Zamri, Umri, Voskresni! (1989)

eerste indruk: een film over een land van idiote volwassenen en de vermoorde onschuld. een om nog wat langer over na te denken...

Geloof dat ik het nu al jammer vind dat ik hem heb moeten missen.

van de potentieel 5 MMers die ik had verwacht was alleen Mochizuki Rokuro er, dus er valt helaas weer weinig te discussieren vandaag.

zit zelf nu een beetje na te denken of dit een boze film of een droevige film was... iig een lekkere Russische film. Past ook wel enigszins bij Astenicheskiy Sindrom (1989) uit datzelfde, historische, jaar.

Ja, een paar regenbuien en de eerste (lichte) griep komt al om de hoek kijken! Astenicheskiy Sindrom heb ik liggen, dus die komt dan binnenkort maar eens aan de beurt.

Hoe was dit audiovisueel?

ik hoorde het, echt balen, want je had dit zeker wat gevonden.

visueel zit deze film erg goed, een prachtig grauw zwart-wit en veel poetische symboliek (maar met een heel realistisch gevoel)... moeilijk om een goed vergelijk te vinden from the top of my head. Alleen Tarr schiet te binnen, maar dat kan je op het verkeerde been zetten want de cameravoering van Tarr's bekendste films is toch weer helemaal anders, maar denk aan the Outsider in het zwartwit van Satantango... of zoiets...

Qua audio niet heel bijzonder, er zijn wel veel Russische liedjes te horen, dat vind ik altijd erg fijn.

Zo te zien was dit de enige voorstelling, jammer, de voorgaande berichten zorgen voor hoge verwachtingen.

19:30 is gewoon net te vroeg als je buiten de stad werkt....

Heb het sterk overwogen, maar ik was gisteren echt doodmoe. Ik was tijdens de film in slaap gevallen als ik gekomen was. Vind het toch wel jammer.

Niet op DVD te vinden?

Het plaatje op MM bij de film is volgens mij van de Russische DVD uitgave, een andere is er denk ik momenteel niet.

Terwijl ik nadacht over of de film vooral boos of juist vooral droevig was, had ik het vermoeden dat de film gemaakt was door een jonge filmmaker die is de jaren van beginnende vrijheid in Rusland een politieke film wilde maken. Maar na wat reviews opgezocht te hebben blijkt dát iig niet het geval.

De film is deels autobiografisch (ik las ook dat het deel 1 van een drieluik zou zijn, terwijl ik op ImdB alleen info vond over één sequel) en Kanevsky werd al in 1935 geboren. Ook interessant om te lezen was dat hij budget had gekregen voor een korte film en toen naar de uithoek van het land vertrok waar hij deze lange film maakte en dat de titel ook de naam is van een Russisch kinderspelletje. Dat maakt de film allemaal nog wel iets beter te plaatsen.

Mijn ‘kijk-gezelschap’ was al overtuigd dat het vooral een droevige film is.

Dit is wat we verder nog heen en weer mailde over de film; dat wil ik het forum toch niet onthouden:

Don’t Move, Die and Rise Again!: 4.0*

Fijn die Russen. In 1989 toen alles veranderde kwam er veel op. Een jeugdvertelling als geen ander. Perfecte rollen van de twee kinderen. Zeer beeldend camerawerk. Prachtig intens én desolaat. Lyrisch en op-de-huid. Paar wisselvalligheden en erg veel Russisch geruzie en geschreeuw. Zodra het verhaal focuste op andere zaken, de "buurman" die verliefd was op moeder wat overbodig en obligaat. Maar daarbuiten dan ineens weer heel krachtig. Einde lijkt lyrisch, dan melodramatisch en vervolgens volkomen “avant-garde” (qua stijl in relatie tot de rest) dan wel mislukt.

beavis> Die verliefde buurman, was volgens mij een van de voorbeelden (net als die tante met inmiddels permanent ingetrokken logé, het kamp meisje dat zwanger wil raken) van de hopeloze/banale relaties tussen de volwassenen. Ook dat schoolhoofd, de Japanse gevangenen en de vrouw op het eind leken me bijna karikaturaal neergezet. Dit tegenover de harde werkelijkheid voor de kleintjes en de volwassen manier waarop ze dat over zich heen laten komen (deed me aan het absurdisme van Camus denken).

Dat lijkt me wel. Wat ik vooral wilde aangeven is dat als het werd geobserveerd door Valerka (de jongen) het intensiever was en meer bijdroeg bij de film dan als de volwassenen zonder de context van de twee kinderen zo werden neergezet. Het kwam maar sporadisch voor, maar het was een beetje een stijlbreuk die wat goedkoop oogde. Zo ook die scene van de Japanners met hun kist/kast. Die scene voegde weinig toe aan de belevingswereld - al hielp hij wel bij het begrijpen van de context. Dus maar klein detail, maar toch. Stijlvast = stijlvast

beavis> goed punt, al ervoer ik zelf die stijlbreuk niet als zodanig.. of liever, stijlbreuken passen wel goed in deze film, ze zorgen ervoor dat je de film minder letterlijk gaat interpreteren en beter op de poetische symboliek gaat letten.

Film werd gemaakt in 1989 (Toevallig het jaar van de sloping van de Muur en de verdere afbrokkeling van de sovjet-Unie ?) maar lijkt eerder uit de periode te stammen van waarin hij zich afspeelt, kort na het beëindigen van WO II. Het bewijst de sterke sfeerschepping van het werk.

Niet bepaald sappige film natuurlijk maar het spel van de twee kind-hoofdrolspelers is zo onthutsend, realistisch mooi, dat ge toch enigszins geboeid blijft kijken. Sommige bronnen vermelden dat de regisseur, Vitali Kanevski, een periode uit zijn eigen jeugd beschrijft.

Een vergeten pareltje zou ik het nu niet noemen, maar toch een stevige, bijwijlen indringende film.

Angst, barre armoede, prostitutie, zwarte handel en terreur. Lelijkheid troef. Geen film om vrolijk van te worden dus. Was voor mij ook niet makkelijk om hier door heen te komen. Goed spel van de kinderen, dat wel en verder wel een mooi maar triest einde. Hilarisch trouwens die scène van die vrouw die naakt een heks op een bezemsteel aan het imiteren was.

3.0*