Clerks II (2006)

Kleurenversie met zo ongeveer dezelfde ingrediënten. Lord of the Rings, aapjes op de veranda, een bepaald soort erotiek en een intieme discussie; allemaal best leuk. Jay en Silent Bob zijn nog steeds niet aan mij besteed, maar Rosario Dawson is hier wel een hele fijne verschijning. Het verhaaltje piekt minder en het gaat mis als Smith te nadrukkelijk met z'n thema in de weer is. De kart scène is niks en na het (te) platte showtje wordt het (te) belegen.

De eerste voldoende die ik voor een Kevin Smith-film geef, en ja Clerks II is best geslaagd. Net als in haar voorganger gebeurt hier ook niet al te veel maar Kevin Smith is zich al een stuk meer bewust van fatsoenlijke timing en rekt dingen niet zo lang als in veel van zijn andere werkjes. Ik ben voornamelijk overwegend positief vanwege een paar echt leuke grappen; de LOTR-dialoog en de Silence of the Lambs-referentie zijn vermakelijk maar het enige wat de film echt de moeite waard maakt is de 'Pillow Pants'-scene; echt ernstig geestig.

Ik vond hem een pak minder dan Clerks I.

De sfeer in deze film vond ik niet zo goed eigenlijk: de film bestond (voor mij toch) uit eilandjes van goede scènes - die hieronder allemaal wel al verteld zijn - aangenaaid met een oceaan van saaie momenten.

De algemene/aanhoudende absurditeit van Clerks I was hier ook niet zo sterk aanwezig.

Grappig eigenlijk nu ik erover nadenk: het slechte aan de film was het verhaal en het goede waren de absurde scènes die in zowat elk verhaal geplaatst zouden kunnen worden.

Jammer, want dit kon op zich een veel beter vervolg zijn. Zeker omdat ik de nieuwe grap van de hoop - Elias - best wel geslaagd vind.

Leuk en vermakelijk filmpje wat zich kenmerkt door de idiote personages en de idiote komische situaties. De humor in de film bevalt me op de meeste momenten wel. Dat is ook wat deze film overeind houdt en waarom ik deze film ben gaan kijken. Verder stelt het eigenlijk vrij weinig voor. 3* voor Clerks II.

Erg leuk vervolg op Clerks. Geheel in de sfeer van deel één en met veel gevoel voor nostalgie.

3,5*

Een tikkeltje leuker dan de eerste Clerks en dat heeft er hoofdzakelijk mee te maken dat er meer aandacht naar Randal gaat. In de eerste film vond ik hem eerder vervelend met hier en daar een leuke, rake opmerking. Nu pakt hij iedereen in met zijn bitse humor. Of hij nu The Lord of the Rings afzeikt (ik vind de films goed, maar God wat heb ik hier gelachen!), zijn klanten en collega’s afzeikt (Let me help you out of your chair, grandmaaaaaa!), ik vind het stuk voor stuk prachtig. Heerlijk hoe hij altijd weer een (bits) antwoord klaar heeft. Grappig dat ik hier weer snel moe word van Dante met het gedoe om zijn vriendinnetje.

Verder is het weer heerlijke ‘another day at the office’. De muziek is er met onder andere King Diamond een stuk beter op geworden. Alleen jammer dat voor het album ‘Them’ gekozen is. Zelf draai ik liever mercyful Fate. Clerks II bevat heel toffe scenes, maar wanneer we te maken krijgen met bestialiteitsoptreden wordt het rap minder. Tot dan heb ik er echt van genoten en is er wat mij betreft ook helemaal niks mis met de film. Lekker tegen heilige huisjes trappen en in kleur kijkt het allemaal net wat lekkerder weg dan het zwartwit van Clerks 1.

Stukken beter dan ik had verwacht en verder sluit ik me helemaal aan bij dutchtuga.Prima comedy waarbij vooral Rosario Dawson straalt.

Dawson is leuk in deze film. Deze film heeft me (net als deel 1) erg geamuseerd. Grappige gesprekken waardoor ik het vermakelijk vond .

Michael Minneboo is een groot liefhebber van Kevin Smith en zijn films. Vooral Clerks en diens vervolg, Clerks II zijn favoriet. In deze aflevering probeert hij uit te leggen wat er nu zo goed is aan Clerks II en de Kevin Smith-aanpak.

Check VoorDeFilm: Clerks II (2006) - YouTube

“I'm disgusted and repulsed and... and I can't look away.”

Zou het Rosario Dawson zijn? Het zou kunnen, want Clerks II is me een stuk beter bevallen dan deel één. Sterker nog, ik heb genoten en vaak moeten lachen om de gesprekken en acties van de personages. Voornamelijk O’Halloran en Anderson natuurlijk, maar ook Fehrman en Dawson zijn fantastisch. Zelfs Jay and Silent Bob zijn best te pruimen.

Expliciete grappen worden afgewisseld met oprechte momenten en zelfs een scene waarin iedereen in dansen uitbarst. Maar ook de Lord of the Rings v. Star Wars dialogen en de racisme discussie zijn hoogtepunten. Zelfs het romantisch subplotje en het sentimentele einde werken, en de conversatie in de gevangenis tussen Dante en Randal maakt indruk. Clerks II werkt op verschillende niveaus, en het is gewoon heerlijk om na zoveel jaar weer even te checken hoe het met deze personages gaat.

Clerks 2 is vooral een professionele, geupdate versie van het oorspronkelijke Clerks. Direct valt op dat alles veel vakkundiger is gemaakt, en dat het budget wat ruimer was dan bij het oorspronkelijke deel. Leuke opening, die van zwart-wit naar kleur gaat, en daarmee een fijne link legt naar deel 1.

We zien dezelfde personages, en een aantal nieuwe, die weer hetzelfde soort leventje leiden als dat ze deden in deel 1. Ze zijn ondanks de verstreken jaren en de daarbij horende aangekomen kilo’s, geen stap verder in hun leven. Randall lijkt zelfs nog thuis te wonen. Hun leventje bestaat niet meer uit videotheken en quickstops, maar het is nu de lokale burgertent waar ze hun grappen mogen uithalen. Die grappen zijn van hetzelfde laken een pak, dus humor over sex en films, met hier een daar nog een portie racisme.

De moraal uit deel 1 (neem verantwoordelijkheid voor je eigen leven) wordt ook hier weer fijn aangetikt. Hun loser-leventje is namelijk slechts leuk binnen hun eigen kleine wereldje. Wanneer een voormalige klasgenoot zijn succes even komt inwrijven wordt het des te duidelijker hoe weinig deze jongens maken van hun leven, omdanks hun ambities op diverse vlakken. Maar los van het wat sentimentele verhaal in de gevangenis blijft de film zijn humor behouden, hoewel het hier en daar wat uit de bocht vliegt (het musicalstukje met playbackende Silent Bob, en die ezel... was dat nu echt nodig?)

Zowel Clerks 1 als 2 blijven prettige kijkervaringen. De grove, luchtige humor, de vele verwijzingen naar de pop-cultuur en de herkenbare, probleemloze locaties zorgen voor een prettig feelgood sfeertje. Dit gehang van deze eeuwige pubers blijft een feest om naar te kijken.

Het begin is veelbelovend. Het is in kleur. Voor de rest is het bijna net zo slecht als deel 1. Verspilde tijd en geld voor deze goedkope bagger.

Goeie film waarin de medewerker van de buurtwinkel gaat werken bij een fastfood-restaurant. Ondanks het hogere budget (wat niet alleen zichtbaar is vanwege het gebruik van kleur) komt dit vervolg nog steeds fris over. Ook heeft het ietwat meer plotvorming en is de humor soms wat platter. Maar er valt nog genoeg te lachen en sommige dialogen zijn ook weer grappig.

Eerste deel niet gezien, geen zin aan geforceerde "art" met dat zwart witte onzin. Wellicht dat deze film voor degene die het eerste deel gezien hebben nog wat sentiment opwekt maar ik vond het zelf allemaal behoorlijk tegenvallen. Hier en daar wat geslaagde grappen maar over het algemeen heel flauw tot tenenkrommend aan toe.

Nu ik ook deel 2 nog eens weer heb opgezet ben ik klaar om Clerks 3 binnenkort te zien, veel zin in. Clerks 2 ieder geval nog altijd hilarisch en echt beter dan het eerste deel. Er is nu duidelijk meer budget, meer afwisseling en beter acteerwerk, maar het gaat nooit ten koste van de bizarre dialogen en het sfeertje dat beide vrienden echt totaal kansloos in het leven staan. De humor slaat nog steeds aan. Erg genoten weer van de Lord of the Rings vs Star Wars discussie, maar ook de racismediscussie en uiteraard het bizarre feestje met de ezel, heerlijk awkward. En natuurlijk van Jay en Silent Bob!

Blijft over dat het romantische plotje niet echt goed uit de verf komt, maar Rosario Dawson is wel zo leuk om te zien dat ik het niet zo erg vond.

En dus blijven de 4 sterren staan

Deze was ook goed te doen, wel minder dan deel I.

Rosario Dawson.

De The Silence of the Lambs ref.:

Deze film voelt toch heel anders dan zijn voorganger. Het is niet meer zo'n typische indiefilm meer, eerder een ietwat sentimentele en conventionele romkom met veelal matige grappen. Ik miste echt de humor en vooral sterke dialogen van de eerste film. Randal steelt nog steeds redelijk de show. Het einde is wel sterk.

Van https://ikruikversemosterd.com/2024/09/24/clerks-ii/:

"Met Clerks II, de overbrugging tussen Clerks. en Clerks III, continueert Kevin Smith de favoriete bezigheid van antihelden Dante en Randal: nietsdoen. Omdat er wel een béétje variatie mag komen gaan de twee winkelbediendes noodgedwongen aan de slag in snackrestaurant Mooby’s. In de keuken borrelt het frituurvet en liggen de hamburgers sissend op de grill.

Dante en Randal kissebissen over trivialiteiten en betrekken de popcultuur in hun oeverloze discussies (Smith is geen fan The Lord of the Rings…). Onnozele poep-, plas- en seksgrappen worden tot in het idiote opgeblazen. Andere omgeving, zelfde formule. En het werkt.

Misschien omdat je nooit weet wat er zal gebeuren in Smiths wonderlijke universum, met geintjes waar hij ongetwijfeld zelf het hardst om lacht. Wie komt er op het idee om een ezelseksshow in een verhaal over twee dertigers in een snackrestaurant te verwerken? (Je moet het zien om te geloven.) Flauw en puberaal, op het kinderachtige af? Zeker weten. Het zal wel iets over mij zeggen dat ik er evengoed om kan lachen.

Om het verhaal vooruit te duwen waagt Smith zich ook in meer dramatisch territorium. Dat komt een tikkeltje geforceerd over (Smith is eerder hofnar dan serieuze verteller) het cirkeltje wordt wel mooi rondgemaakt. Dante en Randal keren terug naar de door hun geliefkoosde werkplek en blijven daar voorlopig rondhangen.

Zestien jaar later zou Smith de twee vrienden nog eenmaal bezoeken voor het matige derde deel. Daarna was het ook wel klaar met de verveelde winkelbediendes."

Gelijkwaardige voortzetting. Het universum van Clerks moet je ding zijn als liefhebber van komedie, maar de humor van regisseur Kevin Smith is mij persoonlijk te lomp. Zeker naar het einde toe wordt er te sterk geleund op absurde inslagen die eerder ongemakkelijk voor de dag komen dan grappig. De personages zijn daarnaast niet al te interessant, maar de sketchachtige scenes tussendoor zorgen voor het benodigde tempo en vermaak. Over de grote lijn wordt er aardig geacteerd, ook al zijn de rollen niet bepaald voorzien van moeilijke karaktereigenschappen. Het cijfer eindigt dan ook op hetzelfde eindresultaat als de voorganger.