Solamente Nero (1978)

Giallo uit '78 die even na de grote boom van het begin van de jaren '70 kwam opdraven en alhoewel de film in zijn geheel goed overkomt, zit de film vol positieve maar ook negatieve punten.

Aan de positieve zijde is de eerste opvallende factor de soundtrack van Goblin, de legendarische groep die voor heel wat genrefilms de muziek maakte. Ook hier draagt de soundtrack bij tot het geheel. De aanwezigheid van de Goblin-sound is niet het enige dat doet denken aan Argento: bepaalde aspecten -bv. de clue in het schilderij- doen meteen denken aan "Profondo Rosso". Tweede positieve punt is de karakteruitdieping die beter is dan bij andere giallo's. We leren de personages voldoende kennen. Laatste positieve noot zijn een aantal effectieve en sfeervolle scènes zoals die van de eerste moord bij een nachtelijke storm, of de achtervolgingen doorheen de smalle straatjes van het Venetiaans stadje waar de film zich afspeelt.

Negatiever vond ik het nogal tamme karakter van de film. Nergens wordt het echt heftig zoals bij een Argento- of Fulci-giallo. Daarnaast vond ik het katholieke thema in de film -één van de hoofdpersonages is een priester- niet echt interessant. De ontknoping was nogal teleurstellend.

De totaalsom biedt een film waar je niet goed weet wat je ervan moet vinden: je verveelt je niet, er zitten goede elementen in verwerkt, maar je hebt niet het gevoel een topfilm gezien te hebben. Vandaar de gulden middenmoot.

Mijn oordeel: een matige 2,5/5.

Een flauwe giallo waar ik niet van genoten heb. De film begint veelbelovend met een in-het-oog-springende beginscène, maar zakt meteen erna helemaal in. Zoals Patat reeds zei wordt het nergens echt heftig en schort er veel te veel aan de verhaalopbouw; soms heb je het gevoel dat het nergens naartoe gaat, en misschien klopt dat ook wel: het einde van de film is namelijk teleurstellend.
Een paar opflakkeringen (de soundtrack klonk lekker bij momenten, de dood van de moeder in het haardvuur, behoorlijk bruut en nog maar zelden gezien, de beginscène, enkele sfeervolle stalkingsscènes doorheen de stille straten,...) buiten beschouwing gelaten stelt deze film te weinig voor om hem speciaal op te sporen. Een magere 2*

2*

Vermaekelijk.

Stukje sterker dan Il Gatto dagli Occhi di Giada (1977) van dezelfde regisseur, maar de overmatige speelduur haalt mijn waardering helaas ook weer een stukje naar beneden

6/10*

Hele spannende giallo-thriller, waar zoals gebruikelijk, weer eens de hele cast in aanmerking komt als de potentiële killer. Scheermessen blijven deze keer achterwege, het is ook zeker niet de bloederigste film in het genre, maar dat wordt gecompenseerd door de fraaie omgeving, iets meer diepgang dan gebruikelijk, spanning en Goblin op de soundtrack.

Solamente Nero wilde ik vooral zien door de ontzettend sfeervolle poster. In tegenstelling tot wat je door de poster zou verwachten is het echter geen film over nachtelijke moorden aan in Venetië en is het op de poster afgebeelde vooral niet terug te vinden in de film.

Een man komt na jaren te zijn weg geweest terug naar het eiland in de buurt van Venetië waar hij is opgegroeid. Zijn broer is priester en hij kan zolang in de pastorie verblijven. Als de priester getuigen is van een moord krijgt hij daarna briefjes met bedreigingen, zijn broer probeert de moord op te lossen maar het wordt grimmig in de parochie en meer moorden volgen…

Solamente Nero komt heel erg over als een film die mee wil liften op het succes van Profondo Rosso. De film heeft een elektronische soundtrack met af en toe geluidseffecten die doen denken aan Kraftwerk of Giorgio Moroder’s vroege werk.

Verder lijkt de manier waarop het plot ontwikkeld ook erg Argentoësk. Het verhaal was redelijk spannend en je twijfelde steeds wie nou de dader is. Uiteindelijk blijkt het – net als in Don’t Torture a Duckling – de priester te zijn, daar zullen de filmmakers ongetwijfeld gedonder mee hebben gehad.

Alles wordt netjes opgelost en in een scène die erg aan Vertigo deed denken loopt de priester de trappen van een klokkentoren op en gooit zichzelf van de rand. Vrij abrupt helaas en ondanks dat alle moorden opgelost zijn wordt er geen motief gegeven voor die eerste moord die alles in gang heeft gezet. Waarom vermoord een priester out-of-the-blue een schoolmeisje? Uiteraard kun je best wat aannemelijke dingen bedenken, maar de film had dat beter moeten uitwerken.

De opnames waren redelijk, maar niet heel erg bijzonder. Al met al niet zo sfeervol als ik had gehoopt maar wel best vermakelijk deze Giallo.

De score is van Stelvio Cipriani en niet van Goblin.

Best een leuke giallo die soms verhaaltechnisch soms wat scheef gaat. Ook qua scene opbouw. Denk bijvoorbeeld aan de slotscène waarin ze de trappen oprennen van een erg hoge kerktoren maar ze flikken het in 30 seconden. We een grappig eerbetoon aan Vertigo overigens. Ik heb ook het idee dat enkele zaken niet worden beantwoord: waar is het schilderij uiteindelijk? Waarom is het meisje op het schilderij vermoord? Anyway deze zaken vallen op omdat er geen sleaze in zit, allemaal erg sjiek oogt en de opnames van Venetië zijn erg mooi voor een genreflick. Niet Nicholas Roeg nivoo hoor.

Late subtopper in het genre die soms voelt als een soort giallo greatest hits. Bido 'leent' allerlei elementen uit het werk van genremeesters als Fulci en Argento, maar ook bijv. uit Perché Quelle Strane Gocce di Sangue sul Corpo di Jennifer? (1972). Audiovisueel is het op niveau. Venetië als locatie is een beproefd recept dat uiteraard goed werkt. Een beetje extra gekkigheid en smeerlapperij hadden gerust gemogen, de film kleurt soms iets te netjes binnen de lijntjes. Toch prettig voor de liefhebber.

Stefano, een jonge professor, keert terug naar het Venetiaanse eiland waar zijn broer Don Paolo priester is, net op het moment dat een vrouw wordt gewurgd op een manier die doet denken aan een oude onopgeloste moord. Terwijl Don Paolo bedreigende brieven ontvangt en er meer slachtoffers vallen, proberen de broers samen te achterhalen wie achter de reeks moorden zit en waarom het verleden opnieuw wordt opgerakeld. Het onderzoek voert Stefano naar vergeten schuld, religieuze hypocrisie en een jeugdtrauma dat de sleutel blijkt tot de waarheid.
"Solamente Nero" is een degelijke, sfeervolle giallo die sterk leunt op mist, religieuze beklemming en een sombere Venetiaanse setting. De film heeft een aantrekkelijke opzet met een oude misdaad, anonieme dreigbrieven en een reeks bizarre moorden, met een verrassende ontknoping. Antonio Bido bouwt spanning eerder langzaam en methodisch op dan explosief, wat de film een tragische, sombere toon geeft. De sterke punten zitten in de sfeer, de morbide details en het thema van verborgen zonden. Voor liefhebbers van klassieke giallo is dit een intrigerende en stijlvaste titel. Ikzelf heb me prima vermaakt. 3,5/5