Dark Passage (1947)

Komt niet ivm tennis

Goede klassieker met Humphrey Bogart en Lauren Bacall in de hoofdrollen.

Interessant hoe men de twee identiteiten van Bogart in deze film heeft weten gescheiden te houden.

Aan u om te ontdekken hoe men dat heeft gedaan, maar het is op zich wel simpel en tegelijk heel goed gevonden.

Verder is het scenario best goed.

Leuk weer eens zo'n oude film gezien te hebben.

Ik heb zin om naar Pati, Peru te gaan.

Mooie film. Die platenspeler als meubelstuk verwerkt in de bank. Een eyeopener dat 1947 en die jaren lang niet zo ouderwets zijn als wat ik altijd dacht. Hoe meer van zulke oude films ik zie, des te meer ik dat besef.

Vond die scène tegen het einde met Agnes Moorehead / Madge en Humphrey, waarin de waarheid aan het licht komt, sterk. Eerst is Madge licht erotisch, daarna ineens bits als ze is ontmaskerd.

Dat is acteerwerk voor mij.

Shots van het panorama van San Francisco waren bijna 25 jaar later wellicht inspiratie voor Dirty Harry.

Heerlijke pulpy noir met een gek plot, veel vaart en leuk gebruik van first person POV. Zo moet het!

Just pick up the sofa and throw it at her. That'll make her catch on

Een tijd geleden was ik in Zwitserland voor het filmfestival van Zürich en één van de zaaltjes was gedecoreerd met oude filmposters. Vind ik altijd wel leuk en één van die posters was die van Dark Passage. Een Hollywood film uit de oude doos en wat me nog het meest verbaasde was dat dit met zowel Humphrey Bogart alsook met Lauren Bacall was. Ik dacht dat ik al hun samenwerkingen ondertussen wel had gezien (ze speelden samen in The Big Sleep, Key Largo en To Have and Have Not) maar blijkbaar heb ik er al die jaren eentje gemist. Hoog tijd dus om die achterstand in te halen!

Dark Passage is ook wel de minst bekende samenwerking blijkbaar tussen B&B, althans toch afgaande op het aantal stemmen dat de vier films hier op MovieMeter krijgen. Compleet onterecht, want regisseur Delmer Daves levert een erg leuke film-noir af. Sowieso een geniale zet om de grote Bogart meer dan een uur - letterlijk en figuurlijk - in de schaduw te laten (sowieso is het first person view aspect een leuke gimmick die gelukkig niet te lang wordt doorgetrokken, zeker het begin met onder andere de afdaling van Parry via de ton is een heerlijk stukje cinema) maar er zit genoeg vaart in de film en het antwoord op de vraag wie nu eigenlijk de echte moordenaar is blijft nog lang onbekend. Toegegeven, het plot maakt hier en daar wel erg rare sprongen (de switch van Madge die eerst Allan probeert te versieren en dan een heuse bitch wordt wanneer ze doorheeft dat het eigenlijk Parry is, is geweldig gebracht maar de zelfmoord komt dan weer iets te abrupt naar mijn gevoel) maar je wordt al snel zo in de film gezogen dat dat geen enkel probleem blijkt te zijn.

Ik heb ondertussen al wel wat Bogart films gezien en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik eigenlijk niet zo'n gigantische fan ben van de man. Hij heeft echter een aantal klassiekers op zijn naam staan en Dark Passage reken ik nu met gemak tot één van zijn beste films. Nog niet teveel van die ticks die hij later zou hebben en natuurlijk sprankelt het samenspel met Lauren Bacall. Op haar is maar zelden iets op aan te merken en ook qua bijrollen zijn hier nog wel degelijke acteurs te spotten. Zo trekt Agnes Moorehead als Madge de film op een bepaald moment helemaal naar haar toe, niet makkelijk wanneer je tegenover zo'n kanon als Bogey staat, en hoewel hij het met een erg kleine bijrol moet doen, is Douglas Kennedy ook altijd wel een meerwaarde in een film.

Vreemd genoeg het eerste dat ik zie van Delmer Daves en afgaande op deze film is dat toch een kleine schande. Hij heeft een oeuvre gedraaid dat vandaag de dag niet meer zo bekend is, enkel 3:10 to Yuma springt ertussenuit op het eerste zicht, maar dit smaakt naar meer. Bogart en Bacall maken het geheel af, maar het is toch vooral een erg fijne regie die Dark Passage bestaansrecht geeft na al die jaren.

4*

Uitstekende film waarin een man uit de gevangenis ontsnapt en de werkelijke dader van zijn vermoorde vrouw probeert te ontmaskeren. Alhoewel het plot wellicht iets te veel van toevalligheden aan elkaar hangt, blijft het onderhoudend. Het eerste gedeelte is het sterkst, voornamelijk vanwege het mysterie en het feit dat het gezicht van het hoofdpersonage nagenoeg buiten beeld blijft (wat een paar prima shots oplevert). De gehele cast weet hun personages net wat extra mee te geven.

Een film die zeer aardig begint. Het filmen vanuit het perspectief van Parry is een prima vondst. Het duurt daardoor ook behoorlijk lang voordat Bogart in beeld komt. Vanaf dat moment wordt het qua plot wel wat minder. De film begint sterker dan hij eindigt. Het acteerwerk van Bogart en Bacall is ook hier weer de moeite waard.

Onderhoudende noir met een gewaagd eerst uur als Bogart volledig onherkenbaar is, veelal vanuit zijn perspectief gefilmd. Helaas wordt de film er niet beter op als hij dan eindelijk wordt onthuld, de plot verloopt daarna nogal teleurstellend. Ik had er misschien te veel van verwacht, maar zeker toen de auto van de eerste chauffeur plotseling weer opdook leek een ingenieuze set-up vol twists & turns aanstaande, waarbij bijvoorbeeld de wat al te behulpzame taxi-chauffeur ook wel weer zou terugkeren- maar nee dus, het bleek een belofte die niet werd vervuld.

Erg boeiende film noir/thriller met een scherp verhaal en het hierin natuurlijk perfect passende duo Bogart-Bacall,al moeten we het aanvankelijk alleen met de stem doen van de eerste.Vooral de opzet is vrij sterk,en dat samengevoegd met de wat beklemmende sfeer en de prima invulling van de bijrollen maakt het tot een intrigerend schouwspel.

Dat het tegen het einde met iets te veel toevalligheden allemaal kloppend wordt gemaakt doet wel wat afbreuk aan Dark passage maar er blijft genoeg over om van te genieten.Vooral Agnes Moorehead als Madge Rapf maakte,ondanks haar niet al te grote screentijd veel indruk op mij en haar rol gaf de film toch wat extra's.Datzelfde doet Bogart door het neer zetten van een moeilijk te doorgronden karakter waardoor je nooit helemaal weet welke kant het verhaal opgaat.

Voor het overige weinig minpuntjes al vind ik Dark passage net niet het niveau aantikken van vergelijkbare Bogart noirs als the Big sleep of de Maltese falcon.

Goed.

Heerlijke film met Hollywood-koppel Lauren Bacall en Humphrey Bogart, toen al enkele jaren getrouwd en al samen gezien op het grote doek. Dat zorgt ook hier voor de nodige chemie. Dark Passage kan rekenen op een interessant verhaal en vooral het begin is best wel goed gefilmd. Dat zorgt voor een vrij goeie film-noir, ook al is het tweede deel vd film iets minder. Het is niet de beste film van Bacall of Bogart, wat vooral komt omdat ze gewoon nog veel betere klassiekers hebben gemaakt. Dark Passage kan ook niet rekenen op de gekende sterke dialogen, maar moet het eerder van het verhaal hebben en het begin van de film. Maar het blijft toch een aanrader.

Prima noir inderdaad. Het POV werkt voor mij niet helemaal, en de dialogen hadden wellicht wat beter gekund. Maar met Bogey en Bacall is het aangenaam toeven in dit wat bijzondere verhaal.

Best leuk deze oude thriller/film noir. Nooit eerder gezien. Ik ben ook niet zo weg van Lauren Bacall, al heb ik nu met deze film 13 gezien. Ze was in 1945 met Bogart getrouwd met wie ze 4 films maakte, dit was de derde. Hierna zou nog Key Largo volgen (die heb ik in het verre verleden wel gezien).

Goed gefilmd, best spannend en wederom goede rol van Bogart. Het slot is ook mooi. (Mooi muzieknummer ook Too marvelous for words). 3.0

Dark Passage is erg pulpy. Zeker voor een Bogart-noir van Warner. Die hadden vaak toch wat meer klasse, Al werd de film geschoten in San Francisco.

Maar juist het zeer hoge pulpgehalte is ook wel weer leuk. En de film omarmt het pulpgehalte. En komt daarom weg met wat toevalligheidjes.

Het eerste stuk is het beste. Deels point of view en heerlijk plagerig in het het uitstellen van de de eerste aanblik van Bogart. En bevat met plastische chirurgie een plotelement zo pulpy dat je er bijna lef voor nodig hebt.

Bacall is de love interest en dat stuk script is waarschijnlijk de reden waarom deze film voor hen bestemd werd. Het laatste deel is nog steeds pulpy maar meer straight forward.

Sterkste kant van de film is Daves regie en zijn neiging om er mee te spelen.

Zoals eigenlijk alle Bogart-Bacall-films voor mij geen meesterwerk maar wel een hoop fun.

Niet al te logische maar wel vermakelijke thriller over een uit de gevangenis ontsnapte vermeende moordenaar (Humphrey Bogart) die plastische chirurgie ondergaat om zijn vrijheid te behouden. Het begin, cool gefilmd vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, is het meest interessant, maar de rest van de film kan er zeker mee door, niet in de laatste plaats door de vele sterke bijrollen. Meest opvallende aspect van de film is dat het gezicht van Bogart de eerste drie kwartier niet te zien is, iets waar de studiobazen destijds uiteraard niet zo blij mee waren.