Descente aux Enfers (1986)

Met een bloedmooie jonge Sophie Marceau.

Goed gemaakte Franse thriler uit de midden jaren 80.

Mooi camerawerk en Brasseur zet een goed rol neer. Maar meeste credits gaan naar Sophie Marceau. Wat een heerlijke meid is dat en ja ze kan ook acteren

Deze gedegen Franse Thriller van regisseur Francis Girod zag ik toevallig op mijn laatste dag van de vakantie in Italië op de terugweg naar Nederland (middels een overnachting in een hotel in de Franse stad Mulhouse) op de "Bayerischer Rundfunk" televisiezender en trok gelijk mijn aandacht vanwege de mooie jonge bekende Franse actrice Sophie Marceau. De beelden van het Caraïbische land, te weten Haïti, waar deze film zich afspeelt zijn erg mooi en het grootste pluspunt van deze film is dat Sophie Marceau regelmatig uit de kleren gaat

Schrijver Alan Kolber (Claude Brasseur) trekt met zijn veel jongere vrouw Lola (Sophie Marceau) naar het zonnige Haïti. Kolber is van plan om daar een nieuw boek te schrijven en zijn huwelijk te redden, toch is zijn drankzucht groter. Hij loopt namelijk iedere nacht stapeldronken over straat en ook voor zijn mooie echtgenote heeft hij geen oog meer, die plezier heeft met een andere man. Alles verandert als hij 's nachts op een verlaten straat en in beschonken toestand aangevallen wordt door iemand die hem wil beroven van zijn geld. Hij verdedigt zichzelf en doodt de aanvaller door een gebroken flessenhals in zijn keel te drukken en loopt daarna terug naar het hotel, waar Lola tegen hem zegt als ze zijn bebloede kleren ziet:

"What happened? What did you do?"

In plaats van de politie te verwittigen proberen ze het stil te houden maar eilandbewoner Theophile Bijou (Sidiki Bakaba) is er getuige van en, vergezeld door zijn Belgische partner Lucette Beulemans (Marie Dubois), chanteert Alan door 50.000 dollar in contanten te eisen in ruil voor stilzwijgen en teruggave van de flessenhals. Deze chantage zet hun relatie nog verder onder druk.

Qua verhaal stelt de film eigenlijk niet veel voor en is het eigenlijk ook een dertien in een dozijn verhaal. Maar de sfeer, de mooie beelden en Sophie Marceau compenseren veel. De film opent met de net gepleegde moord (die je wel pas in de circa 37e minuut echt te zien krijgt) door Alan, waarna we Alan en zijn vrouw Lola zien landen op het vliegveld van Port-au-Prince op Haïti en ze met een taxi op weg gaan naar hun hotel. Terwijl Alan naar de bar van het hotel gaat, waar we kennis maken met de excentrieke Hotelmanager Elvis (Gérard Rinaldi), die een soort van Barry Manilow is, omdat hij ook zingt en entertaint (o.a. op zijn eigen verjaardag), gaat Lola lekker in bad liggen met een hard muziekje erbij en dat is ook de eerste keer dat we Sophie Marceau naakt (in dit geval haar borstjes) zien na circa 9 minuten. Niet veel later (na circa 14 minuten) gaat ze naakt op bed liggen (dan zien we weer haar borstjes) en denkt ze aan een gebeurtenis in een metro van Parijs., waar ze belaagd wordt door een man, die ze later in de film in zijn kruis steekt met een stiletto.

Terwijl ze proberen hun mislukte huwelijk een vliegende start te geven op Haïti, ontdekken ze juist dat er nog meer problemen op hen wachten. Zo besluit Lola namelijk wat plezier te hebben met een andere man, te weten Philippe Devignat (Hippolyte Girardot), wat Alan niet leuk vindt en Alan vermoordt per ongeluk een overvaller die hem aanvalt. Daarbij wordt het stel ook nog eens gechanteerd door een een sluw stel dat ervoor kiest wat geld te verdienen met wat ze weten. Dit laatste heeft wel heeft wel een interessant effect op de relatie tussen Alan en Lola, die vanaf dan namelijk hechter wordt.

Zo verkoopt Lola haar juwelen aan een vrouw, te weten Mrs. Burns (Betsy Blair), voor 30.000 dollar en betaalt ze daarmee de Belgische Lucette, die er met het geld vandoor gaat en met de noorderzon vertrekt. Lola heeft wel de flessenhals van haar ontvangen, welke ze in de zee gooit. Alan bekent de doodslag aan de politie, maar die geloven hem niet omdat hij geen bewijs kan leveren (zo heeft Lola de bebloede witte kleding van haar man verbrandt) en bovendien hebben ze al een andere verdachte opgepakt. Hij gaat vervolgens naar Theophile (die we dan volledig naakt zien) om hem te verzoeken te getuigen, maar de man valt hem aan en in het daaropvolgende gevecht wordt hij bijna gedood.

Het ongeluk van Alan lijkt erg op wat er gebeurde met Lola toen ze in haar tienerjaren werd aangevallen in de metro van Parijs. Ook zij moest zich door bloedvergieten verdedigen tegen haar aanvaller. Aan het einde van de film ligt Alan in het ziekenhuis en ligt Lola naakt (waarbij we dit keer wel geen naaktheid van haar zien) in zijn bed met lipstick op (wat een wens was van Alan, want in de film zegt hij op een gegeven moment tegen haar "Just one time give me your lipstick"), waarmee zij hem zoent. Haar verbondenheid met hem is vernieuwd, waarna de film na circa 83 minuten is afgelopen.

De personages zijn zonder mededogen en worden heel levensecht afgeschilderd, met als hoogtepunt de mooie Sophie Marceau, die toen amper 20 jaar was. Ze speelt de verleidelijke femme fatale op wie je maar beter niet verliefd wordt. Ze is in deze film ook regelmatig naakt te zien en het hoogtepunt daarbij is als ze samen met haar man Alan naar de zee gaat na circa 49 minuten en daar naakt gaat zwemmen. Als ze daarna uit de zee komt gelopen, zien we haar ook van top tot teen naakt (of beter gezegd van borstjes tot schaamstreek), waarna ze gaat vrijen met Alan op het strand. Claude Brasseur deed het ook verdienstelijk en ik vond hem ook wel wat weg hebben van de Franse zanger Charles Aznavour.

Het verhaal van deze moderne film noir is misschien simpel, maar de Franse regisseur Francis Girod heeft er gewoon een ouderwets misdaaddrama van gemaakt zoals men ze in Hollywood in de jaren 40 aan de lopende band draaide en dat ook nog eens met een mooie jonge Sophie Marceau die regelmatig naakt te zien is. Het is trouwens opmerkelijk hoe mooi deze film de tand des tijds heeft doorstaan, want op de belachelijke hemdjes na oogt niks uit deze film gedateerd.

De jonge Sophie Marceau.....Wat een vrouw, ik ben verliefd!