The Cincinnati Kid (1965)

Cincinnati Kid is een duel tussen twee ervaren gokkers die bereid zijn om alles te verliezen om hun reputatie hoog te hoog te houden. De afloop blijft verrassend maar was enigszins te verwachten. Plots kan het geluk helemaal weg zijn. Hoewel ik het pokerspel tussen de Kid en Lancey niet kon volgen en begreep, was de spanning zeker voelbaar. Met een erg coole Steve McQueen in de hoofdrol.

Wonderwel verrast door deze pokerfilm van industry everyman Norman Jewison. Ik had geen torenhoge verwachtingen van de film, aangezien een kansspel als rode draad natuurlijk een langdradige bedoeling kan opleveren. De meeste pokerfilms vind ik nogal saai. The Hustler heb ik nooit gezien, maar zijn officieuze opvolger The Color of Money vind ik zowat de slechtste Scorsese ooit. Maar The Cincinnati Kid is geen moment saai en spat gewoon van het scherm. Het begint al met het zeer aanlokkelijke tijdsbeeld van New Orleans tijdens The Great Depression. Een setting die zich uiteraard leent tot zwierige taferelen. Ook de 'southern gentleman culture' is ruimschoots aanwezig, we krijgen enkele barok versierde interieurs te zien. Maar ook de onderbuik van de Zuiderse samenleving is zichtbaar, op een uiterst viscerale manier film Jewison de bloedlust in de ogen van de toeschouwers van een brutaal hanengevecht. Het is waarschijnlijk dit gevoel voor het expressieve dat de film zo boeiend houdt. Het kleurenpalet van de film is echt markant en uitgesproken: in elk frame legt Jewison de nadruk via herfstige, matte tinten die vanwege hun warmte toch in het oog springen. Op geen enkel moment voelt de film routineus aan, hij lijkt in elke zijsprong even enthousiast. Zelfs een uitstap naar de thuisplaats van country girl Tuesday Weld komt over als een extatische gebeurtenis. De uitbeelding van de vrouwelijke personages is ook het neusje van de zalm van The Cincinnati Kid. Waar dit in een dergelijke film vaak plichtmatig zou aanvoelen, poker is nu eenmaal een mannenwereld weet je weel, komen de vrouwelijke personages hier erg tot hun recht. Zowel Tuesday Weld als Ann-Margret zijn op hun mooist en worden gefilmd als Griekse godinnen. Ann-Margret als de duivelse Melba (wat een naam!), een zuiderse furie met een ontembaar libido. Tuesday Weld, haar tegenpool, zachtaardig en een tikje naïef, maar o zo indulgent. Ze laat zich gewillig meeslepen door Melba naar een Turks badhuis. Zelfs naar een vertoning van Jacques Feyders 'La Kermesse Heroïque' (1935), de schandaalfilm die destijds verboden werd door het college van burgemeester en schepenen van de stad Brugge! Waar vindt men zo'n meegaande southern belle?

Een lichte tegenvaller. Eigenlijk stoelt de hele film op het eindspel en is het wachten tot de wedstrijd tussen The Kid en Lancey Howard eindelijk begint. Op zich wordt dat wel goed gebracht. Er wordt een mooie spanningsboog gecreëerd en het einde heeft me wel weten te verrassen. Ik had het niet zien aankomen dat The Kid het uiteindelijk zou verliezen. In de meeste gevallen wordt er nogal gemakkelijk voor gekozen om the goodguy te laten winnen.

Jammer genoeg heeft de hele opbouw me te weinig kunnen boeien en was het vooral wachten naar het slotspel. Het romantisch uitje van The Kid bijvoorbeeld had weinig toegevoegde waarde. Ook Steve McQueen kon me niet helemaal overtuigen en zijn personage was nogal oppervlakkig. Wel een pluim voor Edward G. Robinson die wel indruk kon maken als tegenspeler en ook voor de ravissante Ann-Margret.

2.5*

Leuk om deze film een keer gezien te hebben. Vooral voor Mr Cool. Het verhaal is niet erg spannend of veel actie. Het bouwt zich allemaal op voor het eindspel tussen de young gun en de oude rot. Deze film zou nu geen succes meer zijn, maar je moet het in de tijd kunnen plaatsen, inmiddels 60 jaar geleden. Ik kan deze oude films erg waarderen.