The Hospital (1971)

Goeie film alleen niet de klassier die ik had verwacht. Wel goed acteerwerk van George de oscar nominatie was terecht.

Geweldige film over het reilen en zeilen in een groot ziekenhuis met flink wat problemen. Een hoge werkdruk, ongeorganiseerd, een slechte communicatie en bureaucratisch ten top. De scheidingslijn tussen drama en zwarte komedie is uiterst dun, en dit levert een bijzondere film op. Indringend en goed geschreven dialogen (vooral de lange dialoogscene tussen George C. Scott en Diana Rigg in het kantoor van de dokter). George C. Scott zet een ijzersterke rol neer als de depresieve en overwerkte dokter.

"Now what in hell am I going to tell this boy Schaefer's parents? That a substitute nurse assassinated him because she couldn't tell the doctors from the patients on the floor?"

Ik had aanvankelijk wat moeite om The Hospital echt serieus te nemen. De incompetentie van het ziekenhuis leek me wat al te overdreven. Natuurlijk is het een komedie (wel één van de meest gitzwarte komedies ooit gemaakt, dat moet gezegd worden), maar ik wist niet of ik het als satire serieus kon nemen. Na wat achtergrondonderzoek gedaan te hebben rond Amerikaanse ziekenhuizen blijkt het inderdaad vaak (nog steeds) een ongeregeld zooitje te zijn met een onbegrijpelijke bureaucratie, althans als ik enkele reacties op deze film mag geloven. Ik heb nooit in een Amerikaans ziekenhuis gelegen, maar The Hospital stond wel erg ver weg van mijn ervaringen in Nederlandse ziekenhuizen. Ik heb er moeite mee het te geloven.

Toch heeft de film bij vlagen veel kracht en zitten er een aantal messcherpe scènes in. Het nadeel is dat het tevens matig geregisseerd is en dat vooral de toon nooit helemaal op zijn plaats valt. Subtiele karakterkomedie, loodzwaardrama, excentrieke, surrealistische humor en pure klucht worden met elkaar afgewisseld op een manier die niet altijd even goed werkt. Vooral de meest brede humor lijkt niet te passen, zoals die vrouw die mensen met een hersenschudding om een sofinummer vraagt. Desondanks is het concept rond het vermoorden van dokters door medische missers erg goed gevonden en sterk uitgewerkt en zijn de dialogen vaak van het hoogste niveau. Het scenario en de acteurs zijn ook beter dan de regie. George C. Scott is hier op zijn best (niet dat ik hem ook ooit maar matig gezien heb) en zijn performance alleen tilt het haast naar 4 sterren, maar laten we niet gek doen. Ook Diana Rigg valt op in wat op papier waarschijnlijk een hopeloze rol was.

Niet geheel geslaagd, maar delen ervan zijn de moeite meer dan waard. Opvallend lage score hier.
3*

Aangename verrassing. Opgezet zonder ook maar iets te weten. Dan duurt het zoals The One Ring terecht opmerkt, even voor je door hebt welke kant het opgaat. Comedy, thriller, drama, het gaat wat heen en weer.

Ik vindt deze film overigens wel erg goed geregisseerd, want er hangt een soort zenuwachtig controle verlies over de hele film. Wat terugkomt in tempo, camera en acteerwerk. Typisch voorbeeld van een film met een hoog tempo die geenzins oppervlakkig is. En meer lagen heeft, dan er op het eerste gezicht te zien zijn, als je enkel de verhaallijn volgt.

Misschien zie ik er teveel in, maar ik zie er een typische begin jaren zeventig culturele paniek in. De Sixties zijn definitief voorbij en niemand weet hoe nu verder te doen. Je ziet dat in meer films uit die tijd. Bijvoorbeeld: Cisco Pike '72 en Save the Tiger '73 overigens ook beiden erg ondergewaardeerde films. Met een zelfde soort feel en paniek. Let er overigens op dat George C. Scott hier een paar jaar voor Network '76 het raam openzet om zijn gekte van zich af te schreeuwen. The Conversation van Coppola zou ook prima in dat rijtje "culturele paniek" films passen.

Saillant detail:Tussen neus en lippen door wordt Diana Rigg nog even verkracht, door de hoofdrolspeler. Niet heel plastisch in beeld gebracht. Maar dat zou nu niet meer kunnen, om maar eens het understatement van het (Weinstein schandaal) jaar neer te tikken. Erg apart, maar voor die tijd helaas niet opmerkelijk in een mainstream film. Ze helpt de hoofdrolspeler zijn mojo terug te vinden....

Een Oscar-winnend satirisch scenario van Paddy Chayefski, luidruchtige politieke activisten, een man van middelbare leeftijd die de passie voor zijn vak is kwijt geraakt en een affaire heeft met een veel jongere collega en een labiele man die door een hogere macht geroepen is om Gods boodschap te brengen. Inderdaad, er zijn duidelijke overeenkomsten met Network, alleen is dit duidelijk inferieur aan dat meesterwerk. George C Scott is goed in de hoofdrol, maar de verschillende ideeën in het scenario zijn wat rommelig uitgewerkt, waardoor de film als geheel teveel van de hak op de tak springt. Bij deze Oscar voor Chayefski valt dus een behoorlijk groot vraagteken te zetten.

Ik zie het ook niet helemaal in deze film. Ongetwijfeld zal het toendertijd een scherp tijdsbeeld hebben neergezet, en The Hospital heeft ook een Oscar voor het scenario gekregen. Maar ik kon daar helaas dus niet zoveel mee. Ik vind het vooral een overdreven lang, niet zo boeiend portret van een chaotisch ziekenhuis en een dokter in midlifecrisis, waar door een malloot met godsdienstwaanzin een verdachte hoeveelheid mensen het loodje leggen. Niet dat dat echt een spannende whodunnit oplevert of zo, het is vooral een excuus om wat gebeurtenissen in een stroomversnelling te laten komen. Goed geacteerd, dat wel, maar ik zie het punt van de film gewoon niet zo. Ik lees dat het een satire en een zwarte komedie schijnt te zijn, maar daar heb ik allebei dan bar weinig van meegekregen.