Belovy (1993)

Vooral heel erg Russisch dit.

Veel gekuch, wodka drinken en met weemoed aan vroeger terugdenken. De akker moet geploegd worden, de tractor jakkerd door de verlaten landweggen, de hond probeert een egel te bijten. Al deze kleine dingen stapelen zich op, en maken zich uiteindelijk tot een groter geheel. Een portret niet alleen van een broer en zus die tot elkaar veroordeeld zijn en met een wrange smaak door het leven gaan, maar je voelt ook dat het iets verteld over een generatie boeren op het arme plattenland.

En dit maakt de film bijzonder. Enkele jaren geleden alweer zag ik een documentaire over het Russische landschap. Ilja Pfeiffer maakte met een selecte groep een reis door Rusland om zo een idee te krijgen over de uitgestrekheid, de eenzaamheid en de schoonheid van het land. Iets wat grote indruk op me heeft gemaakt.

Belovy doet iets dergelijks, maar richt zich op de personen. Of ik respect voor ze heb, of ze maar vervelend vind doet er niet veel aan af. Het is een documentaire die op simpele wijze een beeld schetst van simpele arbeiders die aan de ene kant erg onnozel zijn, maar aan de andere kant over een groot poëtische gedachtgang beschikken.

De film is op erg oud filmmateriaal geschoten, waardoor hij een erg rauw en kapot uiterlijk heeft, iets wat eigenlijk de film goed doet. Het benadrukt nog meer de levensomstandigheden van de mensen.

Voor deze docu is nogal een apart zwart/wit gebruikt.

Hierdoor heeft het wel iets weg van Andrei Rubljov of Satantango.

Alleen gaat het hier om een oudere broer en zus samen op een boerderij.

Geen mooi vooruitzicht voor de Boer Zoekt Vrouw kandidates.

Zus doet al het werk terwijl de broer voornamelijk drinkt, filosofeert over het leven en af en toe wat met de tractor rondscheurt.

En wat doen ze nog meer?

Schelden op elkaar ..... en niet op de meest zachtzinnige wijze!!

Tijdens één ruzie wordt zelfs het geluid weggedraait.

Je kan hier mooi je scheldtirades in het Russisch bijspijkeren.

Dat levert soms komische momenten op, maar de toon blijft overheersend triest.

Oude mensen die elkaar zo haten, maar aan elkaar gebonden zijn.

Documentaire die met name draait op sfeer en cinematografie.

Veel over het Russische platteland kom je niet te weten, wel krijg je een uniek binnenkijkje in het leven de Belovs.

Maar zeker ook stijl, alhoewel die term gerelateerd is aan de sfeer en cinematografie. Met gemakkelijke trucjes (wegdraaien geluid, wegdraaien camera) die uitermate goed werken. En de nadruk op de komische noten m.b.v. vrolijke hoempapamuziek. Met de uitbrekende koe op zoek naar kool als running gag.

Lachen of huilen, wat moet je als kijker doen tijdens het bekijken van deze documentaire. Mevrouw geeft het antwoord: allebei. Geen idee waar ze naar luistert in de scene waar de still uitkomt, maar haar slappe lach verandert plotsklaps in een verdrietige traan die biggelt over haar wang. Dat laat geen mens onberoerd.

Prädikat Wertvoll zoals onze oosterburen het zo mooi kunnen uitdrukken.

dit is natuurlijk geen Jim Carrey film, maar ik vond de toon overall nogal luchtig eigenlijk. Aparte muziek keuzes (die o.a. uit India en Cuba lijken te komen) en de gehele aanpak zorgen hier toch wel voor, ondanks de trieste noten. Geen traditioneel Oostblok misere hier dus, maar meer een lach en een traan, zoals het leven overal toch ook is.

kreeg de indruk dat ze naar de opname aan het luisteren was van de heftige ruzie uit de scene daar vlak voor...?