Sobachye Serdtse (1988)

Kwam deze al zoekende tegen.

Russische film voor de liefhebbers, heeft een erg hoog gemiddelde op IMDB.

Misschien iets voor de mede-MM'er....?

Eigenaardige film, dat was al in het plot te lezen.

Vooral 2e helft van de film wordt de ontwikkeling van de hond naar mens duidelijk. Dat blijft ook wel boeiend genoeg mede door de acteurs zelf.

Feit blijft overeind dat dit een absurd verhaal is. Er wordt op een leuke wijze de draak gestoken met het Russische communisme, c.q. bureacratie. De dialogen tussen de Professor en Sharikov zijn dan ook aangenaam te noemen.

En toch ie 'ie wel aan te raden, is moeilijk een oordeel over te vellen. Geef 'em voordeel vd twijfel:

***1/2

Was opzich wel een leuke en aparte film, zaten een aantal grappige stukjes in met die Sharikov!

Wel een leuke film.

Ik had deze film bekeken met een goede vriend en (nieuwe) huisgenoot, die toevallig vanuit Rusland hier komt studeren. We hadden als idee, na enkele andere films samen gekeken te hebben om ook een Russische en een Nederlandse film te bekijken. En dus onder andere deze film.

Qua geheel is de film gelukkig makkelijk te volgen en voelt het lekker licht aan. In de details snapte ik de film niet helemaal en dus ook niet alle referenties, maar gelukkig kreeg ik hulp hierbij.

Het is wel een leuke komedie die wel geinig in elkaar zit. Soms is het inderdaad vrij droog.

De acteurs deden het goed en hadden een fijne chemie samen.

De film zelf zag er ook nog verrassend mooi uit en voelde net als de korte stille film fragmenten oud en gezellig aan. (omdat er een soort van filter gebruikt was?)

Ik kwam deze film redelijk toevallig tegen; maar een goed ontvangen verfilming van literaire held Mikhail Bulgakov, dat leek me wel wat. Het boek heb ik een tijd terug ook gelezen, dus het algehele idee wist ik al wel zo ongeveer. De film is een bijzonder aardige en vrij nauwgezette adaptatie van het boek: zo vlak na de Russische revolutie experimenteert dokter Preobrazhensky (rijk, bourgeois, en in het bezit van een ruim bemeten appartement) er op los, en specifiek weet hij de transplantatie van een aantal menselijke organen in de zwerfhond Sharik te voltooien. Die vervolgens langzaamaan verandert in een mens, maar niet een bijzonder fijne (ook dankzij de donor, waarschijnlijk) - die zichzelf vervolgens de fraaie naam Poligraf Poligrafovich Sharikov aanmeet. Maar dit is geen Frankenstein-achtige horror - dit is voornamelijk politieke satire over de communisten en het simpele volk wat opeens de baas denkt te moeten spelen, met wat kluchtige humor hier en daar. De film is behoorlijk lang, en lijkt me een tweedelige miniserie, maar ik heb me er uitstekend mee vermaakt. Goed acteerwerk ook. De film is weliswaar technisch gezien in de Sovjet-Unie gemaakt, maar wel duidelijk nadat Gorbachev al de glasnost had ingezet, want ik kan me niet voorstellen dat dit soort anti-Sovjet-satire eerder door de culturele commissies goedgekeurd zou worden.