End of the Century (2003)

Ik heb hem gekocht en uiteraard direct bekeken. Via interviewfragmenten wordt het hele verhaal van de Ramones uit de doeken gedaan. De commentaren waren zeer positief, de bandleden zelf waren zeer tevreden. Persoonlijk had ik ook het gevoel dat ik naar een bijzonder accurate documentaire aan het kijken was, die naast de historie van de Ramones ook een mooi beeld schetst van de Ramonesleden, vooral rond de persoonlijkheden van het oorspronkelijke viertal wordt heel wat opgehelderd. Ook wordt op vele vragen een vrij duidelijk antwoord gegeven (kon Dee Dee nu echt nooit zijn verstand gebruiken of wou hij dat gewoon niet, waarom stopte Tommy ermee en hoe zat het nu met die ruzie tussen Johnny en Joey).

Ook leuk is uiteraard het oude beeldmateriaal: zowaar de eerste optredens in CBGB. Verder was ik ook tevreden over de juiste hoeveelheid aandacht voor de invloed van de Ramones op de muziekgeschiedenis, die natuurlijk in schril contrast staat met hun succes.

Een echte must voor de fan, maar ik weet niet hoe een niet-fan deze film zou ervaren, hij zou wellicht niet voor het scherm blijven zitten.

Any way, voor Johnny, Dee Dee, Tommy, Marky, C.J., Ritchie en vooral Joey, niets dan respect en love!

4.5*

Kende the Ramones voornamelijk van hun grootste hit Rock and roll Highschool, maar ik vond deze docu prachtig hun hele muziekcarriere belichten, met alle ups en downs erin. Weer een stukje wijzer geworden.

4*

geweldig die gasten

lekkere BAM muziek en er komt toch wel traantjes in m'n ogen hoe ze zijn overleden

P.S. ze staan in rock&roll hall of fame

Ze zijn bijna allemaal al dood

Groot fan van de Ramones. Hele goede docu film. Altijd komen er tranen als ik deze kijk, als je ziet hoe ze overleden zijn.

Jammer dat ik nog niks van de Ramones af wist toen ze nog leefde daar was ik nog wat te jong voor...

R.I.P Johnny, Joey & Dee Dee

Nederland is hierop een uitzondering. Ik las ooit dat het het enige land was waar ze ooit een serieuze hit hebben gehad. Rock n Roll Highschool haalde hier de top 10.

The Ramones en ik hebben twee belangrijke zaken met elkaar gemeen; Onze naam en het jaar van oprichting, dat schept dus meteen een band

Had de verkorte versie al eens gezien op TV maar niet gestemd. Beetje idioot ook om van een documentaire van 110minuten maar de helft uit te zenden... Maar goed genoeg gezeurd over de neerlandse televisie. Deze docu gaat immers over de echt belangrijke zaken in het leven; Sex, Drugs & Rock and Roll.

Ja ik hou van The Ramones! Die knallende bommetjes pure energie van meestal nog geen 3 minuten, heerlijk. Het zou punk moeten heten maar voor mijn gevoel heeft hun muziek altijd veel meer verankerd gelegen in de Amerikaanse Rock & Roll traditie alleen dan met een flinke dosis peper in de reet.

The Ramones een paar rare gasten die eigenlijk nergens tussen paste in hun tijd. Het enige wat ze gemeen lijken te hebben met elkaar is dat ze zijn opgegroeid in dezelfde buurt (Forrest Hill, Queens NY, komende december ben ik voor een weekje in NYC misschien ga ik wel een kijkje nemen op het Joey Ramone Sqr) en een voorliefde hadden voor The Stooges. Een zootje ongeregeld, kleine crimineeltjes die besloten dat ze beter een instrument konden pakken dan op deze weg te blijven doorgaan en aldus maakte de wereld in 1974 kennis met een andere kijk op rockmuziek.

Mooi stukje in de documentaire hoe gereflecteerd wordt op de "bruine" jaren '70 met gezelligheid, vegetarische tofu schotels, zelf gemacrameede bloempothangers. "You couldn't get laid" wordt er nu nog steeds verzucht En daarbovenop werd de muziekscene bepaald door stadionacts als Emmerson, Lake & Palmer, Pink Floyd en Supertramp. NYC was leeggebloed en kende destijds geen levendige clubscene. In die tijd besloten de heren dus een bandje op te richten, geïnspireerd door The Stooges en glamrock. Ondanks het feit dat ze misschien net 5 akkoorden kende en ruziënd op het podium stonden hadden ze wel genoeg branie, smoel en brutaliteit plus een niet mis te verstane dosis energie en power om meer dan op te vallen.

De grootste verdienste is dat deze docu een mooi en (volgens mij toch wel) een eerlijk inkijkje geeft in de personaliteiten die The Ramones vormden. De rechtse Nixonman Johnny Ramone, de liberale en dwangmatige Joey, de freak Dee-Dee... Het is echt een godswonder dat die gasten het zo lang met elkaar hebben uitgehouden. Wat nu de echte lijm was lijken ze zelf ook niet te weten maar wel dat het iets chemisch was dat op het podium naar buiten kwam.

Rock & Roll is zelfdestructief, zie hoe het deze mannen vergaan is in het leven. En toch als ik een K#$ dag heb en ik luister naar The Ramones klaar ik altijd weer snel op, het is iets chemisch inderdaad.

Een echte doorbraak hebben ze nooit gehad, zeker niet in hun thuisland. Terwijl ze in Brazilië voor 30.000 uitzinnige fans in voetbalstadions speelde onstegen ze in de VS nooit echt het clubcircuit. De Engelse bands gingen met punk aan de haal en pas nu in retrospectief en postuum lijken ze langzaam aan de eer toe gedicht te krijgen die ze toebehoort. Want zo blijkt, vele zijn geïnspireerd geraakt door het krachtige en eerlijke geluid van die gasten in leren jackies en strakke spijkerbroeken. Ik sluit maar af met een mooie en passende songtekst van een andere held, Frank Black;

I had so many problems

And then I got me a walkman

I really liked it a lot and

They walked right in and they solved them

They walked right in and they solved them

I heard ramona sing

And I heard everything

The speed theyre traveling

They are the only thing

Ramona

There were moments in the night

It was all right

There were moments in the night

I heard ramona sing

And I heard everything

The speed theyre traveling

They are the only thing

Ramona

I dont care if theyre real or theyre pseudo

I dont care if they get any higher

I hope if someone retires

They pull another menudo

They pull another menudo

They pull another menudo

They pull another menudo

There are moments in the night

It was all right

There are moments in the night

I heard ramona sing

And I heard everything

The speed theyre traveling

They are the only thing

Ramona

Hey Ho, Lets go...

4*

Meesterlijke film van een meesterlijke band die een onthutsend eerlijk beeld geeft van hoe deze jongens met elkaar omgingen of ... niet omgingen. Eigenlijk onbegrijpelijk dat ze het op het podium zo goed met elkaar konden vinden. Ieder concert was raak. Ik heb ze in de 70er en 80er jaren een aantal keer gezien. Het zijn nog steeds de beste concerten die ik ooit gezien (beleefd) heb.

Er klopten veel dingen niet in deze band: anti Reagon songs, terwijl, dictator en bandleider Johnny een uiterst rechtse republikein was. Hij was tevens fel anti drugs, terwijl Deedee de grootste gebruiker ter wereld was en Marky en Joey alcoholisten waren. Deedee, alom bekend als swerelds beste punkrock bassist, was het creatieve brein die de meeste nummers schreef. Gitarist Johnny moest echter zijn baslijnen bedenken en voorspelen. Al lezende in de vele boeken en een aantal dvd's kom je dit soort rare tegenstrijdige details tegen, die het zo'n intrigerend geheel maken. Dat komt ook behoorlijk tot uiting in deze film.

Aanrader.

Heerlijke muziek! Ook wel apart weer om te zien hoe deze band door allerlei strubbelingen heen is gegaan. Maar echt bijzonder vond ik deze docu nu ook weer niet.

Goeie review. Jammer dat ik ze nooit heb kunnen zien!

The Ramones hebben (samen met andere bands) de popmuziek een beetje gered. Ik heb het altijd wel gemogen, vooral de elementaire vroege nummers en de meer poppy Joey-kant.

Dit is een fijne, goed gemaakte documentaire waarin weinig verbloemd wordt, de bizarre tegenstellingen goed naar voren komen en die godzijdank net op tijd gemaakt is. Want Joey was al dood en Johnny en DeeDee zouden snel volgen. En nog wat fijne, soms erg obscure oude beelden op de koop toe.

4.0*

Interessant als muziekliefhebber, maar weinig creativiteit als film. Er zat vrij weinig dynamiek in, wat verklaart dat deze documentaire niet boven de andere muziek documentaires uitstijgt. Gelukkig biedt het wel voldoende informatie, was de film net op tijd (voor de rest van de band zou overlijden) en is er genoeg beeldmateriaal. Interessant dus, maar het mocht wel met wat meer liefde gemaakt worden.

1,2,3,4....gabba gabba hey !