komt het contemplatieve handelsmerk van Tarr (als ik het tenminste zo mag noemen na drie films gezien te hebben) weer op imponerende wijze tot expressie. De scéne waarin de echtgenoot na een feestje in beschonken toestand een melancholisch lied inzet, onder begeleiding van de vibrerende lippen van een van de andere feestgangers, is één van de meest ontroerende ooit en had eindeloos mogen duren van mij.

Ook de eindscène waarbij de twee achterop een vrachtwagen door een stad 'glijden' is wonderschoon en typisch Tarr.

Tarr bewijst met deze film een completer regisseur te zijn dan ik aanvankelijk dacht. Behalve het op meesterlijke wijze inleiden in en begeleiden van contemplatie, blijkt hij ook op fantastische wijze een gekunsteld drama te kunnen regisseren zonder gekunsteld over te komen. En dat is maar weinigen gegeven.

Mooi stuk, en ook wat ik gehoopt had te horen. Ik heb alleen zijn drie 'groten' gezien (Satantango, Damnation, Werckmeister), maar wil ook zeker zijn andere werken eens bekijken. Nu weet ik in ieder geval zeker dat ik mijn best ga doen om deze te pakken te krijgen

Mijn 1000ste stem!!!

Beklemmend en intens (mede door het typische gebruik van camerawerk) portret van een gezin in verval. Erg realistisch in beeld gebracht.

Opvallend vond ik de naar mijn idee indrukwekkende acteerprestaties, bij mijn weten waren dit geen professionele acteurs, al lijken de hoofdrolspelers dit wel, gezien hun staat van dienst. Hoe dan ook, knap gespeeld, bijna te echt.

Sjonge, net 'terug' van mijn eerste Tarr. De reacties van hierboven deel ik grotendeels. De intense verfilming van dit huwelijksdrama raakt diep, zeker naarmate de film vordert. Vooral de genoemde scene met het melancholische lied van de man over de liefde, waarbij het echtpaar bijna ter plekke van elkaar vervreemdt, zoog me de film in.

De eerlijke verfilming van de emoties die hiermee gepaard gaan doen inderdaad denken aan Bergman, en met name Scener ur ett Äktenskap- scenes from a marriage. Hoewel er veel verschillen in stijl zijn, hebben de beide films wel gemeenschappelijk dat ze zoeken naar waar het fout gaat, de kern van de relatieproblemen. Tarr neigt hierin toch iets meer naar nihilisme.

Als dit iets zegt over zijn latere films, ben ik nog getergder dan hiervoor om zijn 3 latere grote films te pakken te krijgen. Mijn belangstelling is gewekt.

Hopelijk is Panelkapcsolat weinig representatief voor het gehele Oeuvre Tarr, want dit was wel een heel onaangename kennismaking.

Ook filmisch stelt het niets voor. Weinig variatie in het (lelijke) zwart-witgebruik, weinig camerabewegingen, weinig muziek. Niet aan mij besteed in dit geval.

Een onboeiende registratie van alledaagse taferelen – meer zie ik er niet in.

0.5*

De mensen in Tarr's film beleven weinig tot geen joie de vivre. Wat Tarr hier laat zien is een troosteloze teloorgang van een huwelijk, twee mensen die tot elkaar veroordeeld lijken en dit laat Tarr zien, gewoon zien. Geen opsmuk, geen poespas, gewoon filmen die misère.

Kon hier een heel eind in meegaan en voelen - vooral door het verdienstelijk acteerwerk - , het ging voor mij echter nergens écht leven. Prefereer dan toch zijn latere films.

Erg goeie film. Lekker verbaasd over de documentaire-achtige aanpak. Moest vast vernieuwend zijn voor die tijd. De tijd ging ook verrassend snel toen ik keek.

Prachtige film die documentair aanvoelt, over een disfunctioneel gezin waarbij de man en de vrouw niet de capaciteit dragen om aan elkaar te ontworstelen. Mooie lange scenes, observerend, rauw, een genot om naar deze gemankeerde mensen te kijken.

Sterk geacteerd kitchen-sink drama op z’n Hongaars heeft al een aantal typische Tarr-kenmerken zoals de long-takes en een lang muzikaal intermezzo, maar ik miste toch een beetje de regen, de wind, Mihaly Vig ook. Toch werd ik wel meegenomen in de treurige huwelijksperikelen van het koppel, en er zaten een aantal zeer sterke scenes in, met name het hele gedeelte rondom het (bedrijfs?)feest. En hoorde ik daar nou het thema van The Godfather voorbij komen?