Margaret (2011)

Verrassend goed.

Margaret gaat over een meisje van jongvolwassen leeftijd (Lisa, niet Margaret ) dat worstelt met haar ontluikende seksualiteit en moet zien om te gaan met de gevolgen van een traumatische ervaring. Een knappe rol van Anna Paquin in een drama dat soms bewust de grens lijkt op te zoeken, maar daardoor juist indruk maakt. De behoorlijke verteltijd is geen struikelblok; het acteerwerk en het script zijn beiden uitmuntend. Ook Kenneth Lonergans stijl valt in positieve zin op. Closure blijft soms bewust uit om meer realiteitszin te genereren. Vertraagde beelden worden begeleid door een prachtige klassieke score. Een gesprek in een café waarbij de hoofdpersoon is betrokken wordt overstemd door een ander (onbeduidend) gesprek. Bij een andere dialoog kijken we van buitenaf door het raam naar binnen. Het zijn onconventionele keuzes voor conventionele scènes, en dat intrigeert.

De eerste 135 minuten zijn doorgaans op het scherpst van de snede. Enkel in de laatste drie kwartier gooit de matige en ongeloofwaardige uit-en afwerking van Lisa's rechtszaak roet in het eten.

In de montage is duidelijk zichtbaar dat een en ander later is toegevoegd (de overgangen zijn dan wat abrupt). Het maken van Margaret was geen probleemloze exercitie, maar het resultaat mag er zijn. Niet per se beter dan Manchester by the Sea, wel eigenzinniger. Op deze site (en überhaupt) mijns inziens zwaar onderschat.

Extended Cut: 4*

Misschien moet ik deze ook maar een keer herzien, en dan voor de lange versie kiezen. Na Manchester zag ik gisteren de debuutfilm van deze regisseur en die is ook prima te doen en heel degelijk.

Als dat het geval is, is die bewuste scène die jij beschreef inderdaad nogal random Debuutfilm staat hier ook op stapel, maar kans is groot dat dat 'em voor zondag niet meer wordt. Ik raad je de EC zeker aan, al garandeert dat (ik las je oude stukje even door) niets voor een eventuele herwaardering. Maar ik ben enthousiast, dus ik juich iedere kijkbeurt toe

Fantastische film met geweldig acteerwerk. Lisa is een puber met soms irrationele reacties en onverwachte driftbuien en dat speelt Anna Paquin geweldig. Ook mooi hoe de film laat zien, dat het leven verder gaat, ook na een traumatische ervaring. En dat haar oorspronkelijke plan om de chauffeur te ontzien later plaats maakt voor rechtvaardigheid. Maar die komt er niet en het gaat alleen maar om geld en ook nog eens voor iemand, die alleen maar in naam familie was. Zoals zo vaak in het leven ontsporen goede bedoelingen in een machtstrijd en in een jacht op geld.

Het slot met moeder en dochter, die elkaar terug vinden, is me weer te Amerikaans en had niet gehoeven.

De ontmoeting met Damon over de abortus lijkt me meer een onbezonnen wraakactie en beschrijft niet , dat ze werkelijk een abortus heeft gehad. Meer een puberprotest tegen de gevestigde macht.

Goede film met prima acteerprestaties.

Anne Paquin speelt de pannen van het dak, zelden zo'n goede vertolking gezien van haar.

Ze draagt de ganse film op haar schouders en doet dat met verve.

Ook de andere leden van de cast doen het prima, zodat de film vlot verloopt en je je nooit verveelt, ondanks de tijdsduur van de film, 2 uur en 30 minuten in mijn geval.

Puik scenario is het ook, dus wel aanbevolen deze film !!

(Scorsese cut.) Een onerkend modern meesterwerk. Maar zeer weinig post-2000 Amerikaanse films komen in aanmerking voor een plek in de transcendentale canon. Dit is er ongetwijfeld één van.

Student Lisa Cohen [Anna Paquin] veroorzaakt een dodelijk ongeluk door een buschauffeur [Mark Ruffalo] op een drukke straat af te leiden. Ze probeert het slachtoffer [een indrukwekkende Allison Janney] nog te redden, maar die sterft in haar armen. Lisa is een vat van emoties maar uit die op een manier waardoor haar omgeving zich van haar vervreemdt. Karakterstudie met een complexe, op papier bepaald niet sympathieke, maar realistisch geschreven hoofdpersoon. Paquin is fenomenaal in de hoofdrol, daarbij geholpen door een indrukwekkende sterrencast.

Zooo…. Onder de indruk. Wat een geweldig spel! Wat een gelaagdheid! Wat een pracht!

Het enige wat me weerhoudt om naar de 9 te gaan is: het wil teveel. Teveel vertellen. Ken je dat, dat je in de bioscoop zit en eigenlijk naar de w.c. moet, het een goede film vindt, maar toch hoopt dat het snel afgelopen is? Dat had ik aan het einde van de film. Hoe goed ook… komt er wéér een nieuwe ontwikkeling.

Maar nogmaals: onder de indruk van mevrouw Paquin, de rest van de cast, van de straatbeelden, de personages… Van harte aanbevolen voor wie van een goed drama houdt!

Zelden zo'n overdosis aan misplaatste zwaarwichtigheid gezien. De film komt nergens tot leven, maar klopt de kijker 150 min lang dood met allerlei flauwe zedenpreekjes en georchestreerde morele dilemma's. Het lijkt alsof de regisseur een checklist hanteert 'coping mechanismes bij een tragedie' uit een basishandboek sociale psychologie en daar dan een scenario rond breit. De interactie is daardoor geheel artificieel en werkt enkel cerebraal. Denk bv. aan de ontmaagdingsscène, die werkelijk gefilmd lijkt door een buitenaards wezen dat enkel leerde over menselijke seksualiteit door Amerikaanse cliché-indiefilms. Elke scène is ergerlijk functioneel en de personages herkauwen de lesjes in morele ambiguïteit voor de kijker: "jouw betrokkenheid bij deze tragedie is DUBIEUS, jongedame!" Ondanks het eindeloze gejoel en gesnotter behoudt de regisseur een onwenselijke afstand van zijn creatie, alsof wij, verlichte kijkertjes, het privilege hebben om het 'morele gymnasium' te mogen bekijken vanachter plexiglas. Alsof het allemaal nog niet overduidelijk genoeg is dat de microcosmos van deze rouwende personages symbool staat voor Het Collectief Trauma Na 9/11™ zijn er op de koop toe nog eens twee scènes waar we het hoofdpersonage een Syrisch meisje horen uitkafferen over moslimterrorisme. Oh, wat is ze toch jong en verward, die Lisa!