Blonde Venus (1932)

Een duister verhaaltje die alleen interessant blijft door enkele memorabele scenes (zoals de danseressen en Dietrich als aap. Die scène wordt overigens op "opmerkelijke" manier gebruikt in The Dreamers) Marlene Dietrich acteerde niet bovenmaats, zoals ik eigenlijk wel verwachtte.

Gekeken voor Cary Grant, maar helaas kwam hij er niet zo vaak in voor. Marlene Dietrich ken ik van A Foreign Affair en die is prima bevallen, maar dit was wel andere koek.

Vond t op een gegeven moment nogal saai worden. Vooral tegen het einde.

2.5*

Redelijk. vond Dietrich trouwens niet zo ontzettend goed zingen. Wel een mooie vrouw om naar te kijken. Verhaal was gemiddeld maar niet bijzonder aangrijpend.

Wel grappig om de nog vrij jonge Cary Grant is te zien.

Ken hem over het algemeen alleen van de Hitchcock films.

De eerste film die ik van de legendarische Josef von Sternberg zie, het maar gedeeltelijk door hem geregisseerde Macao niet meegeteld. Aanvankelijk was het niet al te bijzonder. Een nogal typisch melodrama voor die tijd, die hoogstens wat pikanter was dan latere opvolgers omdat hier de Hays Code nog niet was ingevoerd. Wel viel me het acteerwerk van Dietrich me hier op. Ze stond bij mij te boek als een zeer beperkte actrice die alleen overtuigde als ze een kille blik opzette, maar ontzettend door de mand viel als ze ook maar iets anders probeerde. Hier is daar niets van te merken en is ze net overtuigend in de scènes waarin ze een zorgzame moeder speelt als waarin ze een verleidster in een nachtclub is.

Dietrich's werk lijkt echter voor een deel ongedaan gemaakt te worden door de desinteresse van Von Sternberg om ergens ook maar langer dan vijf minuten bij stil te staan. Er zit echt een enorme lading aan plottwists in die telkens nauwelijks de tijd krijgen om zichzelf te laten zien voordat ze weer vervangen zijn. In no-time ontmoeten Marshall en Dietrich elkaar in Duitsland, zijn ze getrouwd in Amerika, is hij ongeneeslijk ziek, werkt ze in een nachtclub om Marshalls genezing te kunnen betalen, ontmoet ze Cary Grant die alle kosten op zich neemt, gaat Marshall naar Duistland voor zijn kuur, heeft zij in Amerika een affaire met Grant die een jaar duurt en keert Marshall terug. Dat is het eerste half uur, waarin ook nog eens tijd is gevonden voor een lang musicalnummer waarin Dietrich stript in een apenpak (gek genoeg later opnieuw gebruikt in Batman & Robin, van uitgerekend alle films) en Hot Voodoo zingt. Zo'n moordend tempo helpt natuurlijk al het drama om zeep. Ook opvallend dat gedurende de hele film alle beslissingscènes omzeilt worden. In de opening zien we Dietrich Marshall afwijzen en in de volgende scène zijn ineens getrouwd en hebben ze een kind. Dat is een patroon die we steeds zien, al dan niet bewust.

Voor een lange tijd is het Dietrich (en de verrassend geloofwaardige 7-jarige Dickie Moore als haar zoontje) die de boel bekijkbaar maakt, evenals enkele mooie shots van het type waar Van Sternberg zijn naam mee gemaakt heeft. Toch bleef de vraag hangen waarom dit nou zo bijzonder was. Maar in het laatste half uur komt de boel ineens tot leven. En hoe. Er wordt iets meer de tijd genomen om de scènes uit te laten spelen, wat al een pluspunt is. Maar boven alles begint Von Sternberg plotseling iedere scène in die schitterende stijl te filmen die we daarvoor slechts af en toe zagen. Het begint in die scène waarin Dietrich die detective verleidt. Je zou de beeldtaal daar sensueel kunnen noemen. Er ontstaat een soort dromerige sfeer die niet zozeer surrealistisch is, maar toch iets buitenaards heeft. En Von Sternberg houdt dat tot het einde vol. Ineens kroop de film onder mijn huid en was ik gehypnotiseerd. Waarom Von Sternberg zo lang gewacht heeft om los te gaan durf ik niet te raden, maar als hij een hele film in die stijl schiet dan kan dat makkelijk een absolute favoriet worden. Nu is het gewoon een geniaal laatste half uur.
3,5*

Regie is van Sternberg en dat zie je er ook wel vanaf, veel mooie koppen en de belichting van veel scenes zou niet misstaan in de noirs van ruim een decennium later. Verder moet de film het vooral van de cabaret-nummers hebben, waar het plot soms niet al te logisch naar toe werkt; een duidelijk voorbeeld van een kapstok-plot. Vooral de karakter omslag van Marshall vraagt wat 'suspension of disbelief'... hoewel zijn reactie in die tijd wellicht wat meer gerechtvaardigd over zou komen... Er gebeurt genoeg en het tempo zit er lekker in, het ziet er prachtig uit en een aantal set-pieces blijven je wel bij, dus zeker een geslaagde film.

nog een leuk weetje: Marshall verloor een been in WWI, meestal valt dit niet op in zijn films, maar hier stapt hij op een gegeven moment een trein in en was het voor mij zo'n "o ja, dat was hij" momentje.

Dietrich is geweldig als een huisvrouw,die als zangeres gaat werken omdat ze de medische rekeningen van haar man moet betalen.

Ze valt voor de charmes van de rijke playboy Cary Grant,wat bijna haar ondergang word.

Pieken en diepe dalen voor Marlene dus.

Hoogtepunt:Dietrich die zingend uit een gorillapak komt.

Haar zoontje wordt gespeeld door Dickie Moore,die zo'n 70 jaar later een heel aardig boek heeft geschreven over zijn lange carriere als kinder/tienerster.

Moore is anno 2014 nog steeds in leven,is 89 en is al jaren getrouwd met een andere topster uit de jaren 40/50...Jane Powell!

Onverwachte parel

Was nog totaal onbekend met het werk van Dietrich en Von Sternberg, tot ik de verzameling blu ray films van Indicator kocht. Bleek gister The devil is a woman nog een niemendalletje. Deze Blonde Venus vond ik echt geweldig. Waarschijnlijk deels omdat ik een romantische komedie rondom een nachtclub verwachtte, maar vooral omdat het een rijke vertelling betreft met niet het bekende moralistische karakter van de meeste Hollywood films. Het was dan ook het pre-code tijdperk waarin deze gemaakt is. En Dietrich is wederom grootst. Het acteerwerk is zeer naturen en ook het camerawerk fantastisch!

4,5

Ik vond deze film op zoek naar films van Cary Grant. En dan zag ik dat Marlene Dietrich ook meespeelde. Maar Blond Venus is een Dietrich film met Cary Grant in een bijrol. Ook niet slecht natuurlijk, maar een hele andere type film. Blijkbaar zou ze ook het script geschreven hebben. De film is dan wel pre-Hays Code (de filmwet die een hoop dingen censureerde om zo het imago van de industrie te 'beschermen'), in de filmwereld werd het vanaf 1930 al veel toegepast in Hollywood. Een ook deze Blond Venus werd daardoor eerst bijgeschaafd voor het eindresultaat een publiek vond. Bij een film over een toch wel sociaal thema met een vrouw die op de advances van een playboy ingaat voor wat geld, heeft dat wel effect.

Blond Venus heeft wel wat te kampen onder die censuur, maar dankzij Dietrich is het best nog de moeite. Visueel ook heerlijk om te zien. De aandacht van het script is helaas wat verzwakt zodat de aandacht meer verhuist is naar de cabaret acts.

Graag gezien. In Blonde Venus speelt Dietrich een jong getrouwde dame die jaren later de wereld van cabaretier terug instapt om geld te verdienen om de medische kosten van haar zieke man te kunnen betalen. De films van Von Sternberg zitten vol met vernuftige visuele toespelingen op ontrouw, verraad, passie, liefde en sex. Het zijn melo drama's waarin de wereld van glamour en decadentie botst met de wereld van romantiek en passie. Dietrich moet telkens kiezen tussen die 2 werelden. Er zijn 2 magnifieke scenes te bewonderen (lange complexe tracking shots in het armoede tehuis en bij het tweede nummer in Star café) dat een stijlkenmerk van Von Sternberg vormt. De zwart wit fotografie is van Bert Glennon en kadert Dietrich in verschillende verleidelijke en uitdagende poses. Bekendste voorbeeld is het zangnummer Hot Voo-doo dat ze brengt in een apenkostuum dat ze langzaam uittrekt (cf de bovenstaande still). In vergelijking met de andere Dietrich/Von Sternberg films is het plot is zeer anekdotisch en het melodrama braaf. Er is wel overspel maar Von Sternberg vertelt dit zonder te benadrukken (ze wordt geïnviteerd door een miljonair bij hem huis en de volgende scene komt ze thuis met geld bv). Ook is Blonde Venus minder fatalistisch. Maar dan nog is Blonde Venus een aanrader want het blijft een interessante visuele vertelling met een puur romantisch dilemma als kern.