Tôkyô no Kôrasu (1931)

met muzikale begeleiding en professionele japanse verteller (benshi), was prachtig!

goed evenwicht tussen erg komische en aangrijpende stukken met de invloed van de economische crisis van de jaren 30 op een japans gezin. met okada als een soort japanse buster keaton.

Deze film bevat, zo lees ik net, de schijnbaar oudst bewaardgebleven rol van Hideko Takamine. Ze was een jaar of zes. Binnenkort in de Eclipse-box.

De transfer van de Criterion/Eclipse DVD zal het beste zijn dat voorhanden is van de film denk ik, maar ik bij vlagen slecht tot erbarmelijk. Zeer veel zuur aangevreten stukken (met name op de traditionele acte wisselingen), krassen, kabels en aan het einde hele springers.

De film was zeer aangenaam, een hele veraasing, maar I Was Born But had me voldoende vertrouwen gegeven. Ook hier weer een fraaie balans in ontwikkelingen aan de dramatische kant (zonder grote gebaren, maar met menselijke proportie) en de grappige kant (Buster Keaton gelijk).

Na deze twee films meer zwijgende Ozu voor mij (en uiteraard zonder additionele muziek).

Ik had na Tokyo Story een jarenlange Ozu-droogte maar de laatste tijd pak ik wat meer van hem mee en dat bevalt tot nu toe bijzonder goed. Ook dit is weer een voltreffer, een klein gehouden verhaal over de vernedering van werkeloosheid dat in de crisisjaren voor veel tijdgenoten herkenbaar moet zijn geweest, zowel binnen als buiten Japan. Geslaagde combi van drama en komedie, al hebben de komische delen ook vaak een bitter randje.